The Elder Scrolls V: Skyrim

Door Brennan Kwakernaak op 18 November 2011, Recensie

Volledig gehypet, maar toch enigszins rekening houdend met een teleurstelling, keek ik naar hoe Skyrim begon met de traditionele gevangenisscène. Niets bijzonders qua verhaal. Een paar politieke gevangenen die worden onthoofd, personages die loze woorden met elkaar wisselen en het feit dat jij de volgende in de rij bent om te worden onthoofd deden me allemaal niet zoveel. Totaal anders wordt dat als er ineens een gigantische vuurspuwende draak ten tonele verschijnt. In een Uncharted-achtige vluchtscène moest ik rennen voor mijn leven terwijl de brokstukken van de toren links en rechts mij net ontweken. Dit was helemaal niet wat ik had verwacht! De toon is gezet. Skyrim is een stuk spannender dan zijn voorgangers.

In de nasleep van de aanval keek ik mijn ogen uit naar de enorm rijke wereld waar ik de komende weken zou slijten. Meteen viel de enorme diversiteit van het landschap op. In weinig andere spellen zul je zoveel verschillende flora en fauna in de bergen aantreffen als in Skyrim. De limieten van de consoles zijn weliswaar duidelijk zichtbaar, maar alleen een kniesoor zou daarover zeuren. De horizon met het hooggebergte kan zo van een ansichtkaart komen. En hoewel de hoogvlaktes van Skyrim er stil uitzien, zijn ze dat allerminst. Ze bruisen van de wezens en de geheimen die allemaal wachten om ontdekt te worden.

De hoeveelheid content in Skyrim is werkelijk waar verbijsterend. Op een gegeven moment was ik met zoveel quests bezig dat ik door de bomen het bos niet meer zag en mensen begon te mijden uit angst dat ze me nog meer opdrachten gaven. En zelfs dat werkte niet. Na mijn welverdiende nachtrust werd ik lastiggevallen door een man in een zwart gewaad en als ik iets te lang stilstond werd ik aangesproken door een boodschapper die een belangrijke opdracht voor me had. Het is mij de vraag of dit een voordeel is of een nadeel. Ik denk een voordeel, want de herspeelwaarde wordt hiermee zo drie tot vier keer hoger. En je kunt niet teveel content hebben, toch?

Wat mij vooral verbaasde is dat iedere quest op één of andere manier te maken heeft met de rode draad van het verhaal. Naast een drakenprobleem is er namelijk een enorme opstand tegen het regime van de Keizer van Tamriel. Met name de oostelijke provincies, de Stormcloaks, beginnen zich steeds meer af te zetten tegen alle allochtonen op hun grondgebied en het beleid van het Rijk. Jazeker, alles wat niet van het Nord-ras is, wordt daar gewoon gediscrimineerd. Een herkenbaar en realistisch probleem. De personen in de steden en dorpen lijken daarom vaak niet alleen te handelen uit eigenbelang, maar ook vooral in het belang van de factie waartoe zij behoren. Elke quest bouwt dus een stukje verder aan het achtergrondverhaal, dat steeds rijker wordt naar mate je meer uren in het spel stopt.