Van Mario naar Fallout

Door Peter op 31-12-2008, Ledenartikel: Feature
Van jongs af aan ben ik al een Nintendo fan. Het begon toen ik op 5-jarige leeftijd, samen met mijn broers, de NES kreeg. Ik ben toen fan geworden van de sfeer en vrolijke kleuren van de Mario wereld. Het laatste jaar heb ik eigenlijk alleen nog maar Mario spellen gespeeld, met name Mario Power Tennis, Mario Double Dash, Mario Smash Football en Super Mario Sunshine. Het was dus tijd voor een nieuwe console en omdat ik vond dat de Wii geen vernieuwing bood, heb ik besloten een Playstation 3 te kopen met Fallout 3. Van tevoren wist ik niet of het wel een game voor mij zou zijn, aangezien ik de sfeer van een spel belangrijk vind. Zo heb ik op de Gamecube nooit Resident Evil 4 gespeeld. Ik had het spel thuis liggen en mijn broers hebben hem helemaal uitgespeeld, maar ik ben nooit verder gekomen dan het eerste uur, omdat de sfeer en een aantal gameplay elementen mij niet aantrok om de game verder te spelen en zo kwam ik weer bij de Mario games uit. Zo ging ik dus als Nintendo fan naar de grauwe wereld van Fallout.






Ik neem aan dat iedereen die dit stuk leest wel eens een Mario spel heeft gespeeld, dus iedereen weet hoe een game als Mario is. Er zijn eigenlijk twee typen Mario spellen, Mario de platformer en de ‘multiplayer’ games van Mario. Platform houdt in dat je als Mario moet lopen, rennen, springen en vliegen om een level uit te spelen, door het einde te halen of door een bepaalde opdracht te volbrengen. Bij de platform games van Mario is het de bedoeling om de prinses te redden uit de handen van Bowser. Het verhaal is flinterdun, maar ook niet het belangrijkste van een Mario spel. De ‘multiplayer’ games van Mario bestaan uit de ‘Mario Party’ reeks en de ‘Mario Sports’ reeks, zoals Mario Kart, Mario Super Smash, Mario Tennis, Mario Football en anderen. Deze spellen zijn uitermate geschikt als multiplayer spellen, met vrienden altijd plezier, maar in je eentje vaak ook leuk om te spelen, uitzonderingen daargelaten.




Fallout 3 is een actie RPG. Dit betekend dat er actie elementen in zitten en in dit geval is dat schieten. Je kan gewoon vanuit First person perspectief schieten, maar je kan met het zogenaamde V.A.T.S. systeem het beeld bevriezen, waarna je de verschillende ledematen ziet en het percentage kans dat er een kogel in belandt als je daarop besluit te schieten, zo schiet de computer dus voor je in plaats van dat je zelf moet richten, dit is vaak effectiever, maar je kan het niet constant blijven gebruiken. Als RPG element is er het levelen van je personage, in het begin kan je je personages gezicht compleet naar jouw smaak maken. Het levelen gebeurt door middel van experience points die je krijgt met schieten, vechten, gewaagde vragen stellen en nieuwe plaatsen ontdekken. Ook moet je betere wapens/uitrusting verzamelen en goede voorwerpen zijn schaars. De game speelt zich af in het jaar 2277 in Amerika rond Washington DC, tweehonderd jaar nadat er een atoomoorlog is geweest die de hele wereld verwoest heeft. Jij wordt geboren in een schuilkelder, de Vault, waar je je hele leven verblijft en waar er geen invloeden van buiten zijn, dus weet je niets van het wereld buiten de Vault af. Als je vader opeens verdwenen is besluit je de Vault te verlaten om op zoek te gaan naar je vader. De buitenwereld is helemaal open en vrij om in rond te lopen, maar aangezien je in het begin nog niet zo sterk bent zijn veel plekken te gevaarlijk om te komen. Je krijgt een main quest mee, namelijk je vader zoeken, verder krijg je onderweg allemaal side quests die je allemaal kan spelen. Dit betekend ultieme vrijheid en kan je honderden uren speeltijd bezorgen.




Wat mij altijd zo aantrok in de games van Nintendo en met name in de Mario games was de sfeer van de tijdens het spelen. Voor mij is sfeer heel belangrijk in een game. Zo heb ik geprezen games als Resident Evil 4 en Eternal Darkness (allebei top 5, top 25 Gamecube volgens IGN) nooit gespeeld, omdat de sfeer mij niet aantrok de game verder te spelen. Voor mij wordt de sfeer bepaalt door muziek en de omgeving. Verder moet de gameplay natuurlijk ook goed zitten, deze wordt grotendeels door de sfeer gedragen, maar wordt ook bepaald door het verhaal en hoe de game speelt. Deze factoren moeten bij mij allemaal positief zijn, anders zal ik vaak niet aangetrokken worden de game te spelen en hem al gauw naast mij neer leggen. Ik ga het nu hebben over welke grote veranderingen ik in de sfeer ben tegenkomen met de overstap van Mario naar Fallout 3.

Muziek

De muziek van Mario is heel herkenbaar. De liedjes van de eerste Super Mario games voor de NES kan ik nog allemaal meeneuriën, misschien omdat ze eindeloos herhaalt worden of omdat ze sfeervol zijn en passen bij de game dat ze automatisch in je hoofd blijven zitten. Bij de wat nieuwere games is de muziek niet zo uniek. Dit omdat de muziek naar mijn mening ter ondersteuning dient van het de level en het spel. Bijvoorbeeld bij Mario Sunshine hoor je muziek die de level ondersteunt, kermismuziek als je in het pretpark bent, casino muziek als je in de casino van ‘Casa Delfino’ bent en meer muziek die zich aanpast aan de level. Hierdoor zijn de liedjes zelf niet zo opvallend, maar word je wel meer in een level getrokken en voel je veel meer alsof je in die wereld zit.




Bij Fallout 3 is er nauwelijks muziek. Wat eigenlijk ook goed is, want de muziek in een game moet zeker niet storend zijn, vooral niet bij een game als Fallout 3. Vele ontwikkelaars zijn bij dit soort games geneigd er dwangmatig muziek in te doen wat vaak niet past bij de game, waardoor het storend is en de hele sfeer verpest. De geluidseffecten van het spel zijn ook goed, want ik stoor me niet aan de voetstappen bij een lang stuk lopen, wat ik bij Zelda wel had. Het enige waar ik me wel aan stoor is het geluid als je overgaat naar de V.A.T.S. mode, alsof er een blik van 10 liter wordt opengemaakt. Verder staat er in bijna elk huis dat je komt een radio aan. Hieruit hoor je vooral herkenbare jaren 60 deuntjes. Naar mijn mening is deze muziek goed gekozen bij de setting van het spel. Dit zorgt dus zeker voor de sfeer die de game wil uitstralen, want bij het spel is het eigenlijk alsof je terug in de tijd gaat, met name de mentaliteit van de mensen, ze doen er alles aan om te overleven, zonder zich proberen te ontwikkelen, daar past deze muziek zeer goed bij.




Omgeving

De wereld van Mario is een niet realistische, maar kleurrijke wereld, het lijkt alsof er geen zorgen zijn, alles en iedereen is aardig, er is geen pijn, geen verdriet. Deze wereld hoort ook bij de wereld van Mario, aantrekkelijk voor iedereen, prettig om in te lopen en af en toe eens om je heen te kijken. Elk deel van de wereld is mooi gemaakt, van thema levels tot tuinen waar Rob Verlinde nog een puntje aan kan zuigen. De personages die je in de wereld tegenkomt zijn de vijandjes die er allemaal ‘aardig’ uitzien en de meeste proberen alleen maar tegen je aan te lopen, of dingen naar je gooien. De meeste vijandjes zijn dan ook te verslaan met een simpele sprong midden op het hoofd. Alles ziet er mooi en kleurrijk uit, iets wat mij altijd aantrok in de games van Mario.




Bij Fallout 3 is het een compleet ander verhaal. Daar is de wereld in puin en dat zie je meteen als je voor het eerst buiten de Vault stapt. Je ogen moeten nog wennen en dan zie je langzaam de contouren van een heuvelig landschap, even later zie je dicht bij je al de eerste rotsblokken liggen en als je ogen aan het licht gewend zijn, zie je een wereld in puin liggen. Als je de Vault uitkomt loop je nog gewoon nog ergens tussen de bergen. Je ziet pas hoe erg de wereld er aan toe is als je richting de bewoonde wereld gaat. De eerste plaats waar je heen moet ziet er nog erger uit dan de ergste krottenwijk in Rio de Janeiro. Ook bij verlaten steden zijn er vele gebouwen half ingestort. De eerste momenten dat je in de wereld loopt zijn dan ook erg indrukwekkend. De wereld ziet er compleet anders uit als de Mario wereld. De wereld ziet er realistisch uit, waarbij er aandacht is gegeven aan de kleinste details. Verder is de hele wereld grauw en grijs. De kleuren die je dan ook constant ziet tijdens het spelen zijn de donkere kleuren.




Voor mij is de omgeving het belangrijkste sfeerelement, zonder aantrekkelijke wereld wordt een game vaak minder interessant, waardoor ik hem vaak vergeet en dan een paar weken later besluit om maar een nieuw spel te kopen.

Gameplay

Uiteindelijk is een game nog te redden met een goede gameplay, hoeveel plezier heb je tijdens het spelen en wat is de verslavingsfactor van het spel. Gameplay vat alles samen, de sfeer, het verhaal en hoe de game speelt.

Bij de Mario platformers kan ik kort zijn over het verhaal, de prinses is ontvoerd en jij moet haar weer vinden. De personages die je onderweg tegenkomt voegen eigenlijk niets toe en er is ook bijna geen progressie in een verhaal. Ook bij de ‘multiplayer’ games is er geen verhaal.
De gameplay moet het dus goedmaken voor Mario en dat doet dit ook ruimschoots. De platform spellen zijn simpel te spelen, maar zorgen vaak voor een uitdaging bij jong en oud. Bij de platform spellen zie je vaak dat een twintigjarige niet beter is dan een zesjarige, waardoor de game lang aantrekkelijk blijft bij alle leeftijden. De ‘multiplayer’ spellen volgen het oude concept van Nintendo: ‘Easy to learn, hard to master!’ Je hoeft maar een paar potjes te spelen en iedereen kan gezellig meespelen (uitzonderingen daargelaten, voor een beetje gamer is meestal één potje al genoeg). Toch moet je enig talent hebben om er echt goed in te zijn, voor de meeste betekend dat dat je alles op hard redelijk makkelijk wint, voor andere betekend proberen gaten te vinden om nog beter te zijn, bijvoorbeeld snaken met Mario Kart DS of een bepaalde aanval bij Super Smash Bros, waarmee je bijna onverslaanbaar bent. Bij sommige Mario spellen is hard ook echt hard, maar bij bijvoorbeeld Mario Double Dash was ik al snel uitgekeken, aangezien ik alles echt dik won met 150cc, maar met Mario Power Tennis en Mario Smash Football is deze balans bij mij perfect en die spellen blijf ik dus ook graag spelen. Gameplay zit bij deze spellen gewoon goed in elkaar, niet zo realistisch als echte race/voetbal/tennis spellen, maar met een hoog fun gehalte.




Bij Fallout 3 kan ik heel lang zijn over het verhaal, maar om spoilers te voorkomen zal ik het korter houden. Je bent helemaal vrij in alles wat je doet. Je bent aardig tegen iedereen of je schiet iedereen neer, aan jou de keus en alles zal gevolgen hebben voor latere opdrachten. Karma is een belangrijke term hierin. Doe je een goede daad, gaat je karma omhoog, doe je iets slechts gaat je karma omlaag. Je leven begint pas echt als je de Vault uitstapt. Ga je als eerste linksaf de vernietigde wereld in met nauwelijks goede bescherming, ga je het verlaten dorp tegenover je onderzoeken of volg je het verhaal en ga je rechtsaf naar een bewoond gebied toe. Op dit moment weet je eigenlijk niet wat je moet doen en zou het fijn zijn als je toch even duidelijk een kant op wordt gestuurd, maar dat gebeurd niet. Als je uiteindelijk begint ben je net zoals de persoon die je speelt, je hebt je hele leven veilig geleefd en nu kom je in een vreemde verwoeste wereld met hele eigenaardige personen, waarvan je dacht dat die niet zouden kunnen bestaan. Dit is juist het sterke punt van het spel, jij ontdekt deze compleet vreemde en eigenaardige wereld, net als je personage weet je nog helemaal niets van deze wereld en krijg je veel informatie over de wereld van de verschillende personen. Er zijn meer dan honderd personages, allemaal met een eigen verhaal en eigen problemen. Bij sommige belangrijke personages kan het grote gevolgen hebben of je ze laat leven of juist vermoord. Ik geef geen voorbeelden, want spoilers moeten echt niet bij dit spel, gewoon je eigen weg zoeken, ook moet je niet opnieuw laden als je iets gedaan hebt wat fout is in je ogen. Je moet gewoon het verhaal op je af laten komen en ervan genieten.

De gameplay over het algemeen is goed, geen storende dingen. De vijanden in het begin verschillen van grote ratten, honden en bijen tot Super Mutants met mini-guns, alles kom je in de vrije natuur tegen. In het begin is het irritant als je gewoon naar een plaats toe wil lopen, dat je opeens een Super Mutant tegenkomt waar je eigenlijk geen kans tegen maakt en moet je later weer dat stuk overnieuw lopen en er met een hele grote bocht eromheen, anders komt hij achter je aan. Het V.A.T.S. systeem werkt erg goed en vind ik een pluspunt aan de game, zo maak je tegen de sterkste vijanden toch nog een kans.




Persoonlijk

De vraag is natuurlijk hoe mijn overgang precies verliep? De opsomming over de verschillen tussen de spellen maak ik na bijna een maand spelen, dus hoe verliep het begin van het spel. In het begin in de Vault word je een beetje ingeleid in het verhaal en leer je hoe het allemaal in de Vault werkt. Alles is nieuw, je wordt aan het handje genomen, dus de Vault heb ik gewoon in anderhalf uur uitgespeeld. Volgende dag begonnen in de grauwe wereld. Ik koos ervoor om eerst even linksaf te onderzoeken. Al gauw kwam ik een paar Super Mutants tegen waar ik geen schijn van kans tegen had. Al gauw wist ik even niet meer wat ik moest doen, aangezien ik mijn map nog niet helemaal snapte en niet precies wist waar ik heen moest. Uiteindelijk ben ik toch beland in de stad. Daar was ook alles grauw en donker. In de stad wist ik ook niet precies wat ik moest doen en dan ga je een beetje met elk willekeurig persoon praten, waar je allemaal drie dezelfde vragen aan kan vragen. Hier krijg je weinig informatie van, mede omdat je alle belangrijke personen in de stad nog niet kent. Uiteindelijk hoorde ik dat ik geld moest hebben om verder te komen, toen was ik het spel een beetje zat. Uiteindelijk was ik met dit stuk na de Vault een aantal dagen bezig, omdat het spel me niet echt trok, elke dag een kwartiertje, maar daarna had ik niet zo veel zin meer. De grauwe wereld trok me niet, ik wist niet wat ik moest doen en ik kreeg heel weinig informatie van de personen in de stad en ik moest eerst geld verzamelen, waarvan ik niet wist hoe ik daar aan moest komen. Op dit moment kreeg ik tentamenweek en heb ik het spel verwaarloosd en leek hetzelfde scenario zich af te gaan spelen als met Resident Evil 4. Ik raakte ondanks de vele goede kritieken mijn interesse in de game kwijt. Uiteindelijk ben ik het weer gaan spelen, omdat ik eigenlijk geen alternatieven had met spelen en omdat mijn broers verslaafd raakten aan het spel en tijdens het eten alleen maar hadden over hoe het bij elkaar ging, wat ze daar en daar hadden gedaan. Nadat ik weer begon, besloot ik om uit de stad weg te gaan en te beginnen met een niet hele interessante side quest in de hoop wat geld ermee te verdienen. Toen ik daar aankwam en met verschillende personages praatte kwamen verschillende, aparte verhalen boven water over de wereld, deze verhalen maakten het voor mij interessant om verder te spelen en vanaf toen ging mijn interesse in het spel met een rechte lijn omhoog. Het verhaal ontvouwde zich voor mijn ogen en ik werd er in meegesleept.




Conclusie

Bij het vergelijken van de spellen staat de wereld van Mario bijna lijnrecht tegenover de wereld van Fallout. De kleurrijke wereld van Mario tegenover de grauwe wereld van Fallout. Het sterke verhaal bij Fallout tegenover ‘geen’ verhaal bij Mario. Fun en simpelheid als gameplay bij Mario, tegenover het ontdekken van een bijzondere wereld in Fallout. Alleen bij de muziek zijn er overeenkomsten, deze zijn er allebei om de sfeer horende bij het spel te vergrootten. Persoonlijk had ik het wel moeilijk bij de overgang, de grauwe wereld trok me niet en na een wazig begin en een drukke periode verloor ik mijn interesse in de game. Na even doorgebeten te hebben heeft het verhaal me opgezogen en nu vind ik elk nieuw verhaal dat ik tegenkom prachtig en wil ik alle andere geheime wereld van de Fallout wereld ontdekken. Dus uiteindelijk ben ik van dit spel gaan houden op een hele andere manier als dat ik van Mario houd. Namelijk om het verhaal en niet de kleurrijke wereld met makkelijke, funny gameplay.