dinsdag 15 september
Het is weer woensdag! Zoals je weet, kun je dan op SonYou de beste budget-tips vinden. Deze week behandelen we een game die eigenlijk draait om maar één ding: slecht zijn.
Soms heb je van die momenten dat je gewoon geen behoefte hebt aan het standaard rolletje van de held van het verhaal. Soms wil je geen mensen in nood redden, maar heb je veel meer zin om die zeurderige armen af te slachten. Dat is nu precies waar Overlord: Raising Hell om draait: de slechterik uithangen.
Het is heel eenvoudig: het verhaal begint wanneer een van je onderdanen, je Minions, je wakker maakt. Blijkbaar heb je een of andere zware slag op het nippertje overleefd. Je Minions zullen jou, de Overlord, helpen met de wederopbouw van de toren waar je hoofdkwartier gevestigd is. Dat is de eerste stap tot wereldoverheersing, je uiteindelijke doel.
De verhaallijn is eenvoudig, maar oh zo vermakelijk. Samen met je Minions werk je aan het overheersen van de zwakkeren en het terugzoeken van delen van je toren. In het begin heb je slechts één type Minions. Later komen er nog drie bij, ieder met hun eigen specialiteiten.
Stel, een groep mensen vraagt je hun voedselvoorraad terug te halen. Halflingen (een variant op Tolkiens hobbit) hebben die van hen gestolen en zo zullen ze verhongeren. Jij gaat dus op pas om dat eten terug te halen. Wanneer je het gevonden hebt bedenk je je dat je het braaf terug kan geven, maar je kan het ook zelf meenemen. Van al dat eten kunnen jij en je Minions een flinke tijd vooruit. Wat maakt het ook uit als dat dorp uithongert, inladen die handel!
Het wordt op den duur wel een beetje eentonig, maar de (Hollandse) humor helpt je er doorheen. Overlord is slecht, dus goed. Voor slechts vijftien euro kun je uren gamen met een grote glimlach op je gezicht. In mijn ogen dé budgettip van het moment.
Win-win Wednesday 04
Joey Roosen - 14:32 - Win-win WednesdayHet is weer woensdag! Zoals je weet, kun je dan op SonYou de beste budget-tips vinden. Deze week behandelen we een game die eigenlijk draait om maar één ding: slecht zijn.
Soms heb je van die momenten dat je gewoon geen behoefte hebt aan het standaard rolletje van de held van het verhaal. Soms wil je geen mensen in nood redden, maar heb je veel meer zin om die zeurderige armen af te slachten. Dat is nu precies waar Overlord: Raising Hell om draait: de slechterik uithangen.
Het is heel eenvoudig: het verhaal begint wanneer een van je onderdanen, je Minions, je wakker maakt. Blijkbaar heb je een of andere zware slag op het nippertje overleefd. Je Minions zullen jou, de Overlord, helpen met de wederopbouw van de toren waar je hoofdkwartier gevestigd is. Dat is de eerste stap tot wereldoverheersing, je uiteindelijke doel.
De verhaallijn is eenvoudig, maar oh zo vermakelijk. Samen met je Minions werk je aan het overheersen van de zwakkeren en het terugzoeken van delen van je toren. In het begin heb je slechts één type Minions. Later komen er nog drie bij, ieder met hun eigen specialiteiten.
Stel, een groep mensen vraagt je hun voedselvoorraad terug te halen. Halflingen (een variant op Tolkiens hobbit) hebben die van hen gestolen en zo zullen ze verhongeren. Jij gaat dus op pas om dat eten terug te halen. Wanneer je het gevonden hebt bedenk je je dat je het braaf terug kan geven, maar je kan het ook zelf meenemen. Van al dat eten kunnen jij en je Minions een flinke tijd vooruit. Wat maakt het ook uit als dat dorp uithongert, inladen die handel!
Het wordt op den duur wel een beetje eentonig, maar de (Hollandse) humor helpt je er doorheen. Overlord is slecht, dus goed. Voor slechts vijftien euro kun je uren gamen met een grote glimlach op je gezicht. In mijn ogen dé budgettip van het moment.
4 reacties
|
Lees verder...
woensdag 09 september
Zoals bij ons nu onderhand een traditie begint te worden, is hier Win-win Wednesday om je week hardhandig doormidden te breken. Én om je portemonnee na de vakantie eens met liefde te behandelen: je hebt immers de afgelopen weken al meer dan genoeg uitgegeven aan die heerlijk smakende cocktails op het strand!
We hebben met prinsen mogen stoeien en bolides door de bocht moeten gooien, maar nu is het tijd voor een adrenalineverhogend en hartkloppingverwekkende game van een andere strekking: Survival Horror! Wat, ligt Resident Evil 5 nu al goedkoop in de schappen? Nee, helaas niet, maar ondergeschoven (en ietwat bebloed) kindje Dead Space gaat nét zoals deze topper onder je huid zitten, om je de daaropvolgende dagen niet meer los te laten.
Waarom is deze game zo goed? Nou, één ding: ‘Dismemberment’. Dat is geen naam van een metalband hoor, het wil zeggen dat je eens flink wat ledematen mag afhakken. De Ishimura, het schip waar je aan boord bent gegaan om te onderzoeken wat er van de populatie is overgebleven, is namelijk vooral geschikt voor de mijnbouw. Dat wil zeggen dat je geen indrukwekkende pistolen mag hanteren, maar vooral met vlijmscherpe cirkelzagen en vernietigende rotsbrekers mag spelen.
Maak je geen zorgen, ook dit werktuig komt goed van pas! De gedrochten die je al snel zal aantreffen in de gesloopte wandelgangen zijn dan wel enorm moeilijk dood te krijgen, maar als ze geen armen en benen meer hebben, kunnen ze zich in ieder geval niet meer tegoed doen aan je lekkere vlees. Zo zul je al snel een spoor van spartelende tentakels en venijnig ogende klauwen achterlaten in je zoektocht naar de oorzaak van deze ramp.
Verder is het nog even belangrijk om te weten dat je soms ietwat misselijk kunt worden van Dead Space. Komt dat door al dat bloed en rottende darmen? Nee, dát zijn we inmiddels al gewend in games. Probeer gewichtloosheid maar eens! Daarmee word je in de kille ruimte nog wel eens mee geconfronteerd en in deze game kom je dat in een aantal zeer interessante confrontaties tegen. Moeiteloos zul je jezelf bewegen, al springend van muur naar plafond, terwijl je ondertussen allerlei belagers van je af moet zien te houden. Spannend? Zeker, maar je wordt er wél lekker draaierig van!
Rest mij nog te zeggen dat Dead Space voor de rest zo’n beetje alle clichés bevat die je graag terugziet in het genre: een verlaten ruimteschip, waarvan het metaal continu kreunende en onheilspellende geluiden produceert, bloed aan zowat iedere muur en opeengestapelde lijken naast de urinoirs. Combineer dit met een aantal innovatieve spelelementen en je hebt voor een budgetprijsje (tussen de twintig en dertig euro) een heerlijk sfeervolle toevoeging aan je collectie.
Win-win Wednesday 03
Myron de Vrede - 21:28 - Win-win WednesdayZoals bij ons nu onderhand een traditie begint te worden, is hier Win-win Wednesday om je week hardhandig doormidden te breken. Én om je portemonnee na de vakantie eens met liefde te behandelen: je hebt immers de afgelopen weken al meer dan genoeg uitgegeven aan die heerlijk smakende cocktails op het strand!
We hebben met prinsen mogen stoeien en bolides door de bocht moeten gooien, maar nu is het tijd voor een adrenalineverhogend en hartkloppingverwekkende game van een andere strekking: Survival Horror! Wat, ligt Resident Evil 5 nu al goedkoop in de schappen? Nee, helaas niet, maar ondergeschoven (en ietwat bebloed) kindje Dead Space gaat nét zoals deze topper onder je huid zitten, om je de daaropvolgende dagen niet meer los te laten.
Waarom is deze game zo goed? Nou, één ding: ‘Dismemberment’. Dat is geen naam van een metalband hoor, het wil zeggen dat je eens flink wat ledematen mag afhakken. De Ishimura, het schip waar je aan boord bent gegaan om te onderzoeken wat er van de populatie is overgebleven, is namelijk vooral geschikt voor de mijnbouw. Dat wil zeggen dat je geen indrukwekkende pistolen mag hanteren, maar vooral met vlijmscherpe cirkelzagen en vernietigende rotsbrekers mag spelen.
Maak je geen zorgen, ook dit werktuig komt goed van pas! De gedrochten die je al snel zal aantreffen in de gesloopte wandelgangen zijn dan wel enorm moeilijk dood te krijgen, maar als ze geen armen en benen meer hebben, kunnen ze zich in ieder geval niet meer tegoed doen aan je lekkere vlees. Zo zul je al snel een spoor van spartelende tentakels en venijnig ogende klauwen achterlaten in je zoektocht naar de oorzaak van deze ramp.
Verder is het nog even belangrijk om te weten dat je soms ietwat misselijk kunt worden van Dead Space. Komt dat door al dat bloed en rottende darmen? Nee, dát zijn we inmiddels al gewend in games. Probeer gewichtloosheid maar eens! Daarmee word je in de kille ruimte nog wel eens mee geconfronteerd en in deze game kom je dat in een aantal zeer interessante confrontaties tegen. Moeiteloos zul je jezelf bewegen, al springend van muur naar plafond, terwijl je ondertussen allerlei belagers van je af moet zien te houden. Spannend? Zeker, maar je wordt er wél lekker draaierig van!
Rest mij nog te zeggen dat Dead Space voor de rest zo’n beetje alle clichés bevat die je graag terugziet in het genre: een verlaten ruimteschip, waarvan het metaal continu kreunende en onheilspellende geluiden produceert, bloed aan zowat iedere muur en opeengestapelde lijken naast de urinoirs. Combineer dit met een aantal innovatieve spelelementen en je hebt voor een budgetprijsje (tussen de twintig en dertig euro) een heerlijk sfeervolle toevoeging aan je collectie.
woensdag 02 september
Win-win Wednesday is er zoals beloofd weer om je week doormidden te breken. "Verdorie. Kon dat niet eerder?!" Tja, Luke vult deze week de rubriek en dat mannetje is nogal vaak een notoire laatbloeier. Got a need for speed? Klik!
Wisten jullie al dat deze rubriek eigenlijk een 'budget-feature' afkomstig uit het brein van Joey diende te worden? Ja ja, dat heb je altijd al willen weten natuurlijk. Voor dat artikeltje had ik mijn stukje allang klaar, maar nu ik er een daadwerkelijke blog van moet maken, zou mijn oorspronkelijke lapje tekst wat in het niet vallen in vergelijking met die muur van letters van Bos(s). Drama. Nou ja, ik vertel jullie dan maar iets over mijn liefde voor de race-titeltjes van Codemasters, GRID in het bijzonder voor deze win-win woensdag.
Naast rollenspellen houd ik ook alle race-titels in de gaten en volgens ome Luke is Race Driver GRID nog steeds de Stefan Popa onder de rappers; fenomenaal dus. Van GTR krijg ik namelijk het gevoel dat ik een nietsnut ben en van een gemiddeld Need For Speed-spelletje voel ik mijn hersencellen spelenderwijs afsterven van verveling. Gelukkig hebben we de gulden middenweg die vooralsnog GRID blijft heten. De lieve ontwikkelaars van Codemasters geven je namelijk het gevoel dat je een echte simulator speelt, maar in werkelijkheid kun je de game vele dingen voor je laten doen. Spurt daarom snel naar de winkel en waan je een Schumacher. Of je moet natuurlijke een oh zo coole straatracer in een fictieve EA-stad willen zijn. Besef je dan wel dat je nooit een Stefan Popa onder de racers zult worden, eerder een Robbie Williams. (Die rapte ooit in dat nummer Rudebox. Dat was net zo slecht als mijn kopje hierboven.)
Zo. Viel het op dat ik dat stukje vrij letterlijk vanuit ons originele idee heb geknipt en geplakt? Het maakt me eigenlijk ook geen sikkepit uit. Gaan jullie maar eens een avondje minder stappen en koop van die dertig euro die je bespaart lekker GRID. Dan kun je alvast je banden warmen voor DiRT2!
Win-win Wednesday 02
Luke van Velthoven - 21:06 - Win-win WednesdayWin-win Wednesday is er zoals beloofd weer om je week doormidden te breken. "Verdorie. Kon dat niet eerder?!" Tja, Luke vult deze week de rubriek en dat mannetje is nogal vaak een notoire laatbloeier. Got a need for speed? Klik!
Wisten jullie al dat deze rubriek eigenlijk een 'budget-feature' afkomstig uit het brein van Joey diende te worden? Ja ja, dat heb je altijd al willen weten natuurlijk. Voor dat artikeltje had ik mijn stukje allang klaar, maar nu ik er een daadwerkelijke blog van moet maken, zou mijn oorspronkelijke lapje tekst wat in het niet vallen in vergelijking met die muur van letters van Bos(s). Drama. Nou ja, ik vertel jullie dan maar iets over mijn liefde voor de race-titeltjes van Codemasters, GRID in het bijzonder voor deze win-win woensdag.
Grid is de shit, een hit, een echt spel met pit
Naast rollenspellen houd ik ook alle race-titels in de gaten en volgens ome Luke is Race Driver GRID nog steeds de Stefan Popa onder de rappers; fenomenaal dus. Van GTR krijg ik namelijk het gevoel dat ik een nietsnut ben en van een gemiddeld Need For Speed-spelletje voel ik mijn hersencellen spelenderwijs afsterven van verveling. Gelukkig hebben we de gulden middenweg die vooralsnog GRID blijft heten. De lieve ontwikkelaars van Codemasters geven je namelijk het gevoel dat je een echte simulator speelt, maar in werkelijkheid kun je de game vele dingen voor je laten doen. Spurt daarom snel naar de winkel en waan je een Schumacher. Of je moet natuurlijke een oh zo coole straatracer in een fictieve EA-stad willen zijn. Besef je dan wel dat je nooit een Stefan Popa onder de racers zult worden, eerder een Robbie Williams. (Die rapte ooit in dat nummer Rudebox. Dat was net zo slecht als mijn kopje hierboven.)
Zo. Viel het op dat ik dat stukje vrij letterlijk vanuit ons originele idee heb geknipt en geplakt? Het maakt me eigenlijk ook geen sikkepit uit. Gaan jullie maar eens een avondje minder stappen en koop van die dertig euro die je bespaart lekker GRID. Dan kun je alvast je banden warmen voor DiRT2!
woensdag 26 augustus
Komt "Ik vind 60 euro wel erg veel" je bekend voor? Dat is helemaal niet nodig: er zijn ook veel games die een stuk minder kosten. Daarom is het tijd voor een nieuwe blog: Win-win Wednesday! De komende weken zullen wij jullie de beste budget-tips voorschotelen.
Deze week bijt Prince of Persia het spits af. Met een adviesprijs van slechts €29,99 blijft je portemonnee in ieder geval een stukje zwaarder.
Aan mij dus de eer om deze terugkerende blogreeks te openen met een lange versie om vast in de stemming te komen. De eerste budgetgame die we gaan behandelen is Prince of Persia. De game van Ubisoft die bijna een jaar geleden uitkwam. Het was alweer de zevende Prince of Persia titel van de serie, waarvan het eerste deel al uitkwam in 1989.
De eerste Prince of Persia-game is samen met Commander Keen misschien wel de game die ik me het beste kan herinneren van vroeger. Het was altijd weer een uitdaging om de dertien levels binnen het uur te voltooien. De prinses was namelijk gevangen genomen door Jaffar en jij moest binnen een uur haar bevrijden, anders zou ze het niet overleven. De game was zo uitdagend dat ik hem op een floppy zette en meenam naar school. De meester had er geen moeite mee en ik mocht de game installeren op de computer achter in de klas. Toen sloeg de echte verslaving pas toe. We bleven met een groepje vaak een uur langer op school om het spel met z’n allen spelen totdat het uur voorbij was. Elke dag probeerden we verder te komen en in de avond gingen we thuis oefenen om de levels nog beter te kennen en er nog sneller doorheen te kunnen lopen. Helaas vond iemand cheats om levels te skippen en was de game gelijk niet meer zo interessant.
Prince of Persia 2: The Shadow and the Flame en Prince of Persia 3D heb ik wel even gespeeld maar zijn bij mij niet blijven hangen als goede games. Ik kreeg weer wat met Prince of Persia in 2003, toen Prince of Persia: The Sands of Time uitkwam. De eerste van een goede trilogie die ik meerdere malen heb gespeeld. De combinatie van platformgameplay met het klimmeren en klauteren en het vechten met verschillende combo’s hadden een hele goede indruk op mij achtergelaten. De hele trilogie waren misschien wel mijn favoriete games van het Gamecubetijdperk.
Vorig jaar kwam dan Prince of Persia uit. De eerste nieuwe game voor de PlayStation 3, de eerste game waarbij je kon genieten van de prins in HD. De cell-shaded look maakt deze game tot een grafisch pareltje. Je zult namelijk door adembenemende landschappen klauteren, slingeren, springen en vechten. De ‘niet eens een echte’ prins krijgt in het nieuwste deel hulp van Elika, de prinses die jouw hulp nodig heeft om de kwaadaardige god ‘Ahriman’ uit haar land te verdrijven. Elika zal je onderweg beschermen. Dat beschermen wordt wel heel letterlijk genomen, want Elika zorgt ervoor dat je niet dood kan gaan. Ze zal je altijd redden als je dreigt te vallen of bijna verslagen wordt door de vijand.
Zelf ben ik aan het begin van de vakantie met de game begonnen. Het leek me een ideale game om tot rust te komen en lekker te ontspannen. Je kunt namelijk niet dood gaan en de game wordt over het algemeen als simpel betiteld, hoe ontspannend is dat. Van tevoren was ik nogal sceptisch over de game. Ik was een grote fan van de trilogie, maar voor de nieuwe game hebben ze de game totaal omgegooid, geen brute combo’s meer met vijf man om je heen, maar alleen nog maar one-on-one combat met vijanden die vaak terugkeren.
Het eerste wat me opviel nadat ik met de game begon was, naast de mooie graphics, de prins. In de trilogie was het nog een brute, donkere prins die alles over had om zijn koninkrijk te redden. In het nieuwe deel is het, zoals het boekje treffend omschrijft, een lanterfanter. Een macho prins die in het begin alleen maar zeurt over het feit dat hij onderweg naar huis was met kilo’s goud en nu vastzit om een kwaadaardige god in toom te houden. Gaandeweg draait hij wel bij en leer je dat hij ook een hele sympathieke, speelse kant heeft. Zo schuwt hij het niet om Elika over te halen een potje ‘Ik zie, ik zie wat jij niet ziet’ te spelen. Hoewel de game wat aan de makkelijke kant is, heb ik me heel erg vermaakt met de game. Het is het elke seconde genieten met omgevingen waar je doorheen rent. Een ideale game dus om lekker ontspannen het nieuwe schooljaar in te gaan. Als je meer wil weten over de game verwijs ik je graag door naar de recensie op de site.
Win-win Wednesday 01
Peter Bos - 18:44 - Win-win WednesdayKomt "Ik vind 60 euro wel erg veel" je bekend voor? Dat is helemaal niet nodig: er zijn ook veel games die een stuk minder kosten. Daarom is het tijd voor een nieuwe blog: Win-win Wednesday! De komende weken zullen wij jullie de beste budget-tips voorschotelen.
Deze week bijt Prince of Persia het spits af. Met een adviesprijs van slechts €29,99 blijft je portemonnee in ieder geval een stukje zwaarder.
Aan mij dus de eer om deze terugkerende blogreeks te openen met een lange versie om vast in de stemming te komen. De eerste budgetgame die we gaan behandelen is Prince of Persia. De game van Ubisoft die bijna een jaar geleden uitkwam. Het was alweer de zevende Prince of Persia titel van de serie, waarvan het eerste deel al uitkwam in 1989.
De eerste Prince of Persia-game is samen met Commander Keen misschien wel de game die ik me het beste kan herinneren van vroeger. Het was altijd weer een uitdaging om de dertien levels binnen het uur te voltooien. De prinses was namelijk gevangen genomen door Jaffar en jij moest binnen een uur haar bevrijden, anders zou ze het niet overleven. De game was zo uitdagend dat ik hem op een floppy zette en meenam naar school. De meester had er geen moeite mee en ik mocht de game installeren op de computer achter in de klas. Toen sloeg de echte verslaving pas toe. We bleven met een groepje vaak een uur langer op school om het spel met z’n allen spelen totdat het uur voorbij was. Elke dag probeerden we verder te komen en in de avond gingen we thuis oefenen om de levels nog beter te kennen en er nog sneller doorheen te kunnen lopen. Helaas vond iemand cheats om levels te skippen en was de game gelijk niet meer zo interessant.
Prince of Persia 2: The Shadow and the Flame en Prince of Persia 3D heb ik wel even gespeeld maar zijn bij mij niet blijven hangen als goede games. Ik kreeg weer wat met Prince of Persia in 2003, toen Prince of Persia: The Sands of Time uitkwam. De eerste van een goede trilogie die ik meerdere malen heb gespeeld. De combinatie van platformgameplay met het klimmeren en klauteren en het vechten met verschillende combo’s hadden een hele goede indruk op mij achtergelaten. De hele trilogie waren misschien wel mijn favoriete games van het Gamecubetijdperk.
Vorig jaar kwam dan Prince of Persia uit. De eerste nieuwe game voor de PlayStation 3, de eerste game waarbij je kon genieten van de prins in HD. De cell-shaded look maakt deze game tot een grafisch pareltje. Je zult namelijk door adembenemende landschappen klauteren, slingeren, springen en vechten. De ‘niet eens een echte’ prins krijgt in het nieuwste deel hulp van Elika, de prinses die jouw hulp nodig heeft om de kwaadaardige god ‘Ahriman’ uit haar land te verdrijven. Elika zal je onderweg beschermen. Dat beschermen wordt wel heel letterlijk genomen, want Elika zorgt ervoor dat je niet dood kan gaan. Ze zal je altijd redden als je dreigt te vallen of bijna verslagen wordt door de vijand.
Zelf ben ik aan het begin van de vakantie met de game begonnen. Het leek me een ideale game om tot rust te komen en lekker te ontspannen. Je kunt namelijk niet dood gaan en de game wordt over het algemeen als simpel betiteld, hoe ontspannend is dat. Van tevoren was ik nogal sceptisch over de game. Ik was een grote fan van de trilogie, maar voor de nieuwe game hebben ze de game totaal omgegooid, geen brute combo’s meer met vijf man om je heen, maar alleen nog maar one-on-one combat met vijanden die vaak terugkeren.
Het eerste wat me opviel nadat ik met de game begon was, naast de mooie graphics, de prins. In de trilogie was het nog een brute, donkere prins die alles over had om zijn koninkrijk te redden. In het nieuwe deel is het, zoals het boekje treffend omschrijft, een lanterfanter. Een macho prins die in het begin alleen maar zeurt over het feit dat hij onderweg naar huis was met kilo’s goud en nu vastzit om een kwaadaardige god in toom te houden. Gaandeweg draait hij wel bij en leer je dat hij ook een hele sympathieke, speelse kant heeft. Zo schuwt hij het niet om Elika over te halen een potje ‘Ik zie, ik zie wat jij niet ziet’ te spelen. Hoewel de game wat aan de makkelijke kant is, heb ik me heel erg vermaakt met de game. Het is het elke seconde genieten met omgevingen waar je doorheen rent. Een ideale game dus om lekker ontspannen het nieuwe schooljaar in te gaan. Als je meer wil weten over de game verwijs ik je graag door naar de recensie op de site.
