Mass Effect 2

Mass Effect is een overtreffende trap van Star Wars: Knights of the Old Republic op alle fronten. Dit lukte Dragon Age vergeleken met Baldur's Gate niet, wat mij betreft. Toch vind ik Mass Effect 2 niet beter dan het eerste deel. Al is hij zeker niet slechter. Volg je me nog? Nee, ik volg mezelf ook niet.
Eigenlijk moet ik meteen zeggen dat al het bovenstaande voor mij geldt. Als ik voortaan zin heb in een episch ruimteavontuur grijp ik terug naar Mass Effect. Deze trilogie doet naar mijn mening alles minstens zo goed als Knights en, dit is belangrijk, het tweede deel verpest de fictie niet zo. Of vond jij Knights 2 wel een klassieker? Ach ja, die game is natuurlijk niet gemaakt door BioWare en dat kan ik als BioWare-fan(aat) niet tolereren. De content van dit schijfje ziet er om te beginnen fenomenaal uit. Ik zie zelf bijna geen verschil met de pc-versie en dat zegt wat. Deze kwaliteiten had Fallout anderhalf jaar geleden ook.

Meer rechttoe rechtaan

Het tofste aan Shepard's eerste avontuur vond ik het intrigerende verhaal. Mede door de bijbehorende codex (als je de Collector's Edition had) kreeg je echt het idee dat je in een futuristische wereld stapte. Mass Effect kan gebeuren. Het klinkt allemaal vrij plausibel. De politiek, onvoorspelbaarheid en moeilijke keuzes zijn in dit tweede deel echter minder aanwezig. Op de gigantische spoiler aan het begin van deze game na gebeurt er eigenlijk vrij weinig wat je echt niet ziet aankomen. Dit is enigszins jammer, én niet mijn enige gezeur.

Dit rechttoe rechtaan avontuur beleef je wel in een meer levendige wereld. Omega is bijvoorbeeld een bouwwerk waarin criminaliteit hoogtij viert, een welkome afwisseling van het klinische Citadel. Toch ziet zelfs de hoofdstad van het universum er minder steriel uit in deze titel. Je ruimteschip is ook een voorbeeld van deze verbetering. Douches, een keuken, je ziet waar je personeel slaapt: het is er allemaal. Die sfeer pakte ik in het voorgaande avontuur niet echt mee. Je dacht nooit: wel verdorie, men leeft hier.

Toch vind ik ditmaal, om even terug te komen op mijn eerdere gezeur, de wereld ietwat uit de bocht vliegen soms. Jack is bijvoorbeeld een dame met magnifieke biotische krachten. Ze gooit alles omver en lijkt regelrecht uit X-Men te komen. Je hebt ook een Asari die zichzelf een Justicar noemt: een soort paladijn die de ruimte doortrekt om onrechtvaardigheden te bestrijden. Ik weet het niet, maar soms voelen dat soort dingen wat 'out of place' voor mij. Deze jongen hield wel van het ingetogen karakter van het voorgaande deeltje.

Meer ge-'pewpew', minder ge-'blabla'

Mass Effect speelt meer als een schietspel dan ooit. Nou ja, dat was in het vorige avontuur ook al lichtelijk het geval, maar ze hebben nu zelfs plottechnisch rare dingen uitgehaald om een nieuw systeem te rechtvaardigen. Alle intergalactische rassen gebruiken momenteel ouderwetse ammunitiecapsules. Dat werkt prettiger dan een oneindige stroom aan vuurkracht die je alleen moet doseren. Anders oververhitte de boel tijdelijk. Wat de hel, hoe is het verzamelen van kogels handiger dan dat? Ik wil oneindig 'snipen' verdorie. Maar vooruit, deze opmerking wilde ik even maken.
Dat schieten wordt in dit spel veelvuldig gebruikt. In mijn eerste rondje door Mass Effect werd ik er op bepaalde momenten zelfs moe van. Begrijp me niet verkeerd, want er zijn zat boeiende gesprekken en afwisselende opdrachten hoor. De minigames om een deur of container te openen zijn daar een voorbeeld van. Toch komen veel missies erop neer dat je al snel in een afgebakend gebied terechtkomt waarin je golf na golf vijanden verslaat. Al zijn de Heavy Weapons hierbij een welkome toevoeging. Je kunt bijvoorbeeld raketten, laserstralen en ander gespuis richting je tegenstanders sturen, in beperkte mate.

Er is nog één ding wat ik kwijt wil voordat ik jullie ga vertellen waarom je deze titel toch echt moet spelen. Mass Effect is anno 2010 veel simplistischer. Shepard kon in zijn vorige avontuur uit vele vaardigheden, wapens en uitrustingen kiezen, maar dat hoeft nu niet meer. Dit kun je natuurlijk als een na- of voordeel zien. Je uitrusting stel je ten eerste zelf samen in je schip. De wapenkeuze is ook veel beperkter en hetzelfde geldt dus voor je vaardigheden. 'Levelen' is er nog zeker bij hoor. Je hoeft alleen minder lang na te denken over die keuzes. Vijanden droppen geen overigens geen 'loot'. Alles komt uit specifieke locaties en kistjes.

BioWare op zijn best

Toch blijft deze game een product van BioWare in zijn meest verfijnde vorm. Er zijn namelijk zoveel details en toevoegingen die alles nóg leuker maken. Troep als de Mako hebben ze gewoon weggegooid. Al komt die misschien nog terug in een DLC. En de dingen die wel kloppen, hebben ze verder uitgebreid. Neem bijvoorbeeld het Renegade- en Paragon-systeem. Je krijgt weer bepaalde gesprekskeuzes die bij een stroming horen, maar er zijn nu ook 'interrupts'. Druk op een bepaald moment op de rode knop en je slaat iemand tegen zijn kop, die wat jou betreft te lang praat. Boem. Pats. Doe eens doorpraten.

Op die details kom ik eveneens graag terug. Heb jij met Liara of een ander zwoel personage gehokt? Dan krijg je een mooie foto van diegene op je bureau. Ga je vreemd? Dan wordt die foto snel weggemoffeld. Alle personages hebben bovendien hun eigen sores. Verhelp je die op een bevredigende manier, dan zijn ze nog loyaler. Dit betekent dat ze nog nuttiger zijn voor de ultieme zelfmoordmissie waar deze episode om draait. Vrijwel alles staat in het het teken van de voorbereiding. Zelfs het zinloze verkennen van vreemde planeten, want je haalt daarmee de broodnodige bouwstenen voor je zogeheten research binnen. Hiermee koop je verbeteringen, vaardigheden en onderdelen om je schip te pantseren tegen wat komen gaat. Zucht. Er valt nog zoveel te vertellen...

Conclusie: 9.5
Ik kan in principe eindeloos doorgaan over Mass Effect en als je alle dingen wilt ondernemen ben je zeker meer dan dertig uur bezig. Daar houden wij rollenspelliefhebbers toch van? Mooi. Zoals ik al zei, vind ik Mass Effect 2 niet per se beter dan Mass Effect, maar het is wederom een avontuur dat je niet mag missen. Ik noem de game voor het gemak maar anders dan 1. Voor deel drie zou ikzelf het liefst een balans tussen deze twee versies zien. Nét iets minder voorspelbaar en het tikkeltje meer actie dat Shepard twee jaar geleden nog lichtelijk miste.