BioShock 2

De eerste BioShock bood een prachtig totaalpakket. De bindende factor in dit alles was het verhaal. Een verhaal van dergelijke kwaliteit zien we niet vaak in games en zorgde ervoor dat ik aan de buis gekluisterd bleef. Een voldaan gevoel overmeesterde zich van me na afronding van de game en pas achteraf besefte ik pas echt wat voor een geniale game ik had gespeeld. Velen vroegen zich af of een tweede deel wel nodig was. Zo ook ik.
BioShock 2 lijkt veel op zijn voorganger. Het aantal plasmids is uitgebreid en ze kunnen nu ook upgrades krijgen, maar echt anders dan het vorige deel voelt het niet. Evenals het lichtelijk uitgebreide wapenassortiment. Er zijn wel wat nieuwe wapens, maar echt vernieuwend doet het allemaal niet aan. Daarnaast speelt de game zich (uiteraard) weer af in Rapture. Rapture heeft zijn beste tijd gehad en dat is duidelijk te zien. De stad raakt in verval en het zeewater begint zich een weg naar binnen te banen. Maar het sfeertje is hetzelfde als het eerste deel. Toch kon ik ook het tweede deel van BioShock maar niet wegleggen. Drie keer raden waarom.

Net als in het eerste deel is het vooral het verhaal wat deze game ver boven de middenmoot uittilt. Helaas kan ik hier niet te veel over uitweiden, aangezien ik dan een hoop spelplezier voor je zou bederven. Wat ik wel kan vertellen, is dat Rapture nu in de greep is van Lamb. Ze is het tegenovergestelde van Ryan in zo’n beetje elk opzicht. Waar Ryan stuurde naar een utopie door iedereen zichzelf op elk denkbaar vlak te laten verbeteren, houdt Lamb er wat meer communistische ideeën op na. Alles staat in het teken van Rapture. De stad moet en zal bloeien en iedereen zal zijn steentje bijdragen. Er is echter één iemand die roet in het eten gooit: project Delta, een prototype van een Big Daddy met een eigen wil.

Je raadt het waarschijnlijk al: in BioShock 2 kruip jij in de huid van project Delta. Alles waar je in het eerste deel zo bang van werd, staat nu tot je beschikking. Met een paar toevoegingen zelfs. Deze Big Daddy kan wél andere wapens dragen en plasmids gebruiken. Je zou misschien denken dat dit de game te makkelijk maakt, maar gelukkig is dat niet zo. Vergeet niet dat in de afgelopen tien jaar Rapture niet heeft stilgelegen, in tegenstelling tot jezelf. In die tien jaar zijn er een aantal nieuwe vijanden bijgekomen, die je vlucht naar de oppervlakte er niet bepaald makkelijker op maken. Maak je borst maar vast nat.
De opvallendste toevoeging is de Big Sister. Hoe en waarom deze vijand zijn plaats kreeg in Rapture, laat ik even in het midden, maar het moge duidelijk zijn dat dit de nieuwe vijand is die je liever niet op je pad tegen komt. Ze heeft de kracht van een Big Daddy, maar beweegt zich pijlsnel door de omgeving en heeft bovendien ook nog de beschikking tot enkele plasmids. Een verse boxershort binnen handbereik is geen overbodige luxe. Naast de angstaanjagende Big Sisters zul je nog enkele nieuwe types Big Daddy’s tegen komen en uiteraard wederom hordes Splicers.

Hoewel de Big Sisters en de Big Daddy’s kunnen zorgen voor een gevoel van machteloosheid, zorgen juist deze Splicers voor de nare, vreemde sfeer van het spel. Het waren allemaal gewone mensen wiens toekomstdromen in nachtmerries veranderden. Die geloofwaardige personages zorgen voor de constante herinnering aan de gruwel die zich in Rapture afspeelt. Om deze authenticiteit nog een tandje op te krikken, raken de splicers en andere gedrochten ook nog eens regelmatig slaags met elkaar. BioShock 2 is hierdoor gitzwart en onbehaaglijk, maar tegelijk uitnodigend en moeilijk te weerstaan. Gesprekken die je opvangt, muren die volgeklad zijn met propagandistische leuzen, alles draagt bij aan de totaalervaring.

Nou vooruit, bijna alles dan. De multiplayer-modus die BioShock 2 biedt voelt namelijk echt aan als een geforceerde toevoeging. De sfeer die zo kenmerkend is voor de game, is hier niet in terug te vinden. Het voelt allemaal een beetje te arcade aan, goedkoop zelfs. De toevoeging van Big Daddy-pakken en guns en turrets die je kan hacken zijn leuk gevonden, maar kunnen niet verhullen dat de multiplayer eigenlijk maar een slap aftreksel van een steengoede game is. Je zal er best een tijdje plezier aan kunnen beleven, maar stiekem zijn de multiplayer-modi van andere games beter. De veel voorkomende lag maakt dit alles niet beter. 2K, waarom zou je een pracht van een game op deze manier verkrachten?

Conclusie: 8.5
BioShock 2 is net als zijn voorganger een game met een eigenzinnige, beklemmende sfeer. De wereld is prachtig vormgegeven en voelt ‘compleet’. Iedereen met warme herinneringen aan het eerste deel kan deze zonder twijfel oppikken. Maar ook als je het eerste deel niet hebt gespeeld, kan je de sprong in het diepe best wagen. Voor een volledige ervaring zou ik dan wel aanraden het eerste deel ook te spelen, of in ieder geval het verhaal even te lezen. Dat maakt BioShock 2 nog beter.