Pokémon HeartGold & SoulSilver

Door DreamWeaver op 5-04-2010, Ledenartikel: Recensie
Met een ongeloofelijk blij gezicht stap ik van mijn fiets af en loop ik naar binnen. Nog voordat ik mijn schoenen goed en wel heb uitgetrokken heb ik mijn premiere-edition DSi al te pakken. Ik doe het doosje van HeartGold open en vis de gamecard eruit. Ik haalde er nog iets uit. Een Pokéwalker? Weg ermee. Ik wil HeartGold. Zodra ik Ho-oH in het voorfilmpje zie vliegen, druk ik vol spanning op de A toets, en zie ik tot mijn grote vreugde geen bug.


De bekende introductie met Professor Elm verloopt button-bashed. Ik hoef natuurlijk niet te weten hoe ik een Pokémon moet vangen. Zodra Professor Elm klaar is, gaat mijn duim die op de A toetst rust echter langzamer op en neer. Ik heb namelijk Pokémon Gold, Silver of Crystal nog nooit gespeeld. Daarom was dit een compleet nieuw avontuur voor mij. Goldenrod City? Nooit van gehoord. Radiostation? Nop. Toch houdt Nintendo er gelukkig rekening mee dat sommige mensen de voorgaande games nog niet hebben gespeeld, en dat is dus ook fijn voor mij.



Zodra mijn schattige poppetje met de verassende naam Victor het huis uit loopt, valt mijn mond open. Wat een prachtig spel. De windmolens die toevallig in New Bark Town staan lopen in vloeiend 3D en zijn prettig om te zien. Veel tijd had ik echter niet om naar het spektakel te kijken, want ik moest op een holletje naar Professor Elm. Tot mijn verbazing hoefde ik deze keer niet iemand te redden en kreeg ik ook niet "toevallig" mijn starter, maar overhandigde Professor Elm mij zelf mijn Totodile. Die leek toch wel een beetje op Pickachu, want hij weigerde zijn Pokéball in te gaan en moest daarom achter mij lopen. Niet dat dat een straf was hoor, nee, dat was ongelofelijk leuk. Het kleine krokodilletje liep achter me en als ik iets te klagen, te zeggen, of te doen had reageerde ik me heerlijk uit op Totodile. Die beantwoorde terug op leuke wijze. Toen ik in Olivine Town was, speelde hij heerlijk met het zand en dat liet hij mij ook graag weten. Ook had ik medelijden met Growlithe, toen ik in de Lake of Rage was terwijl het regende. Dit geeft de Pokémon gewoon een eigen persoonlijkheid mee, hetgene wat in Pokémon Mystery Dungeon serie ook zo goed gelukt was!Ik ben aangekomen in Cherrygroove Town. Het leuke stadje waar geen kers te bekennen was is ook weer prettig gebouwd. Ook kwam ik daar mijn rivaal tegen. Hij heette verassend genoeg Silver en was aardig makkelijk met zijn (mannelijke) Chikorita die pas in level 5 zat, terwijl mijn Totodile al in level 7 zat. That's the power of teamwork!



Drie dagen later zit ik weer achter mijn DSi geknuist. Met een glimlach laat ik Feraligatr zijn laatste aanval uitvoeren en heb ik Lance verslagen. Eindelijk mocht ik naar Kanto! Dit landje kende ik maar al te goed, aangezien ik Pokémon Red, Blue, Yellow, LeafGreen én FireRed allemaal gespeeld had. Maar niet in de graphics die de DS mij biedt. Ik moest het doen met de bit'jes uit 1997 en met de gebrekkige graphics van het GBA tijdperk. En dat terwijl Kanto zo mooi is! Daarom was ik extra opgewonden toen ik met mijn voetjes, die uit een paar pixels bestonden, mijn eerste stapjes in Kanto zette. En mijn verwachtingen werden waargemaakt: Kanto ziet er net als Johto prachtig uit.

Net als het hele spel eigenlijk. Natuurlijk kende we de 3D graphics van de DS al van Diamond en Pearl, maar ze zijn in HeartGold opnieuw uitgevonden. De gebouwen zijn helemaal 3D gemaakt en zijn niet het gebrekkige 3D dat we uit andere DS games kennen. Al met al is het spel dus buitengewoon prettig om te spelen. Hierbij helpt natuurlijk ook de gameplay. Er is gelukkig niet veel veranderd aan het oer oude Pokémon concept, maar er zijn natuurlijk wel weer een aantal extra'tjes toegevoegd. Niet dat die nodig zijn, want het "Gotta Catch 'em all!" idee blijft goed genoeg. De trainers zijn weer even goed van de partij als vanouds, wat betekend dat het "Victor blacked out" scherm ook niet uit blijft. Bovendien zijn de Pokémon van de tweede generatie die in Johto leven stiekem wel heel leuk. Nog veel leuker dan de Pokémon van de derde generatie. Mijn keuze voor HeartGold is ook heel terecht, want Ho-oH is veel vetter dan een Lugia die kleine Lugia'tjes uitpoept.



Helaas zijn er bij pluspunten ook minpunten. Zo is de PokéAtlon slecht uitgewerkt. Het spelen van minigames moet denken aan een Pokémon Ranger zonder al het leuke van Pokémon Ranger of aan een Mario Party kloon gemaakt door Ambrella. Het ergste is dan nog wel dat de Contests die zijn weggehaald, waardoor het zoeken van leuke accesoires voor je Pokémon ook compleet zinloos is geworden. Ook zijn sommige leuke stukken uit Diamond, Pearl en Platinum niet meegenomen. Het leuke poffin bakken met vrienden zit er niet bij. Wel is Wi-Fi Plaza meegenomen, wat toch meer negatief is. Het is namelijk een op een overgenomen. Dit is gewoon heel erg jammer, aangezien het Pokémon Center wel is vernieuwd in Pokémon HeartGold.


Hetgene wat mij nog wel het meest stoort is de Battle Frontier. Ik weet nog wel dat ik in 2005 Pokémon Emerald speelde, met de legendarische Battle Frontier. Het was het grootste Pokémon event uit Hoenn en het was fantastisch. Uit alle windstreken, Kanto, Johto, kwamen trainers om te vechten en te ruilen. Om elkaar te leren kennen en om de Pokémon uit andere landen te zien. Om alle badges te behalen die de Frontier Brains boden. En wat is daarvan overgehouden in HeartGold? Niks. Ze hebben het als een gewoon iets beschouwd. Waar is de magie en glimlach van de Battle Frontier uit Emerald? Nergens. Dat was niet meer.

Gelukkig zijn er duidelijk meer pluspunten dan minpunten en is Pokémon HeartGold een juweeltje. De PokéGear is een welkome toevoeging, het blijft een klassieker en de Pokémon lopen achter je aan. Al met al geef ik dit spel dus een 8½. Toch wil ik in de toekomst meer echte, revolutionaire Pokémon games van Nintendo zien. Met de remakes en Spin-Off's komen we ook niet veel verder. Nou, ik moet gaan, want Lyra belt me op mijn PokéGear en de trein gaat bijna!