Jeugdsentiment

Door Iollinator op 17-10-2011, Ledenartikel: Feature
Daar liep ik dan op het schoolplein met mijn nieuwe Yu-Gi-OH kaarten, ik was jarig en liet vol trots elke kaart aan de klas zien. Ook de geliefde Pokémon kaarten waren niet weg te denken uit ons nog jonge leventje. Handjeklappen, flippo-en, kaarten ruilen en tikkertje was ons leven, het was wat wij het liefste deden. Hierbij hoorde het Pokémon kijken vanzelfsprekend ook bij.

Deze tijd ging langzaam maar zeker voorbij, want iedereen wordt ouder. Je kreeg meer interesse in andere dingen, desondanks bleven de meeste Pokémon spelen op de vertrouwde Gameboy. Hoewel je het misschien niet toe wilde geven, zou je het liefst lekker kind blijven.


Heartgold

Toen Pokémon Heartgold uitkwam was ik meteen enthousiast. Op mijn verjaardag begon ik al snel met spelen, ik koos Cyndaquil. Tot mijn verbazing zag het spel er een stuk beter uit dan het oude vertrouwde Goud. Ik vond het een leuk spel, maar er was een probleem. Ik was niet meer zo geboeid door dit spel zoals ik vroeger was. Ik zou dan ook niet meer vijf keer achter elkaar opnieuw beginnen, doordat ik niet wist hoe ik zou moeten 'saven'. Naarmate ik verder speelde, wilde ik liever de DS uitzetten om de Gameboy te pakken. Pokémon Goud blijft op de een of andere manier meer boeien, maar hoe komt dat?



Misschien is het wel zo dat als je ouder wordt, je anders na gaat denken. Je zult nu minder geneigd zijn bepaalde jeugdprogramma's te kijken die je vroeger wel leuk vond. Je ziet het nut niet meer in zulke programma's. Je wordt ouder en gaat het daarom saai vinden. Je groeit op, je kijkt minder naar zulke dingen om. Je krijgt nieuwe interesses, die op dat moment er meer toe doen. De nieuwe interesses verdrijven de oude. Zo gaat dat in het leven.


Fable: the lost chapters

Als kind heb je niet door dat het leven anders is dan dat je denkt. Het dorp waar je opgegroeid bent, lijkt klein bij terugkomst. Die mooie slaapkamer, wordt kleiner. Het opgroeien verandert je kijk op de wereld. Zo kon je vroeger nog maar net door het raam van de auto kijken. Het was nog bijzonder dat je zoveel kon zien, nu is dat wel anders. Het lange zitten in de auto wordt saai, het gaat vervelen.

Dit is ook zo als je iets voor het eerst doet, bijvoorbeeld een nieuwe game(in dit geval de RPG, Fable: The lost chapaters) speelt. In het begin zien de dorpjes er leuk uit. Je loopt wat rond om het te verkennen, tot je verbazing kom je een straatje tegen die je nog niet gezien had. Naarmate je er vaker komt, wordt het dorpje een normaal dorp waar je maar doorheen moet lopen. Het lopen begint langer te duren. Hoe vaker je er komt, hoe minder leuk je het dorpje vindt.

Fable TLC, nog een spel waarbij ik nostalgie voel. Het spelen als een kind roept het al op. Het geeft het gevoel wat je had als kind. In het dorpje Oakvale moet je drie muntstukken verzamelen om voor je zusje een cadeautje te kopen. De bandieten komen, het dorp wordt platgebrand en gelukkig voor de jonge held, wordt hij gered. Wanneer je terugkomt in het dorp zie je hoeveel het veranderd is, gegroeid is. Het dorpje van vroeger is er niet meer, toch ook weer wel.


Haha, net een vreemdgaande man betrapt.

Het leven is erg dynamisch. De tijd die eeuwig lijkt te duren, is om in luttele seconden. De wereld verandert, jij verandert. Wanneer je terugdenkt aan vroeger zul je(ik in ieder geval)er een fijn gevoel aan over houden. Dit is de essentie van het leven, want wanneer je op een fijne tijd terug kijkt, wil je dat je het net zo goed krijgt in de toekomst. Gelukkig worden is waar het om draait. De zon staat boven aan de hemel, ik fiets richting mijn werk, de toekomst tegemoet.