God of War III

Door DoodVogeltje op 12-05-2010, Ledenartikel: Recensie
The man, the legend, Kratos…
Voor de mensen die hem nog niet kennen, Kratos is een grote, halfnaakte Spartaanse spierbundel die alles en iedereen kort en klein slaat die in de weg staat. Waarom? Omdat hij wraak wil, wraak op zijn vader, Zeus. Wraak op de Koning der Goden! Nadat God of War II een paar jaar geleden eindigde met een meesterlijke cliffhanger, waren de meesten dan ook erg enthousiast toen het vervolg 2 jaar geleden dan eindelijk werd aangekondigd. Op de rug van de titaan Gaia bestorm je de berg Olympus met een leger van andere titanen. Gewapend met de Blades of Athena baan je je een weg over deze gigantische titaan om menig zombie/monster een kopje kleiner te maken. Na een korte worsteling en de eliminatie van het eerste slachtoffer op je lijstje, kom je dan uiteindelijk aan bij Zeus… Die je dan doodleuk weer naar beneden gooit waarna je een groots en episch avontuur begint. Geloof me, iets van deze schaal heb je nog nooit gespeeld.

My vengeance… ends now
De gameplay van deze game is alweer verbeterd ten opzichte van zijn voorgangers en ook nu heb je tal van aanvallen en combo’s om uit te kiezen. Voor de mensen die moeite hebben met QTE (Quick Time Events, oftewel: druk zo snel mogelijk het juiste knopje in zodra deze op je scherm verschijnt) is er goed nieuws. In plaats van alle icoontjes in het midden te laten verschijnen is er nu voor gekozen de icoontjes in bepaalde richtingen op te laten duiken. Als je bijvoorbeeld X in moet drukken zal deze onder aan je scherm verschijnen en een driehoekje zal bovenaan verschijnen. Zo hoef je alleen maar te kijken naar waar het icoontje verschijnt om de juiste knop in te drukken. Een stuk handiger toch? Daarnaast beweegt Kratos ook een stuk soepeler over het beeldscherm dan in andere delen en zijn zijn aanvallen sterker dan ooit. Aan de andere kant zijn de vijanden ook wel weer wat taaier dan in voorgaande delen. Je moet meerdere aanvallen uitvoeren om één vijand dood te krijgen. Je hebt daarentegen wel meerdere wapens ter beschikking om je vijanden in duizend stukjes te houwen. De game voelt erg soepel aan. De aanvallen vloeien vrijwel feilloos in elkaar over en je raakt nooit verveeld steeds weer op hetzelfde knopje te moeten drukken (want dat is feitelijk wat je de hele tijd doet).
Er zijn minder platformsecties in God of War III en de puzzels zijn ook eenvoudiger in vergelijking met voorgaande delen. Maar de schaal waarop alles om je heen gebeurt is werkelijk ongeëvenaard. Neem bijvoorbeeld het Labyrinth. Dit bestaat uit allemaal kubussen die allen los van elkaar kunnen draaien en schuiven. Een soort mega Rubik’s Cube dus! Door middel van een bepaalde switch kun je ervoor zorgen dat de kubus bijvoorbeeld ondersteboven komt te staan, waardoor je een bepaalde puzzel kan oplossen. Een leuk element, maar echt veel doen ze er niet mee, wat eigenlijk toch wel jammer is. Een andere leuke puzzelsectie is eentje die gebaseerd is op perspectief. Ogenschijnlijk zijn het allemaal losse platforms die op verschillende hoogtes staan, maar vanuit een bepaald perspectief lijkt het wel alsof de platforms perfect aansluiten aan elkaar. Origineel en goed doordacht.

Look what you have wrought!
Zoals ik al zei is de schaal van deze game ongeëvenaard. Niet alleen op gameplay gebied, maar ook op grafisch gebied is dit avontuur het neusje van de zalm. Werkelijk oogstrelend zijn de gigantische omgevingen waar Kratos zich al worstelend doorheen werkt. Van welke afstand of hoek je het ook bekijkt, de omgevingen blijven even scherp en gedetailleerd. De game is erg lineair, maar dat maakt voor de ervaring niets uit. Hoewel er weinig verschillende omgevingen zijn waar je je al vechtend doorheen worstelt, heb je dat niet direct door. Door elke keer als je dezelfde kamer bezoekt deze van een ander perspectief te bekijken heb je in eerste instantie niet door dat het precies dezelfde kamer is. Een voorbeeld is een enorme open grot waar een hoop kubussen hangen aan kabels. Pas later in de game kom je erachter dat deze kubussen een grote rol spelen. Hetzelfde geldt voor “The Great Chain”, een enorme ketting die Olympus met de Hades verbindt. De eerste keer dat je deze ziet loop je er argeloos voorbij, terwijl je het de volgende keer als je hem ziet niet eens doorhebt dat het precies dezelfde ketting is.
Zoals we gewend zijn van God of War spetteren er ook in dit deel weer liters bloed van je scherm. Een belangrijke bijdrage aan het epische gevoel dat je krijgt als je dit spel speelt. Terwijl je verwoed op de knoppen drukt komt je diep verscholen oergevoel weer naar boven. Die strijdkreet die bij in ons allen schuilt. Die “raaah!” als je bij het zoveelste slachtoffer de nek omdraait. De dynamiek in deze game is bijna perfect. Regelmatig worden rustigere platformsecties afgewisseld met brute en epische gevechten. Deze mix gemengd met epische muziek brengt je gewoon terug naar die brute Oudheid. Want hoewel Kratos niet echt bestaan heeft, is het verhaal wel enigszins gebaseerd op de Griekse Oudheid. Hoe barbaars sommige dingen er ook uit mogen zien, Spartanen waren gevreesd voor hun brute en hardhandige optreden. Het waren vechters, die niets voelden voor democratie. Vechters die boven alles verlangden naar meer macht. Net als Kratos, de Spartaanse generaal die zijn leven gaf aan Ares en zo zijn slaaf werd en zijn familie vermoordde. De reden dat hij op dit pad van verdoemenis terecht was gekomen.

Olympus will prevail!
Hoewel ik graag nog meer fantastische dingen over deze geweldige game wil schrijven… een recensie blijft een recensie en ik moet nog wel enigszins de voordelen afwegen tegen de nadelen. Want niets en niemand is perfect… zelfs God of War niet. Het enige wat ik namelijk mis in deze afsluiting van deze dijk van een trilogie is een goed verhaal. Ik weet, het verhaal is nooit het sterkte punt geweest in de hele God of War reeks, maar toch. Het verhaal van dit deel pakte mij niet zo zoals de verhalen van God of War I en II. Ik mis de “epicness” van het verhaal. Waar je in God of War een heel verhaal nodig had om één God te vermoorden, vallen ze in God of War III neer met bosjes. Het voelt aan alsof je een boodschappenlijstje aan het afwerken bent: “Hmm, wie moet ik nog meer ombrengen? Ares, check! Athene, check!”