Biografie:
Miriel zou niet voor de proef slagen. Dat had Engel gezegd en hij had gelijk. Dakeyras herinnerde zich de dag dat hijzelf Danyal had beproefd. Diep in het gebied van de Nadir waren ze door sluipmoordenaars overvallen en hij had hen gedood. Danyal had hem gevraagd hoe het kwam dat hij met zoveel gemak doodde.
Hij was een eindje bij haar vandaan gelopen en had zich gebukt om een kiezelsteen op te rapen. 'Vangen,' had hij gezegd terwijl hij de steen naar haar toe gooide. Haar hand schoot uit en ze had de steen handig uit de lucht geplukt. 'Dat was gemakkelijk, nietwaar?'
'Ja,' had ze toegegeven.
'Stel je nu voor dat Krylla en Miriel hier waren, en dat twee mannen een mes op hun keel hadden gezet. Als ze tegen je zeiden dat ze zouden sterven als je het steentje niet ving, zou het dan nog steeds zo gemakkelijk zijn? Een angstaanval maakt de eenvoudigste handelingen moeilijk en ingewikkeld. Ik kan beter vechten dan de meesten omdat ik mij volledig op de kleinste details kan concentreren. Het kiezelsteentje blijft een kiezelsteentje, wat er ook van de uitkomst van het gevecht afhangt.'
'Kun je mij dat leren?'
'Daar heb ik de tijd niet voor.' Ze was blijven zeuren en tenslotte had hij haar gevraagd: 'Waar ben je op dit moment het bangst voor?'
'Jou te verliezen.'
Hij was bij haar weggelopen en had een tweede kiezelsteentje opgeraapt. De maan was gedeeltelijk schuilgegaan achter de wolken en ze had zich moeten inspannen om zijn hand te zien. 'Ik gooi dit steentje naar je toe,' had hij gezegd. 'Als je het vangt, blijf je bij me en zal ik je trainen. Als je het mist, ga je terug naar Skarta.'
'Nee, dat is niet eerlijk! Het licht is veel te slecht.'
'Het leven is nooit eerlijk, Danyal. Als je het er niet mee eens bent, dan rijd ik alleen verder.'
'Goed dan.'
Zonder verder nog een woord te zeggen had hij het steentje naar haar toe gegooid – een slechte worp, snel en een eind naar links van haar. Haar hand was uitgeschoten en de kiezelsteen vloog tegen haar handpalm aan. Terwijl hij viel, sloten haar vingers er zich omheen en ze klemde hem vast alsof het een prijs was. Ze lachte.
'Waarom ben je zo blij?' had hij haar gevraagd.
'Ik heb gewonnen!'
'Nee, vertel me wat je gedaan hebt.'
'Mijn angst overwonnen?'
'Nee.'
'Wat dan? Ik begrijp het niet.'
'Maar je moet het begrijpen, als je iets wilt leren.'
Plotseling had ze geglimlacht. 'Ik begrijp je mysterie, Waylander.'
'Zeg me dan wat je hebt gedaan.'
'Ik heb een kiezelsteentje opgevangen in het maanlicht.'

Waylander zuchtte. Het was koud in het vertrek, maar zijn herinneringen waren warm.

Bekijk volledige collectie →

Bekijk alle ledenartikelen →