Fragile Dreams: Farewell Ruins of the Moon
Door Meinte op 21-03-2010, Ledenartikel: Recensie‘Head east of here, and you will reach a tall red tower. I can’t promise, but there may be other survivors beside you.
At that moment, I became truly alone…’
Dat zijn de woorden die vertelt worden in de trailer van dit nieuwe spel van ontwikkelaar Tri-Crescendo en uitgever Rising Star Games, Fragile Dreams: Farewell Ruins of the Moon. 
Het spel vertelt het verhaal van de 15-jarige Seto, die opgegroeid is in een observatorium net buiten Tokyo. Toen zijn grootvader stierf en hij zich erg alleen voelde, besloot hij op zoek te gaan naar andere mensen, of tenminste iemand om mee samen te zijn. Wanneer hij op zijn zoektocht een meisje met zilver haar tegenkomt die wegrent zodra zij hem ziet besluit hij achter haar aan te gaan, en op dat moment begint het avontuur.
Het spel word gespeeld in 3e persoon, met de camera recht achter Seto. Meteen als je de eerste stappen zet in het apocalyptische en verlaten Tokyo staat je mond open van de beelden, een van de sterkste punten van Fragile. De donkere sfeer in de gebouwen afgewisseld met het maanlicht of de zonsondergangen in de buitenwereld. Alles ziet er goed uit, en zeker voor de Wii. De beelden lopen soepel en dragen ook bij aan de sfeer van het spel; leegte, verdriet en de hoop tóch iemand tegen te komen. En dan maakt het eigenlijk niet uit om 5 minuten over een treinspoor te lopen waar niets gebeurt, de sfeer maakt veel goed.
Wat ook bijdraagt aan dit magische geheel is de muziek: de soundtrack is werkelijk waanzinnig. Hoewel dit toch bij veel gameplaystukken ontbreekt (meestal hoor je alleen je eigen voetstappen en wat omgevingsgeluiden) is wát er is goed gemaakt. Bij de gevechten een heel spookachtig lied, en tijdens de verhaalscènes heel rustige pianomuziek. Heerlijk om naar te luisteren.
Het meisje met de zilvere haren.
Maar de sfeer maakt niet álles goed. Zodra de afstandsbediening geluid begint te maken en er blauwe gedaantes verschijnen weet je het al: er zijn vijanden in de buurt. Die zogeheten ‘Malicious Thought Entities’ zijn namelijk alleen zichtbaar als je er met je zaklamp op schijnt. Door op de A-knop te drukken sla je met je wapen, en dat is het eigenlijk. Daar zit het grote minpunt van het spel in: het vechten. De vijanden lopen of vliegen rond je, en omdat er geen lock-on functie is zijn ze vaak moeilijk te raken. En omdat je ze ook niet in het donker kunt zien wordt al dat slaan nog wel eens irritant. Er is dan ook maar één andere mogelijkheid: wegrennen. Gevechten zijn namelijk niet verplicht, maar wel handig: door te vechten krijg je geld en ervaring om levels omhoog te gaan. Ook als je je spel hebt opgeslagen, verschijnen alle verslagen vijanden opnieuw, dus kun je weer gaan slaan.
Het verhaal wordt altijd vertelt door de ogen van Seto, die terwijl zijn zoektocht erachter komt hoe de wereld is geëindigd. Dit word gedaan door zogenaamde ‘Memories’, die je overal kunt vinden. Deze voorwerpen bevatten de laatste gedachten van een bepaald persoon, die variëren van ontroerend tot humoristisch. Alle scènes hebben Voice Casting, en je kunt kiezen of je de Engelse of de originele Japanse stemmen wilt gebruiken.
Een ingame screenshot.
Het spel moet het dus vooral hebben van verhaal, beelden en sfeer, want de rest is toch een beetje matig. Soms zijn de dingen die je moet doen saai of vervelend, als er veel vijanden zijn verliest de Framerate het een beetje, en met de zaklamp werkt ook niet alles evengoed. Gelukkig focust het spel zich daar niet op. Alles gaat om verhaal, beelden en sfeer. En de muziek helpt daarbij.
