Tostitijd

Door Wehtam op 18-10-2008, Ledenartikel: Feature
De allereerste NES (ook wel Nintendo Entertainment System voor de leken) was de eerste thuisconsole van Nintendo, het was zeker geen sterk apparaat, eerder een droge boterham. Droge boterhammen kunnen daarentegen ook best goed smaken en dat bewees Nintendo dan ook: de NES liet de toen dode videogameindustrie zelfs weer doen leven! Bakker Nintendo was dan ook enige jaren de enige grote bakker in de stad.

Maar overal wordt brood gebakken, zo kwam een aantal jaar later bakker Sega met de Sega Master System. De SMS was een boterham waar dun laagje boter op was gesmeerd: het apparaat was namelijk grafisch iets sterker dan Nintendo's NES. Maar het mocht niet baten, Nintendo had eerder de markt al veroverd en alleen in Europa genoot bakker Sega enig succes.

Maar Sega was niet van plan zijn brood te pakken laten, en dus kwamen de bakkersknechten bij Sega eerder met hun nieuwe gerecht op de markt: de Sega Mega Drive (Genesis in Amerika). Deze met kaas belegde boterham kwam 2 jaar eerder uit dan die van bakker Nintendo, maar ongegund brood wordt veel gegeten: Nintendo gunde Sega haar succes niet en kwam met de Super NES. Nintendo liet zich echter de kaas niet van het brood eten: ze sloeg keihard terug en won uiteindelijk weer van Sega.

Tijdens de daarop volgende generatie kwam Sega opnieuw als eerste met zijn nieuwe drie-dimensionale Saturn boterham: als het ware een boterham met ham en kaas en daarop nog een boterham, een soort koude tosti. Maar bakker Sega liet zich door de te hoge prijzen de kaas van het brood eten door nieuwkomer Sony met zijn Playstation. En hoewel er geen ham op Sony's sandwich zat, was deze goedkoper en had betere Leerdammer kaas. Sony's sandwiches gingen als warme broodjes over de toonbank, maar die luxe sandwiches van Sega beschimmelden al gauw en werden weggegooid. Laatkomer Nintendo werd ditmaal tweede, omdat het niet op kon tegen de marketing van Sony.

Nu volgt de generatie waar velen onder ons de meeste kaas van hebben gegeten, aangezien deze op de huidige generatie na de meest recente is. De consoles van deze generatie zijn het beste te vergelijken met een volwaardige ham-kaas tosti: lekker knapperig van buiten maar ook zacht en smeuig van binnen. Bakker Sega ging verder met de traditie van het als eerste uitbrengen van haar nieuwe gerecht. Sega's tosti was heerlijk in vergelijking met de sandwiches van de jaren ervoor, maar was slechts een voorproefje van wat nog zou komen. Het jaar erop bracht Sony haar Playstation 2 uit, met meer kaas dan ooit tevoren. Het scheelde niet veel of Sony had al het brood uit Sega's mond gestoten. Sega had niet meer voldoende brood op de plank en trok zich terug uit de console markt.

Het jaar daarop kwam Nintendo met haar Gamecube, die ondanks de heerlijke Passendale kaas en Parmaham onderdeed voor dikbelegde tosti van Sony. Microsoft, destijds meer van de loempiakramen, besloot ook maar brood te gaan verkopen: de Xbox was geboren. En hoewel Microsofts tosti's, die met veel verlies werden verkocht, zowel dik- als duurbelegd waren kon ome Bill's Tostifarm Sony's Tostiyakuza niet om zeep krijgen. Sony won nogmaals, Microsoft was een goede tweede en Nintendo verloor ditmaal.

En dus belanden we in het heden, waar we zien dat sterke concurrentie tot nieuwe manieren om te concureren leidt. Microsoft en Sony kozen beiden het meest voor de handliggende pad om te bewandelen: betere ham en kaas en een lekkere dikke gehaktbal in de tosti, waarna Microsoft haar 360 zelf verrijkte door het toevoegen van een schijfje tomaat en wat specerijen in de vorm van uitgebreide services, Sony koos er echter voor om het toastje met kaviaar genaamd de Blu-ray speler bij haar Playstation 3 te doen. Jammergenoeg kan dat sappige rode schijfje ook zorgen dat je dikbelegde tosti uit elkaar valt, en niet iedereen heeft de behoefte om extra te betalen voor kaviaar.

Maar waar de PS3 en 360 tosti's waarschijnlijk het beste smaken als je al jaren tosti's, sandwiches en boterhammen hebt gegeten, maakte bakker Nintendo iets wat niemand verwacht had. Nintendo reed ineens met de kaas rond; ze kwam immers met een ronde tosti!

Een ronde tosti? Jazeker, een ronde tosti!

En waar Nintendo's nieuwste Tostii niet al te veel verschilde met die daarvoor, trok deze toch de meeste aandacht. Bakker Nintendo begon zich nu vooral op andere doelgroepen te richten, vooral de mensen die nog nooit brood hebben gegeten of voorheen liever rijst aten. Het succes van de Tostii is een begrip geworden, zelfs tot het punt waar Microsoft en Sony nu om enkel de tweede plaats strijden.

Is Nintendo's Tostii nou echt zoveel lekkerder dan die andere twee? Hoewel het de eerste paar keer leuker is om zo'n ronde Tostii te eten, verlangen toch veel tosti-veteranen naar een van dikker belegde tosti waarbij het langer duurt om deze te verorberen. Innovatie is immers niet altijd voor iedereen een positief iets, zo spreek ik uit ervaring als ik jullie vertel dat een ham-kaas-marshmellow tosti werkelijk niet te vreten is!

Ach ja, over smaak valt niet te twisten. Hoewel de broodkruimels Nintendo beginnen te steken, kan in deze industrie nog werkelijk alles gebeuren. Soms hebben mensen zelfs helemaal geen zin in een tosti, vandaar dat ik nu maar even verder ga met het eten van mijn bapao!