Chewing gum

Door Herman! op 11-02-2010, Ledenartikel: Blog
Vroeger, ongeveer vijf jaar geleden, had ik nog een hekel aan de tandarts, aan de wachtkamer, aan die fucking stoel. God man, wat kan het pijn doen als die kerel in je zenuwen staat te boren. Hangt die assistente ook nog op twee decimeter hoogte boven je in je mond te staren alsof je de president van Amerika bent. Niet te geloven, waar het heen gaat met deze wereld?

Tegenwoordig ben ik niet meer bang voor pijn. Tenminste, niet voor fysieke pijn. Pijn is voor mietjes, is mijn motto. Er zijn wel andere zaken om je druk over te maken. Pijn gaat ook weer over, althans, meestal. Trouwens, weet je naar welk nummer ik op het moment luister? ‘Doe wat je altijd deed’ van Marco Borsato. Heerlijke muziek. Waarom sturen we die vent niet gewoon naar het Songfestival? Dan hebben we die prijs toch in een klap binnen? Dan kunnen we die zure smaak van die homo’s van vorig jaar misschien wat wegspoelen. De ‘toppers’ met Shine op het songfestival; waar gaat het heen met deze wereld?

Maar goed, er zijn wel andere zaken om je druk over te maken dan homo’s op een zangcompetitie. Maar ja, het zit in de aard van de mens om te zeuren. Helemaal in de aard van de Nederlandse mens. Altijd maar zeuren, altijd maar klagen en kankeren. Gadverdamme, daar word je toch ziek van? ‘Huil als je huilen moet, laat je tranen maar vrij. Maar als je weer lachen kan, hou je dan niet in voor mij’ klinkt uit de boxjes naast mijn laptop. Mooie songtekst heeft ‘ie gemaakt, die Borsato. Huil als je huilen moet, lach als je lachen kan. Waarom doen zo weinig mensen dat? Waar gaat het heen met deze wereld?

Nederlanders zeuren altijd. Altijd maar zagen, altijd maar klagen - altijd maar huilen. Daar word ik moe van, spreekwoordelijk dan. Ligt er een maand lang sneeuw in ons land, hoor je ze al zaniken over autoruiten schoonkrabben, lange files op de weg en treinen die niet rijden. Het gaat zelfs zo ver dat mensen het wagen om het geld van hun treinkaartje terug te vragen omdat de treinen niet volgens schema reden. En dan denk ik: waar zijn we bezig? Waar gaat het heen met deze wereld?

Je moest eens weten hoe relaxed ons leven is, hier in dit kikkerlandje. In Moskou – dit was laatst op het nieuws – rijden per dag 15.000 vrachtwagens 24 uur per dag door de stad om de wegen sneeuwvrij te maken. En dan zeiken wij hier als er vier weken lang vijf centimeter ligt. Altijd maar zeuren. Is het niet op het weer, dan is het wel op hyperlinkjes die vanuit het niets op ons computerscherm verschijnen. Is het niet op het kabinet, dan is het wel op het teveel aan bedelbrieven van goede doelen. En dan denk ik… waar maken we ons druk over; waar gaat het heen met deze wereld?

Ik ga zo meteen naar de tandarts. Waarschijnlijk met de auto, want zijn praktijk ligt hier zes kilometer vandaan. Fietsen is voor mij dan al te ver, helemaal met deze kou. Ik vind mezelf al oké als ik naar de tandarts ga zonder er tegenop de kijken. Tja, het verschil moet er blijven. Iets verderop sterven mensen van de honger, oorlog en ziekte en ik ben al blij als ik vanmiddag terug kom met mijn gebit weer in het gareel. En stiekem denk ik dan… nou ja, nu weet je het zelf wel.