Bayonetta

Bayonetta opent met een sfeervolle scène op een desolate begraafplaats. Op een slanke non en een weerzinwekkend ogende Danny DeVito-kloon na, is het compleet verlaten. De eerste prevelt wat rare woorden voor een graf. Er lijkt niets te gebeuren, maar plots breekt de hel los.
Vagevuur? De hemel, kun je eerder stellen. Vanuit een stroom van verheven licht dalen de eerste paradijselijke entiteiten neer op aarde. Zwaarbewapend zwermen ze rond de schone dame. Met een paar welgemikte slagen gaan haar kleren aan diggelen. Een bloot lichaam ontwaart zich aan de - allicht giechelende - kijker. Dan vormt plots haar weelderige haardos een nieuw tenue. Bayonetta kijkt, in vol ornaat, wulps in de camera.

Alvorens ze de engelen te lijf gaat, likt ze even erotisch aan haar lolly, om vervolgens de aarde te bevuilen met een dikke stroom heilig bloed gemengd met afgerukte veren. Dit oogt spectaculair, fantastisch, sexy en bovenal érg Japans. Alleen díe rakkers weten met verve bloederig afgebroken vleugels te combineren met acties waarin Bayonetta bijkans haar kruis in de fortuinlijke cameraman z’n lens drukt, op een stijlvolle manier.

Ik zie het allemaal met een mengeling van bewondering en schaamte aan. Bayonetta, niet alleen de dame maar ook de game, fascineert en overweldigt met potsierlijk ontworpen vijanden, gebouwen en situaties. Tegelijkertijd slaat het met al z’n seksuele innuendo’s en misplaatste ‘Amerikaanse’ grappen de plank totaal mis. Vooral de - totaal onzinnige – DeVito look-a-like, wiens echte naam ik uit desinteresse ben vergeten, plaatst wat akelige ‘Fuggedaboutit’-achtige grappen. Daar gaan je ogen van rollen.

Het verhaal is sowieso geen goede drijfveer om de game te spelen. Dat pakt je niet echt bij je strot. Nu kampen redelijk veel Japanse titels met tergend slechte óf zwaar overdreven melodramatische vertelsels – enkele games uiteraard daargelaten – en dit spel vormt helaas geen uitzondering. Het enige verschil is dat waar veel schrijvers de fout maken om verhalen overdadig sentimenteel te maken, Bayonetta het moet doen met een vaag fluctuerend nonsensverhaal. Het oogt allemaal prachtig, maar slaat uiteindelijk nergens op. Maar: omdat alles zo extreem over de top is, vind je het als speler ook niet zo héél erg.

Wat wél blijft boeien is Bayonetta zelf. De hoofdrolspeelster is namelijk de ideale Japanse belichaming van een vrouw (benen, borsten, etc.), in combinatie met alles wat men leuk vindt aan animé en manga. Sommigen maakte al de vergelijking met Sarah Palin, iets waar ik me lichtelijk iets bij kan voorstellen, maar ze is duidelijk smakelijker om naar te kijken. Dat niet alleen: deze heks heeft zoveel trucjes in petto dat ze uiteindelijk een goed, mooi gebalanceerd, karakter is. Dit kattige meisje kan zo gracieus en doeltreffend vechten, daar gaat menig gamer direct van spinnen.

Knokken voert dan ook de boventoon in dit actieavontuur. Bayonetta is - letterlijk -tot op haar tenen bewapend. Naast het feit dat ze twee heerlijk ogende pistolen hanteert, kan ze schietgerij aan haar voeten bevestigen. Ja, de hemelse engelen krijgen het nog moeilijk als je op je kop staat en raketten uit je hoge hakken laat knallen. Alsof dat nog niet genoeg is, kan ze ook nog eens wild om zich heenslaan met een vlijmscherpe katana, zware handschoenen en een kittig zweepje.
De vele vechtpartijen redden het ongeloofwaardige verhaal en de platte karakters dan ook enorm. Met grote regelmaat worden nieuwe vijanden geïntroduceerd die je met je reeks oneindige combo’s tot puin kunt rammen. Maar hoe sterk Bayonetta ook oogt, haar wederpartij laat zich niet zomaar aan de kant zetten. Zelden laten ze zich eenvoudig afslachten en als je even niet oplet, ramt zelfs de meest normale engel er een heel stuk van je levenslijn af.

Het is daarom goed dat je verdediging bijzonder sterk is. De meest belangwekkende opmerking is hierbij dat je niet echt kunt blokken. In plaats daarvan kun je alleen met een simpele druk op de rechtertrekker een spurt naar achter of naar de zijkant maken. Time je dit correct, dan kom je in de zogenaamde Witch Time: het scherm kleurt paars en je hebt enkele seconden waarin je razendsnel je tegenstander kunt afstraffen. Dit wordt in een aantal boeiende instanties gebruikt. Zo kom je op een gegeven moment vlammende tegenstanders tegen die pas kwetsbaar worden als je in Witch Time zit. Zo moet je in ieder conflict goed opletten hoe je het oplost, vergelijkbaar met een goed potje schaken. Alleen dan vlijmsnel, bloederig en letaal.

Witch Time kan echter nog meer. Als je een aantal combo’s weet uit te pompen zonder geraakt te worden, kun je overgaan op een Torture Move. Met een druk op de knop verpletter je die arme engelen op de meest smerige manieren. Zo kun je ze onthoofden met een guillotine, trappen in een Iron Maiden en meer van dat soort spul. Bij de grote vijanden komt je haardos ook in actie. Zoals iedere goede heks zou moeten kunnen, zullen je haarlokjes verschillende desastreuze vormen kunnen aannemen, een grotesk monster dat in één hap je belager opsnoept bijvoorbeeld.

Wat eye-candy betreft: heb ik al gezegd dat Bayonetta er heerlijk uitziet? Nee, we gaan het niet weer over haar vrouwelijke vormen hebben. Ik bedoel de game. Naast de fraai vormgegeven vijanden en locaties zijn bepaalde gebeurtenissen eveneens niet te versmaden. Al vroeg in het spel moet je bijvoorbeeld knokken op een vleugel van een brandend vliegtuig en maakt ook een tweekoppige draak, wiens lichaam een menselijk hoofd betreft, een spectaculaire entree. Hoe verzinnen ze het.

Cijfer PlayStation 3: 8.0

Onze wulpse heldin toont de Xbox 360-bezitters iets meer genegenheid en liefde. Beide versies kampen met lichte beeldverversing- en ‘tearing’-problemen, maar de PlayStation 3 moet nét even iets harder zuchten en steunen om alle heftige actie draaiende te houden. Daarbij zijn de schaduwen en texturen van een wat lagere kwaliteit op Sony’s console, maar dat valt redelijk te overzien. Wel een schop richting je onderste regionen zijn de ontzettend lange laadtijden. Waar de Xbox 360 binnen een seconde het pauzescherm heeft geladen, daar doet de PlayStation 3 er 5 tot 10 seconden over. Hetzelfde geldt voor het oppikken van een item of dergelijke. Dit is onacceptabel en oubollig, als je het mij vraagt.

Grappig detail is dat de demo hier helemaal geen problemen mee had. De reden: die stond op je harde schijf. Het is dan ook ontzettend raar om te moeten zien dat, in een tijd waar tachtig procent van de PlayStation 3-games vrolijk een deel van je geheugen opslokken, de makers van Bayonetta niet hebben gekozen voor een installatie. Dat had namelijk een groot deel van de sores kunnen wegnemen en er uiteindelijk voor kunnen zorgen dat deze versie even hoog zou scoren als zijn Xbox 360-broertje. Shame on you, SEGA!

Conclusie: 9.0
Tijdens de ontwikkeling van het spel was menig gamer al overtuigd: als de geestelijk vader van Devil May Cry aan het roer staat, moet het wel goed zijn. Dat is het gelukkig ook. Bayonetta is één grote trip geworden die qua gameplay bovengenoemde én God of War evenaart, al dan niet voorbij streeft. Zoals gezegd zorgen het verhaal en enige grafische mankementen voor wat puntenaftrek, maar de actie is zo intens dat je dat allemaal voor lief neemt. Hopelijk krijgen we in de toekomst nog meer te zien van deze heks, en dan heb ik het niet enkel over haar wulpse vormen.