Pokémon Nostalgie

Door DreamWeaver op 18-05-2010, Ledenartikel: Blog
Inderdaad, dat bovenste was niet waar. Toen de Gameboy Color namelijk uitkwam kon ik nog maar net "Mama" zeggen. Het echte verhaal gaat dat er toen ik vijf was een Gameboy Color lag te verstoffen (mijn zus speelde er niet mee), en ik aan mijn vader vroeg of ik even mocht kijken. Natuurlijk mocht dat. Alleen jammer dat er geen spelletjes bij zaten. Dus daarom ging ik, heel stoer, mijn mijn vader naar de Free Record Shop, waar ze nog steeds Pokémon Red verkochten. Ik had geen idee wat Pokémon was, maar ik vond "Dat Poppetje" op de voorkant zo leuk. En blauw is immers mijn lievelingskleur. Terug thuis begon ik met spelen. Ik kon echter nog voor geen meter Engels. Dus ging het intro "Welcome to the World of Pokémon" vrij snel. Toen ik dat kleine poppetje genaamd "Vic" in huis zag staan, deed ik 'm uit omdat ik moest eten. Helaas, toen ik weer opnieuw wilde spelen, moest ik precies hetzelfde intro nog een keer bekijken. Gelukkig had ik meer tijd om te spelen en mocht ik zelfs al mijn starter uitzoeken. Ik koos een Charmender, zonder te beseffen dat ik een Bulbusaur eigenlijk veel leuker vond, en noemde hem "XyNX". Want ja, letters lezen ging inderdaad ook niet zo goed. Maar ik mocht wel gaan vechten met "Ik ben Lelijk" (een prachtige naam door mijn zus bedacht), mijn rivaal. Dat won ik uiteraard niet, maar goed, op naar het eerste dorpje. Ook had ik eindelijk de "Save" functie gevonden, wat een luxeuze optie was.

Zeven jaar later, 2010, koop ik in April "Pokémon HeartGold". De remake van het vervolg van Pokémon Blue had ik nog nooit eerder gespeeld. Toen ik het speel begon de spelen, merkte ik gelijk wat een verschil er is tussen HeartGold en Blue. De Pokémon kunnen bewegen wanneer ze worden ingezet, de werelden zijn in prachtig 3D gemaakt en ruilen of vechten met andere ging makkelijker dan ooit. Natuurlijk was Pokémon HeartGold een spel om van te houden. Maar toch, er knaagde iets.

Wat knaagde was het gevoel van verandering. Ik miste het heerlijke gevoel van "Hier begint het. Dit is een totale nieuwe serie". Ik kreeg het gevoel bij HeartGold dat er niet meer best op was gedaan. Want ja, verkopen doet Pokémon toch wel, zelfs een game waar je een boerderijtje moet runnen waar in plaats van koeien Pokémon rond lopen. Ik zal ook niet ontkennen dat ik deze game zelf bezit. Maar ondanks dat had ik gehoopt dat ze in ieder geval nog wat meer hun best deden. Alleen de Johtodex-Pokémon waren vernieuwd, de rest was hetzelfde als in Pokémon Platinum, wat weer hetzelfde was als in Diamond, wat veel leek op die van Pokémon Emerald.

Nu zal je natuurlijk denken dat ik Pokémon Ranger en Pokémon Mystery Dungeon ook uitmelkerij vind. Dit is alleen niet waar. Integendeel, ik vond het leuke ideeën gebaseert op Pokémon. Natuurlijk kon het net zo goed met koeien worden gedaan, maar de Pokémon geven toch een extra'tje. Zo ging ik op een holletje op zoek naar Bulbusaur, mijn lievelings Pokémon. En natuurlijk mocht in Mystery Dungeon Politoed onder geen voorwaarde dood gaan. Daarom juich ik Pokémon Ranger: Tracks of Light ook toe.



Maar hoe moet het met de toekomst van de "orginele" Pokémon games gaan? Hoe kan Nintendo dat "luie" gevoel bij mij weg krijgen? Ze moeten, naar mijn mening, in ieder geval de hele code in een grote prullenbak gooien. Alles opnieuw. Ook het design mag van mij door de bedenker van Pokémon worden getekend.

Dit wil ik dus graag veranderd zien aan Pokémon. Gewoon het gevoel dat ik in Pokémon Blue ook had. Want zeg nou zelf: wie geeft dit geen nostalgisch gevoel?