Vancouver 2010

Zoals jullie allemaal weten komen de Spelen in Vancouver eraan. Wil jij dit sportcircus van dichtbij ervaren, maar ben je niet één van de deelnemers óf mis je de financiele middelen om een retourtje Canada te bekostigen? SEGA komt met de redding. Ervaar met hun game hoe het is om daar zelf op te treden en te presteren. Voel hoe het is om een gouden plak boven je hoofd te houden. Dat klinkt lekker toch? Toch?
Het eerste scherm waar je iets kunt doen in deze game is het keuzemenu. Hier kun je zelf beslissen of je eerst wilt trainen of misschien toch maar blind meedoet aan de Spelen in Canada. Een soort van progressie bleek volgens de heren van SEGA niet nodig te zijn in deze titel, maar dat maakt de (singleplayer-)ervaring meteen minder interessant. Elke sport is direct speelbaar, alleen de uitdagingen moet je één voor één vrij spelen. Maar ja, ik besloot om voor de training te gaan. Vervolgens moest ik een land kiezen (Nederland) en een sport (alpineskiën). Dat is immers een sport voor bazen.

Hierna kwam de grote verwondering. Het was namelijk niet mogelijk om ergens een sporter te kiezen, waardoor ik een door het spel aangewezen randdebiel op plankjes kreeg. Ik kon mijn tijden na afloop vergelijken met andere eigenaren van het spel, maar deze jongen wilt anno 2010 meer. Waarom kan ik niet met die lekkere chick uit Zweden, Frida Hansdotter, door de sneeuw heen scheuren? Of hard tegen een boom aan beuken met Mattias ‘mooiboy’ Hargin? Dit is toch wel een erg luie keuze. Het kostte waarschijnlijk te veel geld.

Na de training kreeg ik wat meer vertrouwen in mijn vaardigheden en besloot ik mee te doen aan de Olympische Winterspelen. Jaja. Daar draait het natuurlijk allemaal om. Dit begint echter precies hetzelfde als de training en speelt ook niet anders. Het voelde vanaf het begin al zo onorigineel als een haring met uitjes. Dat is op zich niet erg, maar zorg dan voor een hippe uitwerking. Het enige verschil bleek namelijk te zijn dat je, na het behalen van de finish, een plak krijgt. Alleen de winnaar van de gouden medaille krijgt daarbij aandacht. Ik voelde me vaak een weer net niet winnende Wennemars.
Dan de besturing: het is waarschijnlijk dat SEGA in zijn achterhoofd had dat zelfs je oma van 95 dit moet kunnen spelen. De besturing is namelijk zo simpel dat het tergend wordt. Als je vijf verschillende knoppen gebruikt tijdens een sport is het veel. Geloof me maar, want het is zelfs een uitzondering. Die saaie besturing reageert wel accuraat genoeg gelukkig. Over het algemeen had ik geen problemen en kon ik me lekker manoeuvreren over de pistes en door de ijsbanen.

Maar zo simpel als de besturing is, zo moeilijk is Vancouver 2010 zelf. Tijden die worden neergezet door je virtuele tegenstanders zijn erg strak. Na meerdere malen mijn skitijden te hebben aangescherpt bleef ik op de tweede plaats hangen. Ik moest toen nog ruim vier secondes inlopen voor een gouden medaille. Je wordt gewoon te hard afgerekend voor een foutje in je timing of het niet snel genoeg rammen op een knop. Om dit probleem op te vangen mocht er wel een beginner- of expertmodus aanwezig zijn. Een simplistische game als dit speel je voor je lol.

Grafisch gezien is het allemaal best in orde gelukkig. Belangrijk pluspunt is het snelheidsgevoel. Dit is duidelijk aanwezig en de harde muziek op de achtergrond zorgt ervoor dat je jezelf helemaal kunt inleven. De omgevingen ogen dan weer wel kaal. Vooral omdat je steeds dezelfde banen bij een sport krijgt, gaat dit uitzicht je snel vervelen. Een optie om zelf een baan te maken zou leuk zijn, maar die is, samen met 73 deelnemende landen, uit het spel gelaten. Dit is het gewoon net niet. 73 landen met sporters weglaten, kan toch niet de bedoeling zijn? Er ontbreken bovendien enkele sporten, waaronder mannenschaatsen. Ja, je hoort het goed...

Conclusie: 4.0
SEGA laat het goud, zilver en brons liggen door onderweg meerdere fouten te maken. Het ontbreken van belangrijke onderdelen als het speelbaar maken van beroemde sporters en een paar erg populaire sporten zijn funest voor deze titel. Je krijgt niet het heldengevoel van de Winterspelen door dit spel, terwijl dat toch echt de bedoeling is. Jammer maar helaas, blijf wat mij betreft ver uit de buurt van dit stukje digitaal leedvermaak.