Ridder Rodericks wunderschone VC-feature - deel 2

Door Ridder Roderick op 15-03-2009, Ledenartikel: Feature
Lees het eerste deel van deze feature hier.


Mega Man 2
Platform: NES
Genre: actieplatformer
Ontwikkelaar: Capcom
(Oorspronkelijk) releasejaar: 1990
Aantal spelers: 1
Prijs: 500 WiiPoints

Mega Man 2 wordt door veel mensen gezien als het toppunt van de serie, en dat is goed te begrijpen: de game is uitdagend maar niet oneerlijk, de eindbazen zijn origineel, de upgrades voegen veel toe en de combinatie van platformen en schieten werkt perfect. Het is ook mijn op één na favoriete NES-game. Zie ook dat artikel voor meer argumentatie waarom deze game zo fantastisch is. Combineer dat feit met de zeer lage prijs en het tweede spel met de 'blue bomber' is één van de VC-games met de gunstigste prijs-kwaliteit verhouding die er is.




Oordeel: 5 blauwe bommen



Punch-Out!!
Platform: NES
Genre: boksspel
Ontwikkelaar: Nintendo
Releasejaar: 1987
Aantal spelers: 1
Prijs: 500 WiiPoints

Alweer één van mijn favorieten die ook in mijn top 10 lijst staat. Gezien het nogal nutteloos is weer erg uitgebreid in de herhaling te vallen zal ik proberen mijn mening over Punch-Out!! in één woord samen te vatten: fan-purelolbelevenaanuitdagendhumoristischestereotypendietweekeerzogr
ootzijnalsjijinelkaarslaanmeteencoachdiereclamemaaktvoordenintendofunc
lubenjammergenoegzondermiketysonmaardatbederftdelolnietdirectkopendie
handel-tastisch!




Oordeel: 5 keer Mike Tysons kwaadaardige blanke tweelingbroer


Sin & Punishment
Platform: N64
Genre: 'on-rail' shooter
Ontwikkelaar: Treasure
Releasejaar: 2000 (Japan)
Aantal spelers: 1
Prijs: 1200 WiiPoints

Sin & Punishment scheen een buitengewoon goede shooter te zijn waarvan fans jaren hebben gesmeekt het in het Westen uit te laten komen. Ondanks dat de Engelstalige 'voice acting' al bijna klaar was is het daar niet van gekomen, totdat deze game met het Hanabi-festival van 2007 op de Virtual Console verscheen. De game kreeg veel lof en maakte me nieuwsgierig, dus besloot ik deze allerduurste VC-titel eens uit te proberen.

Ik begon met het proberen van de tutorial, die niet echt lekker speelde met de GameCube controller. Gelukkig was het mogelijk het controleschema te veranderen en het bleek dat de derde het beste aanvoelde. Ik rondde de tutorial nog eens af en begon met het echte spel. Ik werd meteen in de actie gegooid en moest op een aantal rare slangachtige beesten schieten. Het deed heel erg denken aan de 'Landmaster'-gedeelten van Lylat Wars: je loopt op een lineair pad naar voren terwijl je een schietvizier bestuurd en wat naar links en rechts kan lopen. Door het tijdlimiet, dat omhoog gaat als je een 'checkpoint' bereikt, voelde de game erg arcade-achtig aan.

Maar goed, met redelijk veel gemak kwam ik langs het eerste level en skipte ik per ongeluk de daar op volgende cutscene (niet bepaald een ramp, gezien de voice acting miserabel was). Ik kwam toen in een stad terecht waar ik honderden alienmutantsoldaten (of wat het ook zijn) moest beschieten, wat overigens heel goed aanvoelde. Daarop volgde een eindbaasgevecht tegen een grote alienmutantsoldatenhond die te veel steroïden had gebruikt. Ik ging een aantal keer dood en versloeg hem toen. Op naar het volgende baasgevecht! Deze keer een doorgedraaid meisje dat alienmutantsoldatenlijken naar je gooit en daarna op je af springt en explodeert.

Hmm, okee.

Dit meisje was immuum tegen kogels, en na vier keer doodgegaan te zijn (elke keer dat dat gebeurde ging er een teller omlaag. Ach, dat zal wel niets bijzonders zijn) kwam ik erachter dat ik mijn zwaard kon gebruiken om haar arm af te hakken. Je kunt wel raden wat er nu gebeurde: Tokyo overstroomt met bloed. Natuurlijk! In deze bloedzee verander je ondertussen in een robot-achtig... ehh... ding. Weer een baasgevecht! Ik ging weer drie keer dood maar slaagde er toen in het eerste gedeelte van het spel uit te spelen. Halleluja! Jammer genoeg doen mijn hersenen nu zeer...

Huppa, level 2! Hier loop ik achter het huisdier van de slechterik, het bastaardkind van Pikachu en een poedel, aan. Kennelijk met het doel het arme schattige beestje te vermoorden. Weer een hele hoop schietactie, een baas die ik moet achtervolgen, en de eigenaar van het huisdier die ik ook moet bevechten. Ondanks het feit dat ik geen flauw idee heb wat er aan de hand is moet ik toegeven dat Sin & Punishment, nogmaals, een best goed spel is. Gameplay is belangrijker dan logica, toch?

Yay! Meer actie, bossfights en... oeps, ik ga weer dood. Geen probleem, ik kies gewoon continue en... wat? Game over? Ehh... Okee, ik kan toch wel weer verder gaan waar ik gebleven was? Toch? Nee hoor, het blijkt dat, omdat ik tijdens het spel nog geen gebruik heb gemaakt van de 'save & quit' functie, ik weer helemaal opnieuw moet beginnen. Sorry, maar daar heb ik geen zin in. Misschien dat ik het spel ooit weer eens oppak maar ik denk niet dat ik nu een goed advies kan geven. Behalve misschien om eerst een FAQ te lezen zodat je weet dat je een gelimiteerd aantal 'continues' hebt en regelmatig handmatig moet saven (wat ook een continue kost). Toch, ondanks het feit dat Hideo Kojima een duidelijker plot zou kunnen schrijven na LSD gebruikt te hebben is de gameplay nog steeds dik in orde. Als je met de minpunten kunt leven en wat beter voorbereid bent, is dit zeker een aanrader. Sorry als ik nogal onduidelijk ben met deze minireview.




Oordeel: 3.5 gekke Japanners


Sonic the Hedgehog 2
Platform: Mega Drive
Genre: platormer
Ontwikkelaar: Sega
Releasejaar: 1992
Aantal spelers: 1-2
Prijs: 800 WiiPoints

Het is na al die Sonic-rotzooi die Sega tegenwoordig op de markt brengt steeds moeilijker geloven dat de serie met het blauwe snelle stekelvarken vroeger een serieuze concurrent was van ene Italiaanse loodgieter. Eigenlijk was dat ook wel raar, want er is een groot verschil tussen de mascottes van Sega en Nintendo in de 16-bit tijd: waar je met Mario rustig door een lineair level heen wandelt terwijl je op een paar Goomba's springt is Sonic the Hedgehog 2 (net als deel één en drie) snel, erg snel. Met behulp van wat de PR-mensen van Sega 'Blast Processing' noemden sjees je op maximumsnelheid door loopings en ontwijk je allerlei obstakels. Dit allemaal zonder last te hebben van later toegevoegde irritante karakters, een verschrikkelijke 'verhaallijn' en nog ergere voice acting. Eindelijk eens een game met wat snelheid!

Tenminste, totdat je tegen een irritant geplaatste vijand opbotst. Maar geen nood! Pak snel één of meer van je net verloren ringen terug en je kunt er weer vandoor gaan. Een ander pluspunt aan deze game is de mogelijkheid verschillende paden te nemen in een level. Meerdere 'playthroughs' hoeven er dus niet hetzelfde uit te zien. De vele levels bieden ook veel afwisseling en blijven verassen. Dit is, en blijft, gewoon een heerlijke platformer en het is erg goed te begrijpen dat dit de best verkochte Mega Drive was. Kopen die handel!

Oh, wacht. Ik was bijna de multiplayer vergeten. Deze modus is een zeer leuke toevoeging waar je tegen elkaar zo snel mogelijk door zes levels en een aantal 'driedimensionale' bonuslevels heensjeest. Eén multiplayerronde duurt ongeveer een half uurtje en kan een hele hoop lol opleveren. Het is verder ook mogelijk als tweede speler eekhoorn Tails te besturen en in de eenspelerstand achter Sonic aan te rennen. Dit werkt niet zo heel geweldig omdat je als Tails snel het scherm uit raakt maar bij bossfights zal speler 1 je hulp goed kunnen gebruiken.




Oordeel: 5 veelvoorkomende reacties op het per ongeluk bezoeken van een Sonic hentaisite
(inderdaad, dat is walgelijk. Sorry)


Sonic the Hedgehog 3
Platform: Mega Drive
Genre: platormer
Ontwikkelaar: Sega
Releasejaar: 1994
Aantal spelers: 1-2
Prijs: 800 WiiPoints

Veel mensen zien Sonic the Hedgehog 3 als de minste van de drie Mega Drive Sonics. Daar ben ik het niet mee eens: deze game heeft mij aangenaam verrast. Sonic the Hedgehog 2 heb ik zelf al vele malen gespeeld voordat ik het op de VC downloadde en ik wist heel goed wat ik kon verwachten. Met het derde deel was dit niet het geval en ik ging er ook vanuit dat deze nooit zou kunnen opboksen tegen mijn favoriete Sega game.

Ik had ongelijk. Sonic 3 slaagt er zeker in hetzelfde niveau the behalen en misschien wel te overtreffen als deel twee. Op het eerste gezicht lijkt het alsof de game de oude formule herhaalt met wat betere graphics. Het is ook waar dat het spel ongeveer hetzelfde bestuurd en je rent nog steeds op hoge snelheid door de levels heen. Er zijn echter ook veranderingen: zo ligt de nadruk vaak meer op puzzels en wat creatievere elementen. Je kunt dit zien als oponthoud van de gameplay maar het voegt wel wat meer diepte en variatie toe aan de formule. Ook bij de eindbaasgevechten komt wat meer strategie kijken: in deel 1 en 2 was een aantal keer op Eggman's hoofd springen al voldoende maar nu zal je met meer factoren rekening moeten houden. Een andere verbetering is de mogelijkheid je voortgang op te slaan, dit was voorheen namelijk alleen nog maar mogelijk via de Wii's ingebouwde 'save & quit' functie die erg onhandig was wanneer je bijvoorbeeld terug wilt naar het menu om een multiplayerpotje te spelen. Over multiplayer gesproken, hier zit een groot minpunt: je kunt namelijk geen van de levels uit de éénspelerstand spelen. In plaats daarvan moet je het doen met een aantal saaie repetatieve minileveltjes. Op dit vlak slaagt Sonic 2 dus een stuk beter.

Conclusie: Sonic 3 is zeker een volwaardig deel in de Sonic-reeks. Je zult wat minder simpel van links naar rechts rennen dan in deel 2 maar in plaats daarvan kun je meer puzzels en gevarieerdere spelelementen verwachten. Grafisch is het spel ook dik in orde en je kunt eindelijk saven. Het enige echte nadeel is de multiplayer, die niet veel voorstelt.




Oordeel: 5 veelvoorkomende reacties na het spelen van een paar recentere Sonic-spellen.


Super Mario RPG: Legend of the Seven Stars
Platform: SNES
Genre: RPG
Ontwikkelaar: Squaresoft (nu Square-Enix)
Releasejaar: 1996 (VS)
Aantal spelers: 1
Prijs: 900 WiiPoints

Eindelijk, na twaalf jaar, kregen wij Europeanen eindelijk de kans deze interessante klassieker te spelen. Deze game is interessant omdat het de eerste Mario game is van een genre waarvan je zou denken dat het totaal niet bij de vrolijke loodgieter zal passen. Zoals de titel al verraad: Super Mario RPG is een 'Role Playing Game', van Final Fantasy-ontwikkelaar Square notabene. Door deze aparte combinatie ontstond een best uniek spel, vol met zelfspot en bekende gezichten.

Het spel begint, zoals gewoonlijk, met de ontvoering van Prinses Peach. Onze besnorde held gaat er achteraan en slaagt er al snel in Bowser, koning der Koopa's, te verslaan. Dan wordt echter Bowser's kasteel aangevallen door Smithy, de echte slechterik van deze game, die het kasteel met een groot zwaard perforeert. Mario wordt het kasteel uitgeblazen en gaat op zoek naar Peach, die gevangen genomen blijkt te zijn door Booster, een grappig karakter dat het niet al te slecht bedoelt. Met de hulp van wolkenjongen Mallow en voormalig antagonist Bowser weet hij haar te bevrijden. Na daarin geslaagd te zijn krijgen de helden te horen dat ze Smithy moeten verslaan, wat alleen kan gebeuren als ze zeven sterenstukjes verzamelen. Et voila, je hebt een RPG-verhaal.

Onderweg zullen Mario en consorten veel vijanden tegen komen die je moet verslaan in 'turn-based' gevechten in plaats van simpelweg op hun hoofd te springen. In tegenstelling tot Square's traditionele RPG's zijn er nu ook 'action commands': door vlak voor een aanval op het juiste moment op de knop te drukken wordt je aanval krachtiger. Voor speciale aanvallen zijn ook specifieke knoppencombinaties nodig. Het spel zit ook vol met leuke mini-games die een aardige afwisseling op het geheel vormen. Er zijn ook veel parallellen met bijvoorbeeld Final Fantasy te vinden: zo is Peach de erg nodige genezer die je HP op pijl houdt, Mallow de magiër, Bowser degene die brute kracht prefereert en Mario het manusje-van alles. Als je niet houdt van Japanse RPG's uit het Super Nintendo tijdperk zal deze game je zeker niet over de streep trekken en de game is ook zeker niet zo goed als bijvoorbeeld Chrono Trigger en Final Fantasy VI, maar vormt er wel een lichthartige afwisseling op.

Super Mario RPG is een aparte en humoristische twist op zowel het RPG-genre als de Mario games en ook de inspiratiebron voor de fantastische Paper Mario serie. Gezien wij zielige Europeanen dit nooit op de SNES hebben mogen spelen kan ik dit zeker aanraden voor fans van Mario en 16-bit rollenspellen. Toch is naar mijn mening Paper Mario een stuk beter, maar die komt de volgende keer aan bod.




Oordeel: 4 Luigi's


Super Mario World
Platform: SNES
Genre: Platformer
Ontwikkelaar: Nintendo
Releasejaar: 1992
Aantal spelers: 1
Prijs: 800 WiiPoints

Tja, wat valt er nog voor zinnigs over Super Mario World te zeggen? Dit was het vlagschip van de SNES en een buitengewoon populaire game. Nieuwe elementen waren onder andere de mogelijkheid op eieren leggende dinosaurus Yoshi te rijden en levels met een tweede verborgen uitgang. Bijna iedereen hier weet dat onderhand wel, wie heeft er nou nog nooit Super Mario World gespeeld? Het is misschien interessanter eens de vergelijking te leggen met voorganger Super Mario Bros. 3. Er zijn namelijk erg veel discussies over welk deel nou eigenlijk beter is. De gameplay in beide spellen is natuurlijk erg vergelijkbaar, maar er zijn ook verschillen. Laten we eens kijken naar een aantal verschillende categoriën:

Graphics
Okee, okee, je kunt een NES game niet met een SNES-spel vergelijken. Maar er zijn genoeg mensen die dit belangrijk vinden. In ieder geval wordt de Europese versie van Super Mario Bros. 3 geplaagd door een irritant blauwe 'balk' aan de linkerkant van het scherm en zijn de achtergronden natuurlijk een stuk minder divers dan die van zijn opvolger.

Winnaar:

Speelduur
World heeft 72 levels en Bros. 3 een stuk of 90. De levels van SMW zijn echter gemiddeld wat langer en kunnen vaak niet overgeslagen worden. Bovendien kun je terugkeren naar oude levels om geheime uitgangen te vinden. SMB3 heeft echter het volledige arcadespel Mario Bros. ingebouwd voor twee spelers, en kan na het uitspelen nog eens doorlopen worden met betere voorwerpen. Ik heb persoonlijk in ieder geval meer uren zitten in het NES-spel.

Winnaar:

Variatie
De verschillende werelden van World hebben allemaal andere thema's. Er zijn ook spookhuizen (met meer puzzels), kastelen (nieuwe elementen als rekken waarin geklommen kan worden) en onderwaterlevels. Bros. 3 heeft dit echter allemaal ook. Bovendien zijn er daar speciale werelden zoals Pipe Land (met veel verticale levels vol pijpen) en een wereld waarin alle vijanden twee keer zo groot zijn. World heeft weliswaar ook een puzzelwereld, maar de levels voelen over het algemeen net wat minder verschillend aan.

Winnaar:

Geheimen
Iedereen kent de verborgen fluitjes van Bros. 3 wel. Ook zijn er veel verborgen voorwerpen en afsnijwegen in levels te vinden. World zit echter vol met geheime uitgangen die kunnen leiden naar alternatieve paden, bonuslevels en de 'Switch Palaces' met knoppen die geheime blokken kunnen laten verschijnen in andere levels.

Winnaar:

Power-ups
Yoshi vormt een erg leuke toevoeging aan World. Verder heb je eigenlijk alleen maar de paddenstoel, vuurbloem en cape. Die drie zitten ook gewoon in Bros. 3 (al is de cape een eekhoornpak) met nog een heleboel speciale pakjes zoals het kikkerpak, het tanookipak, de almachtige 'P-wing', de geweldige sok en veel meer.

Winnaar:

Saven
Tja, dit is onmogelijk in Bros. Een grote frustratie voor veel spelers. Het is natuurlijk mogelijk de fluitjes te gebruiken om naar een wereld naar keuze te 'warpen' maar dan behoud je geen van de voorwerpen die je met zoveel moeite eerder had verzameld. Gelukkig heeft de Virtual Console een ingebouwde functie die je voortgang opslaat, maar als je bijvoorbeeld wilt overschakelen naar de tweespelermodus ben je je voortgang kwijt. In World is het gewoon mogelijk na elk spookhuis of kasteel om op te slaan.

Winnaar:

Multiplayer
Beide spellen ondersteunen een coöperatieve tweespelerstand waar beide spelers om de beurt een level uitspelen. Bros. 3 voegt hier echter nog wat competitie aan toe: zo is het mogelijk elkaar uit te dagen om het arcadespel Mario Bros. te spelen om elkaars kaarten (die extra levens kunnen opleveren) af te pakken. Bovendien is er ook veel concurentie voor de bonushuisjes. Dit maakt de multiplayer een stuk leuker.

Winnaar:

Prijs
Super Mario Bros. 3: 500 WiiPoints (het origineel is voor zo'n 5 à 8 euro te vinden op rommelmarkten)
Super Mario World: 800 WiiPoints (het origineel kost zo'n 10 à 12 euro)

Winnaar:


Het is duidelijk dat Super Mario Bros. 3 op de categoriën die ik zelf belangrijk vind het hoogste scoort, en daar gaat dan ook mijn voorkeur naar uit. Dat neemt niet weg dat Super Mario World nog steeds één van de beste SNES-games is en ook zeker de maximale score verdient.

Een waarschuwing voor gebruikers van de GameCube controller: Super Mario World heeft last van hetzelfde probleem als Donkey Kong Country, en speelt erg oncomfortabel als je geen Classic Controller bezit.




Oordeel: 5 kapotte GameCube controllers


Super Metroid
Platform: SNES
Genre: Platformer
Ontwikkelaar: Nintendo
Releasejaar: 1994
Aantal spelers: 1
Prijs: 800 WiiPoints

En we eindigen met een echte topgame. Super Metroid is het hoogtepunt van het zogenaamde Metroidvania-genre. De game wordt niet voor niets door de pers betitelt als één van de beste spellen ooit. Iedereen moet het gespeeld hebben!

Het spel volgt de ruimtepakdragende premiejaagster Samus Aran. Aan het einde van het Game Boy-spel Metroid II: Return of Samus had ze bijna alle Metroids (een soort ruimteparasieten) uitgeroeid, behalve één larve. Ze besloot deze Metroid mee te nemen naar ruimtekolonie Ceres voor wetenschappelijk onderzoek. Net nadat ze Ceres verlaat krijgt ze echter een noodsignaal. Ze keert meteen terug maar is te laat: alle wetenschappers zijn dood en Ridley, de leider van de ruimtepiraten, is er met de Metroidlarve vandoor. Na een achtervolging komt Samus terecht op de planeet Zebes, waar vele gevaren, verassingen en gelegenheden tot non-lineair actieplatformen haar opwachten.

Super Metroid focust op exploratie en het verzamelen van upgrades. De enorme planeet lijkt misschien wat indrukwekkend in het begin maar gelukkig heb je, in tegenstelling tot de eerste twee Metroids, een overzichtelijke kaart bij je. Naarmate je meer wapens verzameld zul je langs meer obstakels kunnen komen en zo kom je steeds verder in de basis van de ruimtepiraten. Keer niet meteen terug als je op een lege kamer stuit, er kan namelijk van alles in verborgen liggen. Probeer altijd een ´Morph Ball bomb´ bij de muur neer te leggen.

De game slaagt er heel goed in door middel van muziek en graphics Zebes een onheilspellende atmosfeer te geven. De baasgevechten komen vaak onverwachts en voelen episch en gevaarlijk aan. Voor de completionisten (ik heb geen flauw idee of dat een echt woord is) onder ons valt er genoeg te doen: er zijn enorm veel extra upgrades te vinden.

Als je het origineel niet bezit is er geen excuus om deze game niet te downloaden. Zelfs met de GameCube controller is deze game (door de het aanpassen van het controleschema) prima te spelen. Waar wacht je nog op?




Oordeel: 5 Morph Balls


Zo, dat waren alweer acht van mijn Virtual Console spellen. De volgende keer komen voornamelijk games aan bod die op de VC verschenen zijn maar waarvan ik enkel het origineel bezit. Gezien bijna alles op de VC perfect geëmuleerd wordt zal dit niet erg veel verschil maken. Alle feedback is natuurlijk welkom.