Super Mario Bros. 3

Door 0071333 op 2-12-2008, Ledenartikel: Recensie
Goed, laten we beginnen bij het begin. Oorspronkelijk was deze Mario niet voor de GBA, maar wel voor de alom geprezen NES uitgekomen. Met zijn 90 levels exclusief minigames, één van de meest uitgebreide spellen van zijn tijd. Niet verwonderlijk dan dat deze versie vaak gezien wordt als het beste spel aller tijden. In 2004, zestien jaar na zijn oorspronkelijke release, verscheen het spel ook op de GBA.

De eerste speelmomenten realiseer je je meteen dat het hele spel inhoudelijk niet al te veel veranderd is. Dit hoeft helemaal geen nadeel te zijn, integendeel, bij de wat oudere gamers zal de nostalgie niet ver te zoeken zijn. Je moet nog altijd prinses Peach redden uit de klauwen van Bowser, maar dit is nog niet alles. Deze keer heeft de aartsvijand van Mario het wel heel bont gemaakt door zeven koningen te veranderen in dieren en ze van de troon te stoten. Aan jou om het gestichte onheil weer recht te zetten.

Hoe je dit moet doen is simpel, namelijk het einde van elk level bereiken. Dit klinkt simpel, maar geloof me, sommige levels kunnen behoorlijk pittig zijn. Denk aan verschillende soorten vijanden, metersdiepe putten, gloeiende lava, en nog zoveel meer… Gelukkig heb je allemaal leuke items ter beschikken. Wat dacht je van een Hammer Pack, waarmee je hamers naar de vijanden kunt slingeren? Of een vuurbloem, waar je je vijanden letterlijk op hete kolen kan laten zitten? Toch liever de bekende paddenstoel? Het kan allemaal in deze Mario! Gelukkig is de gameplay lekker simpel gebleven. Deze levels zijn verdeeld over acht werelden met elk hun eigen thema, van een woeste woestijn tot een heuse ijsmassa.

Al deze levels, vijanden en voorwerpen zijn in een nieuw jasje gegoten. Het ziet er allemaal wat gelikter uit dan de NES-versie. Toch moet je geen al te spectaculaire dingen verwachten qua graphics. Versta me niet verkeerd, het ziet er netjes uit, maar er zijn mooiere games op de GBA. Ook het geluid in deze game zit helemaal snor, de welbekende deuntjes zullen bij heel wat gamers een traantje doen wegpinken. De geluidjes zijn nog precies dezelfde als die op de NES, ze klinken zelfs beter.

Wat maakt dit spel nu echt zo bijzonder? Is het de grote diversiteit in levels? Het vreugdegevoel na elke bevrijde koning? Of nog beter, het genoegen na eindelijk prinses Peach gered te hebben van die verschrikkelijke Bowser? Misschien omdat het spel zo vlot speelt, zonder dat het echt te makkelijk wordt? Helaas, hierop moet ik het antwoord schuldig blijven, maar wat ik wel met zekerheid weet, is dàt deze game bijzonder is. Ach, waar blijft die goede oude tijd?