Alan Wake
Door Robske op 28-07-2010, Ledenartikel: RecensieSpeel je zelfgeschreven verhaal, versla de duisternis met licht en ontvang met open ogen een ‘mindfuck’. Dit zijn slechts enkele aspecten van Remedy’s nieuwste speeltje, Alan Wake. Een vijfjaar durende hype die zijn charmes in het laatste jaar nogal verloren heeft bij het publiek. Kan de verhaalgedreven game zich toch nog bewijzen?
De horrorschrijver Alan Wake verdient een vakantie. Het schrijven van zijn nieuwe boek ‘Departure’ wil niet zo lukken. Alan en zijn vrouw Alice besluiten even weg te gaan van New York en alle drukte die zo’n stad met zich meebrengt. We vinden de familie Wake in het karakteristieke Amerikaanse beboste dorpje Bright Falls, welke even prachtig als onheilspellend is. Ze overnachten in een idyllische hut midden op het centralegelegen meer. Tenminste, dat was het plan. Alice verdwijnt, net als de hut, en Alan lijkt gevangen te zijn in zijn eigen nog ongeschreven boek.
Ik zou dolgraag meer licht willen schijnen op het ijzersterke verhaal van Alan Wake, maar dan zou ik ook meteen de kracht van de game ontnemen. Waar ‘vroeger’ nog vaak gezeurd werd dat een game vaak te lineair was, lijkt het zich de laatste tijd weer te vernieuwen. Gamemakers brengen steeds vaker een goed script mee in hun projecten, en ik kan dit alleen maar toejuichen. Zo ook Remedy, de makers van de Max Payne-franchise, die met Alan Wake een hele nieuwe balans weten neer te zetten tussen spannende gameplay en verhalende scènes.
Alan Wake wordt gestuurd door zijn eigen – naar het schijnt – ongeschreven verhaal. Hij bevindt zich in een horrorverhaal, waarin zijn vrouw vermist wordt en hijzelf belagen wordt met vreemde waanbeelden. Het is een psychologische actiethriller, en is waarschijnlijk het best omschreven als een vernieuwende verhaalgestuurde Silent Hill. Vernieuwend zowel in gameplay als verhaal, want voordat je je zombieachtige vijanden kunt doorboren met kogels moet je eerst hun dikke jas aan duisternis wegvagen met licht. Dit brengt een heel erg spannende charme met zich mee, waarin je wil om Alice te vinden het toch vaak weet te winnen van je overlevingsinstinct.
De gameplay zelf stelt niet veel voor, maar is toch dermate spannend dat je ermee door zult gaan. De ellenlange bossen zullen je hoogstwaarschijnlijk meer dan alleen gaan vervelen, maar gelukkig worden deze delen telkens afgewisseld met indrukwekkende verhalende stukken. Niet alleen in de vorm van gesprekken, want Alan laat genoeg van zijn gedachten horen tijdens het spel. Daarbij vind je tijdens het spel overal bladzijdes uit zijn ongeschreven boek waarin het verhaal vaak beter wordt uitgelicht of juist voor- of terugblikt.
Alan heeft een warme goedvertellende stem en laat dit helemaal tot een piek komen als hij deze geschreven stukken voorleest. Wel kan hij zo nu en dan gaan irriteren als je eenmaal door hebt hoe zijn voorleesstem werkt. Dit is natuurlijk iets waar niet echt om gezeurd mag worden, aangezien het een persoonlijke kwestie is. Waar ik weldegelijk over mag zeuren zijn de gezichtsanimaties, die als enige laten doorschemeren dat de motor van het spel al een hele tijd klaar was voor de release. Verder dan dat is Alan Wake een van de mooiste games voor de Xbox 360. Vooral ’s nachts is het duidelijk te zien dat er veel aandacht aan het licht is besteed. Terecht, want zonder licht, geen Alan Wake.
Ook het geluid is meer dan tip top in orde. De bosgeluiden, windvlagen en het geluid van wapens en dergelijke staan allemaal in één lijn met de sfeer die het verhaal wil neerzetten. Het ziet er niet alleen realistisch uit, het klinkt en voelt ook zo. Alan heeft de beschikking over een aantal standaard wapens als een revolver en een shotgun, maar het licht is wat er echt toe doet. Zo begin je met een huis-, tuin- en keukenzaklampje, maar al snel zal je het echte geschut vinden. Flares (fakkels) en flitsgranaten zullen tot je standaard arsenaal behoren tegen het einde van het spel. En geloof me, je zult nooit zo blij zijn met een ‘Heavy-duty lantarn’ als in Alan Wake.
