Saints Row 2

Meer respect, meer halfnaakte dames, een nog groter arsenaal aan wapens en nog véél meer gangsters. Een hoop clichés over een vervolggame; als ze goed uitgewerkt zijn, zien we ze ernstig graag! Saints Row 2 is weer een clichématige urbangame geworden, maar, wederom, helemaal niet mothafuckin' bad!
Saints Row, het origineel, eindigde met een knal. Eén van de Saints-voormannen – jouw hoofdpersonage – belandde in een langdurige coma door de ontploffing. Terwijl hij jaren lag te slapen, namen verschillende gangs de stad Stillwater weer over van de Saints. De gouden ouwen, de West Side Rollers, Vice Kings en de Carnales, had je voor je schoonheidsslaapje al uitgeschakeld.

Sindsdien hebben gloednieuwe gangs Stillwater overgenomen, waaronder de rockende Brotherhood, de samurai wannabe’s in de vorm van de Ronin, de zwarte jongens van Sons of Samedi en een groot bedrijf genaamd Ultor, want ook bedrijven zijn crimineel [volgens de ontwikkelaar]. Ondanks dat deze jongens nu de stad runnen, of juist dankzij, is het een heerlijk rustige omgeving geworden. Natuurlijk zijn er af en toe schermutselingen tussen politie en een gang naar keuze, maar voor de rest is het lekker vertoeven in Stillwater…

… Totdat jij na vijftien jaar eindelijk weer ontwaakt uit je coma! Je ontsnapt uit de gevangenis annex ziekenhuis en schrikt van je good ol’ city. ‘What the fuck?’ Waar zijn die paarse kleurtjes – de huisstijl van de 3rd Street Saints? Waar zijn de homeboys, flygirls; negers, latino’s en wigga’s ?

Oftewel, het is weer tijd om Stillwater op zijn kop te zetten. Meteen snel je naar de rechtbank, waar je goede vriend Johnny Gat – tevens voorman van de Saints – elk moment berecht kan worden. Met veel geweld weet je hem te bevrijden, ‘je weet toch?’, en de media schreeuwen moord en brand. De Saints zijn back in business!

Twee jaar na het origineel zijn we dus weer terug in Stillwater; dat bevalt als je moeder die een tweeling uitperst, zoals je personage had kunnen zeggen. Uiteindelijk is het de bedoeling om wraak te nemen op de mensen die je in coma brachten en de stad weer in je macht te krijgen. Herrie in Stillwater, dus. En natuurlijk moet de vergelijking met GTA IV gemaakt worden. Logisch, want deze twee actievolle sandbox-games zijn twee gelijken. Maar na onze eerste stapjes door de levendige Saints Row-stad, blijkt al snel dat we Stillwater meer misten dan Liberty City.

Misschien komt dat wel omdat GTA IV veel serieuzer is geworden dan zijn illustere voorgangers, terwijl Saints Row 2 juist de overtreffende trap van glorierijk plezier beklimt. Waar je in GTA IV doodziek wordt van de herhalende missies (haal iemand op, volg hem, schiet hem neer, of niet, zet je partner af), speel je de missies in Saints Row 2 met een grote glimlach. Dat is heel prettig om te merken, maar waar dat aan ligt valt niet te zeggen. Ook in deze sandbox-game lijken de missies namelijk aardig op elkaar. Snelle actie, grijp iemand en gebruik hem als schild, schiet iedereen dwars door zijn hoofd en ga een lekker hamburgertje eten bij Freckle Bitches, om daarna de volgende missie te doen.

Wellicht komt dat ‘thuiskomstgevoel’ door de uitgebreide mogelijkheden om je personage, de gang en je cribs aan te passen. Eerlijk is eerlijk, dat is echt ‘ziek brute shit, ouwe!’ Je kunt jezelf naar hartenwens aanpassen, waardoor je uiteindelijk met je bloedeigen (alhoewel, dat kan natuurlijk niet) virtuele 'ik' door Stillwater banjert – of welk soort loopje je ook hebt gekozen. Doordat je jezelf kan projecteren in de game, heb je ook een grotere binding met het verhaal (dat trouwens hartstikke prima is) en de andere personages.

Ook de aanpassingsmogelijkheden in de vorm van kleding, tatoeages, sierraden en fitheid zijn toevoegingen die GTA IV helaas naast zich liet liggen, terwijl Saints Row 2 dit juist nog véél beter in de game verweven heeft. Misschien wel het leukst is om een afgetrapte auto te jatten en richting de plaatselijke automonteur te cruisen. Eenmaal in zijn bescheiden zaak kun je de automobiel helemaal aanpassen. Nieuwe velgen, hydraulics, andere bumpers, het dakje eraf, nieuwe kleurtjes (paars, als Saint zijnde, natuurlijk) en nog heel wat andere extra’s. Zo kun je zelfs de lelijkste bak Saints-waardig maken. Normaal gesproken zijn we niet zo van paars, als alfa-hetero’s, maar in Stillwater gaat er een gelukzalige rilling over onze ruggetjes door deze aanstekelijke kleur. Gecombineerd met fel gouden – al spinnende – velgjes. ‘Fuck it, we’re the boss!’
En dat hele sfeertje – ‘wij zijn de Saints en dat laten we graag zien’ – hebben we gemist in de niet te noemen concurrent. Dat, in combinatie met de heerlijk actie, de geweldige vlieg-, vaar- en rijdvoertuigen en het interessante gangsterverhaaltje levert een gevaarlijk en ongetwijfeld meest geciteerde citaat van SonYou op: Saints Row 2 is veel leuker dan Grand Theft Auto IV.

Maar is de game daarmee ook meteen beter? Detailtechnisch niet, helaas. De sublieme details die GTA IV zo meesterlijk maakten ontbreken helaas in Saints Row 2. Ik kan me nog herinneren dat ik over het origineel (op de Xbox 360) het volgende schreef: ‘Schop een zakenman onderuit in een drukke, dure straat en de stoep zal binnen no time uitgestorven zijn. Op één arme latina na, die de ikpersoon aanmoedigt om nog een paar tanden door zijn lip te slaan.’ Dat waren kleine details, die Stillwater zo levendig maakten en dat nog steeds doen, in dit vervolg. Dat zijn leuke dingetjes, waar we graag meer van hadden gezien.

Helaas weet Saints Row 2 de levendigheid van GTA IV niet te evenaren, laat staan overtreffen. Waar Rockstar rustig zijn tijd nam om de nieuwste GTA tot in de puntjes te perfectioneren, heeft THQ (gokken wij) ontwikkelaar Volition een beetje opgejaagd. Hierdoor hebben we een selectie(!) van de meest irritante foutjes in Saints Row 2 gemaakt; dat kostte twee A4-kantjes.

Van de af en toe dronken cameraman, je personage die auto’s instapt zonder de deur te openen, haperende beelden, auto’s die in trappetjes vast zitten tot aan vijanden die na een kogel door het hoofd nog leven, gebouwen die uit het niets verschijnen, bewoners van Stillwater die met elkaar praten zonder dat er geluid uit hun keeltjes komt. Wat ook erg frappant was, was het moment dat we een missie uitspeelden en toen vast zaten op een dak. Nergens was er een trap te vinden; daardoor moesten we van het gebouw springen, met de dood als gevolg. En dan nog maar te zwijgen over de keer dat we een tegenstander in de vechtclub wurgden, terwijl we drie meter van hem afstonden en lucht in handen hadden. Toch overleefde het slachtoffer het niet. Vreemd?

Eigenlijk is het heel erg zonde dat men deze fouten niet heeft gladgestreken. Dat de game er bijna precies hetzelfde uitziet als zijn voorganger en de intelligentie van je tegenstanders net zo laag ligt, spreekt eigenlijk boekdelen. Een leuk spelletje bouwen is één, maar om er een absolute topper van te maken is een lastigere klus. Dat terwijl Saints Row 2 verder alles in zich had om een briljante game te worden. De missies zijn spannend (niet te moeilijk, niet te makkelijk) en de zijmissies zijn af en toe nog leuker (speel voor politieman, rijd rond met een luidruchtige hoer en klant op je achterbank, zorg voor zoveel mogelijk schade in de stad, rijd rond met een mestvrachtwagen en spuit alles onder).

Online staat Saints Row 2 zijn gespierde mannetje. Coöperatief met één vriend (ook offline) kun je de hele game spelen of je kan met twaalf man één van de vele modi doen. Het klassieke Gangsta Brawl is best geinig, al is het niets meer of minder dan deathmatch, overgegoten met een gangstersausje. Elkaar afschieten met raketten, AK-47’ens en meer van dat soort leuke activiteiten. Voor het originele schietwerk moet je in een andere modus aan de slag gaan: Strong Arm. De hectiek is heerlijk om te ervaren, wanneer twee teams tegen elkaar strijden om het meeste geld te verdienen door middel van verschillende activiteiten (rekruteer een hoer en bescherm haar, maak zoveel mogelijk schade en meer van soortgelijke evenementen).

Jazeker, de multiplayer zorgt voor genoeg vertier. Alsof je in een stripclub zit, maar dan mag je in Saints Row 2 ook daadwerkelijk je handjes gebruiken. En dat is heel erg prettig. THQ en Volition verwennen je op en top; ondanks de vele kleine foutjes en de matige graphics, hebben we een aantal hele plezierige avondjes beleefd in Stillwater. ‘Word up!’

Conclusie: 8.0
GTA IV was meer een nieuw tak in de Grand Theft Auto-reeks, mede door de serieuzere aanpak en het donkere sfeertje. De teleurstellingen onder sommigen waren veelzeggend: men zag liever een evolutie van het uitgebreide GTA: San Andreas! Voor hen is er goed nieuws: Saints Row 2 biedt je alles wat je wilt. Amerikaanse humor, briljante actie, een dun, doch spannend verhaal, degelijke multiplayer-modi, uitgebreide aanpassingsmogelijkheden en een geslaagde coöperatieve modus. De vele kleine foutjes maken Saints Row 2 niet beter dan zijn eeuwige concurrent, maar de pleziermeter overtreft die van GTA IV met gemak. ‘Eat that, Rockstar!’