Resistance 2

Door Kobus op 26-09-2009, Ledenartikel: Recensie
Het verhaal van Resistance 2 borduurt verder op het verhaal uit R:FoM. Je speelt Nathan Hale, de enige overlevende uit het eerste deel. Wederom neem je het op tegen de Chimera, die het dit keer op de Verenigde Staten hebben voorzien. Tijdens de proloog kom je al in aanraking met Daedalus, een grote Chimera die zijn soortgenoten lijkt aan te sturen. Helaas weet hij te ontsnappen, en aan jou de taak om hem te stoppen. Kort hierna word je geïntroduceerd aan The Sentinels, een groep supersoldaten die (net als jij) geïnfecteerd zijn met het Chimera-virus en hier bovenmenselijke kracht en extreem snel herstellend lichaamsweefsel aan overhielden. Je wordt aan leiding gezet van de Echo Squad, met als enige doel de Chimera voor eens en voor altijd van je thuisplaneet af te knallen.

Verhaaltechnisch is het wel leuk om te weten dat er meerder geïnfecteerden zijn, en deze hun krachten bundelen om het op te nemen tegen de Chimera. In-game doe je echter niet veel met je team. Een groot aantal missies speel je gewoon alleen, en waar je wel met je team op pad gaat, hoef je niet heel veel aandacht aan ze te schenken. Eventuele commands worden automatisch gegeven, dus je kan je helemaal op het schieten richten. Nou, bijna helemaal dan. De rest van de Echo Squad heeft de vervelende neiging af en toe eens goed in de weg te gaan staan, zodat je bijvoorbeeld net niet op tijd bij een coverplek kunt komen. Of als je Chimera naar het hiernamaals aan het helpen bent, gaan ze even rustig in je line of fire staan. Gelukkig gebeuren dit soort dingen niet al te vaak in de game, want dit soort momenten kunnen natuurlijk heel frustrerend zijn.

Een ander opvallend minpunt aan Resistance 2 waren de graphics. Opspattend bloed ziet er erg goed uit, maar van bloedvlekken op de grond kan helaas niet hetzelfde gezegd worden. Een plas bloed die zich uitbreid is niets meer dan een afbeelding die voor je neus gescaled wordt. Zo schraal, dat het eigenlijk lachwekkend is. Wat voelt dat misplaatst in een game als deze. Verder oogt de game niet verkeerd, maar ook zeker niet bijzonder. Levels hadden bijvoorbeeld ook wat interactiever mogen zijn. Planten of bladeren reageren niet als je er doorheen loopt, en glazen raampjes kan je niet kapot slaan. En waarom ligt een kwart van de neergeschoten Chimera er nog net zo lelijk bij als in het eerste deel? Eigenlijk vind ik dat deze game er uit ziet, zoals R:FoM er uit had moeten zien. Waar andere PS3 exclusives toch vaak kunnen pronken met superieure graphics, is dit dan toch een lichte tegenvaller.

Gelukkig weten deze minpunten de pret niet te drukken. Vanaf het begin word je in de actie gedompeld, en je komt er pas weer uit als je je PS3 uitzet. Resistance 2 heeft een heerlijk afwisselende gameplay, voor zover dit kan bij een shooter natuurlijk. Dit komt door de goede variatie in hoeveelheden en soorten Chimera die je op je pad tegenkomt. Je komt zelfs af en toe wat kleine platformstukjes tegen, wat ikzelf wel een prettige toevoeging vond. Maar je hoeft niet bang te zijn voor al te veel rustmomenten, want grotendeels ben je gewoon lekker bezig zoveel mogelijk Chimera van je af te schieten. En dat kunnen er veel zijn!

Net als in het voorgaande deel heb je beschikking tot een uitgebreid arsenaal aan wapens, zowel van menselijke als van buitenaardse makelaardij. Nieuw voor deze game zijn bijvoorbeeld de Marksman, een semi-automatische sniperrifle, en de HVAP Wraith, een minigun. Anders dan in R:FoM kan je in Resistance 2 maar twee wapens tegelijkertijd dragen. Ook ben je wat beperkter in het dragen van grenades. Het dwingt de speler iets tactischer met zijn wapens om te gaan, maar dit staat gelukkig de gameplay nooit in de weg. Bovendien hoef je je in dit vervolg niet meer zorgen te maken over medikits, want als je een tijdje niet geraakt bent, herstel je automatisch. Dit hebben we al vaker gezien in andere games, en is ook hier een goede toevoeging. Het houdt de actie in de game.

Het vechten tegen de verschillende Chimera gebeurt op opvallend gevarieerde locaties. Kapotgeschoten straten in Chicago, een moeras in Louisiana, ruimteschepen van de Chimera, elk level speelt zich af op een andere locatie. En elke locatie wordt middels een korte, maar sfeervolle cutscene geïntroduceerd. Dit doet de verder niet heel geïnspireerde leveldesign erg goed, het geeft een gevoel van afwisseling, wat sommige spelers in het eerste deel misten. Elk level wordt bovendien ondersteund door goede muziek en passende sound effects, wat aardig wat toevoegt aan de totaalervaring. De voiceactors leveren ook overtuigend werk af, hoewel het wel gezegd moet worden dat het een beetje vreemd is om soms stemmen van teammates met een radiodistortion te horen, terwijl ze vlak naast je staan. Zonder headset, welteverstaan.

Als je weer een groot aantal Chimera afgeknald hebt, vind Daedalus het meestal wel mooi geweest en stuurt hij een van zijn absurd grote vriendjes op je af. De confrontaties met de eindbazen zijn goed getimed en bieden een goede afwisseling tussen al het massale schietgeweld van de rest van de game. Tijdens deze battles gaat het niet alleen om aim, maar ook het vinden van een juiste tactiek om je tegenstanders neer te halen. Soms is dit een kwestie van op de juiste momenten schieten, op andere momenten heb je bepaalde weak points waar je je op moet concentreren. Elke verslagen eindbaas geeft een heerlijk voldaan gevoel, zonder al te moeilijk te zijn. Alleen het laatste gevecht, tegen Daedalus, was een beetje teleurstellend. Na dit gevecht komt echter wel een kleine plotwending waardoor je toch eigenlijk wel heel veel zin krijgt om Nathan Hale nog in een nieuw avontuur te zien verschijnen.