Animal Crossing: Let's Go to the City

Door Willlem op 25-07-2009, Ledenartikel: Recensie
Ruim een half jaar geleden kwam Animal Crossing: Let's Go To The City uit. Als derde deel in de serie - voorgangers waren er voor de Gamecube en DS - lagen de verwachtingen uiteraard hoog. De meningen waren verdeeld. Sommigen vonden het het beste deel uit de serie, anderen gaven het een 4. Ik heb met opzet 8 maanden gewacht, voor ik mijn oordeel zou vellen. Waarom? Omdat je Animal Crossing niet kunt beoordelen op basis van twee weken speeltijd.

In Animal Crossing: Let's Go To The City ben je een klein mannetje (of vrouwtje) dat komt wonen in een dorpje. De naam mag je zelf bedenken, evenals de naam van je karakter. Zodra je een huisje hebt uitgezocht komt Tom Nook, de lokale winkeleigenaar, je een bezoekje brengen. Hij zegt dat hij je het huis wel wil verkopen voor een belachelijk hoge prijs. Dit kan je uiteraard niet betalen, dus stelt Nook voor dat je tijdelijk voor hem komt werken. Dit betekent dat je bloemen moet planten, spullen aan bewoners moet bezorgen en brieven moet versturen. Niet heel boeiend allemaal, maar een goede introductie voor het spel.

Na dit werk ben je vrij om te doen wat je wil. Je kunt gaan vissen of insecten vangen, waarna je deze óf aan het museum kan geven, óf ze kunt verkopen aan Tom Nook. Met dit geld kun je bijvoorbeeld nieuwe meubels kopen voor in je huis. Ook kun je je huis afbetalen, waarna Nook voorstelt om je huis uit te breiden, waardoor je er meer meubels in kwijt kan. Niet gek. Naast vissen en insecten vangen kun je ook nog een schep pakken en fossielen opgraven, waarna je die ook aan het museum kan geven of kan verkopen. Veel manieren dus om je geld te verdienen.

Een nieuwe toevoeging is de stad. Hier kan je onder andere naar het theater, waar je verschillende gezichtsuitdrukkingen leert. Je kunt naar Gracie's boetiek gaan waar je haute-couture en luxe meubels kunt aanschaffen. Verder is er nog een kapper, waar je je haar kunt veranderen, en zelfs je Mii personage kunt importeren en als een soort masker kan dragen. Daarnaast is er nog de winkel van Redd, een soort zwarte markt met allerlei zeldzame spulletjes, een veiling waar je je spullen aan anderen uit je vriendenlijst kunt veilen, en een waarzegster. Best leuk en aardig allemaal, maar dingen als de veiling en de waarzegster hadden er van mij niet in gehoeven.

Naast al deze dagelijkse bezigheden heb je ook nog andere activiteiten. Zo heb je eens in de zoveel tijd een viswedstrijd, een vlooienmarkt en Yay Day, een dag waarop iedereen elkaar complimentjes geeft. Maar wat Animal Crossing nou echt leuk maakt zijn de feestdagen. Als het in de echte wereld namelijk Pasen is, zal er in je dorpje ook een konijn rondlopen. Als jij net al je Kerst-cadeautjes hebt uitgepakt, en je kruipt daarna achter je Wii, zal de Kerstman daar ook langs zijn geweest. Deze dagen maken Animal Crossing zo leuk, en zorgen ervoor dat de relplay-value bijna oneindig is.

De multiplayer van Animal Crossing: Let's Go To The City is een aardige toevoeging. Als je elkaar hebt toegevoegd (ja, met friendcodes), kun je elkaar opzoeken in andermans dorpje. Met de bijgeleverde WiiSpeak kun je erg gemakkelijk met elkaar praten. Eenmaal aangekomen valt er niet heel veel te doen behalve hetzelfde wat je in je eigen dorpje doet: vissen, insecten vangen, verkopen, spullen kopen. Natuurlijk kun je wel zelf improviseren en bijvoorbeeld verstoppertje doen, maar dat blijft ook niet heel lang leuk. Als je eenmaal terug bent in je eigen dorpje en je bent iets vergeten, kan je altijd nog een brief sturen.

Eigenlijk zou ik nog wel een stuk meer kunnen vertellen over dit geweldige spel, maar, aan alles komt een eind.