Resident Evil 5 avonturenboek

Door Arne op 21-03-2009, Ledenartikel: Blog
Intro

Ik rijd door Afrika. Zelfs de snikhete temperatuur kan me niet afleiden van mijn missie. Ik had het moeten zien aankomen. Het duurde helemaal niet lang na de val van Umbrella corporation. Hun biowapens moesten en zouden in de handen van terroristen terechtkomen. Ik voel het, bioterreur is aanwezig in dit land. En geloof me, mijn instinct heeft nog nooit gefaald.

Ik stap uit mijn jeep en een bloedmooie vrouw nadert me. Sheva heet ze naar eigen zeggen, en ze heet me welkom in Afrika. ,Chris Redfield’ zeg ik, en ik schud haar hand. Ze maakt me duidelijk dat ze al veel over me weet. Ze zegt dat ze me zal vergezellen naar mijn locatie. Eigenlijk ben ik er best blij om, want een avontuur is altijd leuker als je een partner hebt. Een reden waarom ze ook meegaat, is omdat de lokale inwoners niet echt blij zijn om een Amerikaan te zien. Zelfs al hoort hij bij de BSAA. Ze zal me helpen om de gemoederen te bedaren.

Sheva Alomar doet me denken aan mijn voormalige partner, Jill Valentine. Ze gaf haar leven voor het mijne. Sheva kijkt me vertwijfeld aan en vraagt of alles oke is. Ja, zeg ik haar verbloemend, om haar niet ongerust te maken. Ik voel me ongemakkelijk op weg naar de locatie. De inwoners kijken me maar scheef aan. Meer en meer vraag ik me af of dit het wel allemaal waard is. Het antwoord op deze belangrijke vraag is zoek. Doe ik dit om me te bewijzen? Om de wereld te helpen? Wie weet..

Een soldaat nadert ons. Hij houdt ons tegen en fouilleert Sheva. Een beetje te handtastelijk naar mijn mening, en daar is Sheva het ook mee eens. Van één ding ben ik toch zeker, en dat is dat ik deze missie tot een goed einde zal brengen. Voor Jill.

De poort opent. De poort naar een nieuw avontuur.



Hoofdstuk 1-1

Sheva en ik naderen een beenhouwerij. Of wacht, noem het maar een slachthuis. Het stinkt er naar een geur die je niet kan beschrijven, maden zijn de huisdieren van dit bordeel. De beschrijving klopt, dit moet wel onze wapenhandelaar zijn. Een lugubere stem galmt door de kille muren van het gebouw. , Ah, Chris Redfield, ga via de zijdeur.’ Weerklinkt het. Sheva en ik zijn er niet gerust in, maar toch gaan we via de deur naar binnen. Ik moet kokhalzen, zo’n geur heb ik in mijn hele leven nog nooit geroken. De stank is tweemaal erger dan buiten.
Een man in een tulpband staat geleund tegen de muur en kijkt ons met pretoogjes aan. Hij maakt aantekeningen dat we hem moeten volgen, en dat doen we ook.

De man waarschuwt ons. We moeten doen wat ons gevraagd wordt, niet meer en niet minder. Belachelijk hoe ze hier staan tegenover Amerikanen. Een metalen koffer blinkt in de duisternis. Sheva en ik worden gevraagd om de koffer te openen, en natuurlijk onze wapens te controleren. Niet slecht wat erin ligt. Uitrusting, een wapen en een mes. Dit moet de klus wel klaren denk ik zo. Sheva en ik nemen wat ons toebehoort en hanteren het. Uit het niets vraagt onze handelaar wat we afweten van Uroboros. ,Het meeste zijn geruchten’ zeg ik. Hij moet het wel hebben over de ‘doomsday visioenen’. Naar eigen zeggen is het geen gerucht, zegt de man, en moeten we iemand genaamd Irving erover aanspreken. Ik verdwaal in gedachten, er is iets niet pluis aan deze zaak. Mijn gedachten worden verstoord door een luide schreeuw. Sheva zegt dat ik haar moet volgen, en we lopen naar het huis op de heuvel.

Ik stamp de deur open. Een inwoner ligt op de vloer, vastgehouden door twee mannen. Ze stoppen een soort hart in zijn mond. Het heeft tentakels. Jezus, wat gebeurt hier allemaal? Hij slikt het hart in, de angst kan je van zijn gezicht aflezen. De mannen spotten ons en vluchten. Langzaam lopen Sheva en ik naar de man toe. Deels verlamd door angst, deels aangespoord door nieuwsgierigheid. De man stikt, de man stikt in het hart. Wat kunnen we doen? Het was al te laat, de man kijkt ons aan met alleen duisternis in zijn ogen. Hij is verloren, hij behoort niet meer onder de levenden. Hij staat op en sprint naar ons. Sheva en ik grijpen ons wapen. Ik vuur een kogel af, twee, maar niets helpt. Hij is niet te stoppen, hij lijkt wel bovennatuurlijk..