Retrospect: Banjo-Kazooie (N64)

Door The Evil Ganon op 13-07-2008, Ledenartikel: Feature
Ik zal maar meteen bekennen dat ook ondergetekende die zomer vooral binnenshuis heeft doorgebracht. Ik had er immers een mooie reden voor: het langverwachte Banjo-Kazooie, een gloednieuw platformspelletje van Rareware (het ontwikkelhuis dat ons eerder de Donkey Kong Countries bracht), verscheen rond die periode in Europa. Een ervaring die ik indertijd, als achtjarig mannetje, in m’n kleine hersenpan heb opgeslagen en die ik nu nog steeds helder voor de geest kan brengen. Banjo-Kazooie was wat mij betreft dan ook een tweede evolutie van het platformgenre, na hetgeen Mario 64 ons toonde.

Een beer, een vogel en een heks

Banjo-Kazooie was duidelijk gebaseerd op de nieuwe mechanieken die door Mario 64 geintroduceerd werden, maar wist dankzij een grote portie charme en humor mijn grote platformfavoriet te worden. Allereerst was er die prachtige, bijna fabeltjesachtige opzet van Banjo-Kazooie. Jij gaat namelijk samen met beer Banjo en zijn gevederde vriendin Kazooie op pad om het zusje van Banjo, Tooty, uit de klauwen van de gemene heks Gruntilda te redden. Die laatste wil Tooty’s schoonheid, door middel van een gewaagd experiment, overdragen aan zichzelf, om zo de mooiste verschijning te worden die de wereld te bieden heeft. Eén geschifte heks, twee pasgeboren gamehelden – de basis voor een prachtig avontuur.

Een avontuur dat zich trouwens grotendeels in de duistere gangen van Gruntilda’s vestiging afspeelde. Deze vestiging, zijnde Grunty’s grote en akelige toren, zat vol geheime deuren en gangen, wachtend om onderzocht te worden. Qua opbouw baseerde Banjo-Kazooie zich trouwens ook op Mario: in Gruntilda’s toren kon je her en der puzzels vinden die een aantal stukjes misten. Door zogenaamde Jiggies in de verschillende levels te verzamelen, verspreid over Gruntilda’s Lair, kon je de puzzels vervolledigen om zo toegang te krijgen tot steeds meer levels.

Een ander belangrijk iets dat je zoveel mogelijk moest verzamelen waren muzieknoten. Elk level telde 100 exemplaren, verstopt tot op de meest verraderlijke passages van de levels. Toch moest je steeds weer proberen om ze allemaal te grijpen, want hoe hoger je notenaantal, hoe meer notendeuren je kon kraken in Gruntilda’s Lair om zo de toegang naar een reeks nieuwe levels te bereiken. Ook schattige wezentjes genaamd Jinjo’s speelden een belangrijke rol in Banjo-Kazooie. Door vijf exemplaren in elke wereld te verzamelen, maakte je een familie Jinjo’s compleet en werd je beloond met een glimmende Jiggy.

Crème de la crème

Zoals in bijna elk avonturenspel wel het geval is, kende Banjo-Kazooie ook een aantal leuke en speciale bewegingen die door het duo aangeleerd konden worden. Deze kon je ook in de diverse levels die Banjo-Kazooie rijk was vinden. Met de Tallon Trot bijvoorbeeld kon je Kazooie uit de blauwe rugzak van Banjo schudden om haar Banjo vervolgens op gladde en steile hellingen te zeulen. Naar gelang je vorderde kreeg je ook de mogelijkheid om Rareware’s duo door de lucht te laten vliegen en om blauwe eieren als projectiel te gebruiken en uit Kazooie's bek te knallen. Deze veelzijdigheid van de hoofdrolspelers resulteerde in verschillende interessante momenten die Banjo-Kazooie uit de massa deed springen – wat mij betreft zelfs boven het veelgeprezen Super Mario 64.

Je kan dus wel stellen dat er, met te verzamelen muzieknoten, Jinjo’s en Jiggies, genoeg te doen was in de wereld van Banjo-Kazooie, en die veronderstelling is ook helemaal juist. Maar de inclusie van een té grote hoeveelheid aan te zoeken materiaal levert soms ook kritiek op: de zogenaamde collect-a-thons, games waarin je tientallen kleinere prulletjes in levels moet verzamelen, weten een grote groep gamers echter te ergeren. Dit was in Banjo-Kazooie zeker niet het geval, al is het maar omdat de kleurrijke werelden een plezier waren om te doorzoeken.

Wat dacht je bijvoorbeeld van Click Clock Wood, een level dat je kon bezoeken in één van de vier seizoenen? Afhankelijk van het seizoen waarin je je bevond, werden bepaalde dingen in Click Clock Wood aangepast. In de winter was het meer van het woud bijvoorbeeld bevroren, terwijl je er in de zomer een gigantische bloem in een perkje aan kon treffen. Een ander memorabel moment beleefde ik in Freezeezy Peak, een winterse wereld die gekenmerkt werd door een gigantische sneeuwman (die je kon beklimmen via zijn sjaal met felle rode en gele kleuren), een reusachtige kerstboom en de gezellige grot van de schuchtere walrus Wozza. Zij die net zoveel van Banjo-Kazooie genoten hebben als ik weten vast wel waar ik het over heb. Dít is nostalgie op zijn best!

Banjo-Kazooie zorgde, meer dan welke game dan ook, voor een onvergetelijke ervaring. Waren het de prachtige levels, de charmante brabbeldialogen tussen de personages, de voortdurende vete tussen Kazooie en de mol Bottles of de rijmintermezzo’s van Gruntilda die je te horen kreeg wanneer je in haar toren rondliep? Of komt het door het epische eindgevecht dat zich op de top van de toren afspeelde? Het lijkt me simpelweg een combinatie van al deze factoren te zijn. Om de nostalgische factor nog een beetje te vergroten, volgt hier een persoonlijke selectie aan sterke Banjo-Kazooie momenten:

Tour rond Freezeezy Peak
Grunty's Furnace Fun quiz
Het epische slotgevecht

Het mag dan wel tien jaar geleden zijn sinds de lancering van Banjo-Kazooie, het is zeker nog niet te laat om dit prachtavontuurtje alsnog te beleven. Integendeel, de timing is nu per-fect. Over een aantal maanden, in de loop van november, hoort Banjo-Kazooie: Nuts & Bolts voor de Xbox 360 te verschijnen. Ik bereid me alvast grondig voor: de Banjo’s mogen zich aan een zoveelste playthrough verwachten, binnenkort zal ik ook Banjo-Tooie aan een Retrospect onderwerpen én ik zal spoedig mijn kritische maar oh zo liefdevolle oog op Nuts and Bolts werpen. Gamemomenten om te koesteren zijn ongetwijfeld in aantocht.