BlazBlue: Calamity Trigger

Door Poundmax op 2-10-2009, Ledenartikel: Recensie
Het was even wachten, maar zes dagen na de dag van verzending had ik eindelijk mijn BlazBlue Limited Edition uit Canada ontvangen. Uit Canada? Jawel! Het spel ligt namelijk vooralsnog niet in de Europese winkels. De reden hiervoor is waarschijnlijk dat het vorige spel van ontwikkelaar Arc System Works, Battle Fantasia, niet het gewenste succes werd. Het is daarom niet meer dan logisch dat men voor een soortgelijke niche game eerst het Amerikaanse en Japanse ontvangst afwacht.

BlazBlue (spreek uit als ‘BlazeBlue’) mag gezien worden als de spirituele next-gen opvolger van Guilty Gear, het vechtspel op onder andere de PS2 en de PSP. De stijl van het spel en de karakters komen aardig overeen met die van Guilty Gear en een aantal spelelementen zoals double jumps, air throws en air combo’s, komt ook terug in BlazBlue.

Karakters
Na de intro te hebben gekeken is het tijd om aan het vechten te geraken. Wat meteen op valt is het ‘geringe’ aantal vechters waaruit je kan kiezen. Je hebt namelijk de keuze uit 12 karakters, in tegenstelling tot andere spellen waar je soms wel uit 50+ karakters kan kiezen. Bij BlazBlue gaat het echter meer om de kwaliteit dan de kwantiteit. Dankzij het lage aantal is Arc System Works er wel goed in geslaagd de 12 vechters die je tot je beschikking hebt de benodigde diepgang te geven. Ieder personage is uniek en er zijn geen cross-overs (zoals Ryu, Ken, Akuma, Sagat uit de Street Fighter serie). Elke vechter heeft namelijk een Drive move, die men activeert door te drukken op de D (Drive) knop. Dit heeft voor elk character een ander effect: De één heeft ijs moves waarmee hij iemand tijdelijk kan bevriezen. De ander werpt juist een schild op waarmee praktisch iedere move, mits goed getimed, gecounterd kan worden. Om iedereen onder de knie te krijgen zul je dus redelijk wat tijd moeten doorbrengen in de training modus.

Vechten op ieder niveau
BlazBlue is een snel spel. Je kan dashen, air combo’s doen, cancellen en de combo’s kunnen soms wel oplopen tot in de 40+ hits. Mocht je nu niet zo bedreven zijn in vechtspellen en heb je al moeite om een simple kwart draaibeweging op je joypad te maken, dan hebben de makers daar het volgende op bedacht: De rechter analoge stick kan je namelijk gebruiken om een aantal specials te doen. Geen gedraai met je duim over de vierpuntstoets. Nee, alleen een simpele tik naar links, rechts, onder en boven met de stick zorgt ervoor dat dezelfde moves gedaan worden. Deze zogenaamde ‘Easy Specials’ zijn door het hele spel te gebruiken, behalve bij ranked online matches, en zorgen voor een grote toegankelijkheid voor mensen die de besturing van een fighting game niet gewend zijn. Dit bracht voor mij persoonlijk een nadeel met zich mee, dat minder bedreven mensen je ook met specials en supers kunnen bestoken. Gelukkig is er daarom ook de optie om Easy Specials uit te zetten, mocht daarvoor willen kiezen.

Graphics en geluid
Over de graphics van BlazBlue kan ik heel kort zijn, die zijn in één woord: Geweldig. Het spel draait helaas niet op de hoogste resolutie, maar desondanks ziet het er allemaal zeer fraai uit. De achtergronden zijn levendig, de animaties zijn vloeiend en de characterart is wat je van Arc System Works kan verwachten.
Wat het geluid betreft zit het ook goed. De game is voorzien van stevige rocktracks, afgewisseld met rustigere ballads als achtergrond muziek. De speler heeft daarnaast de optie om de Engelse of Japanse voices in het spel aan te horen. Persoonlijk zet ik hem liever op de Japanse stemmen, omdat de Engelse stemmen op sommige momenten toch redelijk lachwekkend zijn. Ieder zijn smaak wat dat betreft natuurlijk.

Online gameplay
Wanneer je uitgekeken bent op de computer tegenstander kun je je vaardigheden op de proef stellen tegen andere spelers online. Hierbij wordt een grote kracht getoond van BlazBlue: De makers hebben een systeem gebouwd dat de verbindingen van beide spelers aan het begin van de match synchroniseert. Tijdens dit synchroniseren, dat plaatstvindt terwijl de spelers en de stage opkomen, zie je dat hij bezig is met synchroniseren en beweegt alles heel stroef. Tot het moment dat een mevrouw de ronde aankondigt en het gevecht begint. Dan gaat alles vrijwel altijd zonder enige vorm van lag verder. En dat hoewel ik toch voor het meerendeel met mensen uit de VS (of uit verdere windstreken) aan het spelen ben.

Heeft BlazBlue dan helemaal geen minpunten? Jawel, er is een aantal punten waar men toch wat slordig is geweest. Het eerste punt is de balans van bepaalde vechters, en in het bijzonder de eindbaas (bazin). Deze hoeft niet ge-unlockt te worden en is dus meteen speelbaar. Het geval wil alleen dat haar aanvallen het hele scherm kunnen bestrijken en in de handen van iemand die weet wat hij aan het doen is, is het nagenoeg onmogelijk om dicht in de buurt te komen. Dit resulteert voor veel mensen in boze posts op fora, controllers die weg gesmeten worden en boze mails die na een match verstuurd worden naar de speler in kwestie.

Het tweede punt waar men wat slordig is geweest is de afhandeling van mensen die in de laatste ronde vertrekken, op het moment dat ze verliezen. De zogenaamde ‘Ragequitters’. Persoonlijk ben ik er niet zoveel tegen gekomen, maar deze kunnen een ware doorn in het oog zijn voor mensen. Dat komt door het volgende: iedere speler heeft een profiel, de zogenaamde d(rive)–card. Daarop staat alle informatie over de speler. Dingen als het meeste gebruikte personage, de win ratio en dus ook het aantal onafgemaakte gevechten. Wanneer de verbinding verbroken wordt tijdens het spel of wanneer iemand voortijdig het gevecht verlaat (Ragequitter) komt dat op zijn kaart te staan...en op die van jou! Het spel houdt namelijk niet bij wie er precies weg gaat en geeft beide spelers daarom maar een straf. Hier hadden de makers het toch wat tactischer kunnen oplossen.