Pokémon Diamond & Pearl
Door Bloembak op 11-07-2008, Ledenartikel: RecensieIk weet nog goed hoe ik van Sinterklaas bij mijn opa en oma Pokémon Blue als cadeau kreeg. Mijn (toen nog kleine) neefjes waren redelijk jaloers en ik kon mijn geluk niet op. Het is me zelfs gelukt alle 151 Pokémon uiteindelijk te pakken te krijgen. Je zou ook152 kunnen zeggen, want ook mijn Hall of Fame is glitched vanwege de bekende Missingno. Na tevens de Yellow- en Silver-versie te hebben gespeeld, had ik het wel even gehad met Pokémon. Bij deze vierde generatie kon ik het echter niet laten om de Pearl-versie aan te schaffen.
Het eerste wat me opviel was het vernieuwde, frisse uiterlijk van de overworld. Het komt simpel gezegd neer op 2D met wat 3D-elementen zoals diepte. Ietwat vernieuwing mocht echter wel eens. Hoe onderhoudend de vorige versies van Pokémon ook waren, echt vernieuwend was iedere generatie niet. Een stap in de goede richting is dus eindelijk gezet. De gevechten blijven echter zo statisch als ze altijd al waren. De 3D-aanvalseffecten en de animaties van Pokémon mogen er wel goed uitzien, maar nog steeds staan er simpelweg twee kartonnen platen tegenover elkaar. Ik denk dat Nintendo op deze manier de verkopen van de Wii-game Pokémon Battle Revolution wil stimuleren. Dat ik om deze reden ook niet zal kopen. Visueel gezien ziet de game er dus fris uit, maar echte verbeteringen zijn er niet.
Het is altijd moeilijk originele nicknames te verzinnen
Graphics maken echter niet de game, maar ze gaven mij wel deze eerste indruk. Op het gebied van geluid zit het, zoals altijd, goed bij deze nieuwe generatie. De deuntjes van de steden zijn erg mooi gedaan, alleen jammer dat ze soms herhaald worden. De muziek tijdens gevechten is ook zo goed dat hij je nooit gaat irriteren. De muziek tijdens de gevechten met legendary Pokémon is zelfs zo goed dat je het jammer vindt dat je deze niet meer zult horen nadat je een succesvolle Pokéball hebt geworpen. Het enige, echte minpunt vind ik de niet-heropgenomen kreten van Pokémon uit eerdere generaties. Abra klinkt nog steeds hetzelfde als toen ik hem ving boven Cerulean City zoveel jaren geleden. Sommigen zien dit echter als een pluspunt.
De gameplay is zoals altijd leuk en verslavend. Sommige concepten hoeven niet veranderd te worden. De geweldige dag/nacht-cyclus is terug en dat brengt deze game weer op dezelfde hoogtes als de tweede generatie Pokémon-games. Het gebruik van het tweede scherm en de stylus vind ik echter wat zwak uitgewerkt. De Pokétch (je digitale horloge met vele andere functies) is leuk, maar komt bij mij over als iets te gimmicky. Aanvallen en andere dingen aantikken tijdens gevechten is ook allemaal leuk en aardig, maar met de hoge encounter-rate heb ik geen zin om iedere keer de stylus erbij te pakken. Ik gebruik dus nog steeds gewoon de knoppen. Op wat andere minigames na, is er dus weinig gebruik gemaakt van de stylus. Eerlijk is eerlijk echter. Wie kan er iets beters verzinnen? Ik niet in ieder geval bij Pokémon games. Voor mij is die stylus niet eens nodig. Over de verdere gameplay valt weinig te vertellen. Ik kan toch veilig aannemen dat iedereen weet waar Pokémon over gaat. Daar is niks aan veranderd.
Een geweldige variant op Rattata, ook een goede Hidden Machine-slaaf
Valt er nog iets te zeggen over de replay-waarde van deze game? Mijn teller stond al op meer dan 100 uur voordat ik de Elite 4 bereikte. Ik speel niet bepaald snel, nee. Liever zou ik me nog wat willen uitweiden over de online-functies van de game. Nintendo Wi-Fi gebruiken om te ruilen, vechten en zelfs te praten is echt geweldig. Alleen jammer dat de GTS (Global Trading Service) zo slecht gebruikt wordt. Velen vragen voor normale Pokémon om level 100 legendaries. Ikzelf zou legendaries van de GTS hebben verbannen. Helaas denken velen daar niet zo over. Je kan gelukkig nog altijd 1-op-1 ruilen met iemand die je vertrouwt, aangezien hacked Pokémon net als in iedere generatie jammer genoeg mogelijk zijn.
