Op 22 april 1996 was er een kindje geboren. Weeral. Zijn naam was Max en iets in hem zij dat hij speciaal ging worden. Heel speciaal. Helaas. Hij groeide op als een normaal kind (lees: geen superkrachten). Tot hij 'het' leerde kennen. Nee nee, geen travestieten of andere castratie shizzle. Maar 'het'. In het vierde leerjaar leerde hij 'het' kennen. Wauw! 'Het' was normaal maar toch o zo speciaal. 'Het' was zo simpel, maar tegelijk zo complex. 'Het' had meerdere gezichten in meerdere vormen. Maar wat is 'het' nu precies voor jou, lezer die het over 'het' aan het lezen is? Zoals men zegt een foto meer dan duizend woorden, dus aanschouw het 'het'
'Het' mirakel Nintendo
In de komende levensjaar van mijn leven zou ik deze mirakel aanbidden en koesteren alsof het een soort van vaderfiguur is waar ik naar zou opzien. De Gamecube was een regelrechte schot in mijn hart van blijdschap door zoveel moois te zien. Eén ding is mij dan ook altijd bijgebleven in der tijd van het amper leren (da waren nogal es tijden eh). Een persoon die bij de bovenstaande bende die eruit schoot als de Burj Khalifa (ha, zeg da ma 3 ké) in Dubai. Een doodsimpele loodgieter die al heel zijn leven achter een en dezelfde prinses op zoek is. Moet ik er nog een tekening bij maken? Fock it, scroll gewoon effe naar beneden om hem in zijn volle glorie te bekijken:
Mooie pirouette! Hier, een ster voor u!
Maar ook elk bedrijf heeft een dipje in zijn tijd. Toen het tijdperk van Next-Gen van start ging stond ik als een echte fanboy klaar voor de nieuwe platforms van mijn vaderfiguur in men armen te sluiten. Ik was uiteraard blij dat Nintendo het weer beter deed dan zijn concurrenten. Maar toch begon er iets te knagen. Ik plofte me voor men flapflop (lees: laptop) en begon wat te surfen als Kelly Slater (wie de hel is da?) op de wilde golven. Uiteindelijk zag ik verder dan (Mario zijn dikke) neus. En toen 13 december 2010 ging ik in zee met een van de concurrenten. Alsof ik met een rivaal stond te praten terwijl mijn vaderfiguur me stond te bespioneren. Maar op een of andere manier kon het me geen zak schelen. Ik kocht le Playstation 3.
*Vroem vroem* Shit nieuwe SLS AMG na de zak.
Op 24 december 2010 ben ik voor het eerst in HD-gaming gestapt. What a hell of an experience. De grafische pracht van Uncharted 2, de hoeveelheid aan inhoud in games zoals bij Gran Turismo 5, de klassiekers in pracht en praal als Ratchet & Clank. Allemaal in prachtige resolutie. Het bakje lekker in de hand en weeral een middagje verder. Maar dat betekent niet dat ik Nintendo helemaal in de steek laat. Hoewel ze intuitief waren in gameplay miste ik iets wat de Playstation 3 met plezier zal opvullen (als je niet weet wat, amai zenne). Dus, hoop op een betere toekomst met de 3DS? Geen verpestingen met te veel casual shovelware? Of andere Bullshit? Dan kan ik het met een gerust hart in mijn armen sluiten (ooit)!
Only time will tell bro!
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Als je de nonsens die ik heb geschreven toch allemaal hebt overleeft, bedankt voor het lezen dan. Als specialleke krijg je als kers op de taart mijn PSN-ID te zien. Joepie de poepie hoor ik je al denken.
Kijk en kwijl *kuch kuch*.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Momenteel aan het spelen:
PS3: Afwisseling tussen Uncharted 2 online, Final Fantasy XIII en LittleBigPlanet 2.
NDS: Professor Layton en de verloren toekomst.
Backlog:
PS3: Ratchet & Clank trilogy(deel 2 en 3), Gran Turismo 5 (minstens A-Spec uitspelen) en Heavy Rain.
Wii: Super Mario Galaxy 2 (momenteel 144 sterren).
NDS: Pokémon HeartGold (league).
PSP: Daxter.
GC: Paper Mario and the thousand year door.
