Dark Souls
Door Joey Roosen op 16 November 2011, RecensieMakkelijk is niet altijd goed, toch? Daarom koos Bandai Namco er met Demon's Souls voor om eens een erg moeilijke game te maken. Deze viel bij ons goed in de smaak en nu is het aan de opvolger om deze trend voort te zetten. Met mijn paarsharige, wederom lelijke boogschutter ging ik aan de slag.
In de tutorial van Dark Souls valt je al direct op dat het kwaad je op de hielen zit. Het sfeertje is duister en je voelt je als een konijn dat over het asfalt van de A2 loopt: ieder moment kun je genadeloos overreden worden. Na een kwartiertje spelen heb ik een zwaard, een boog met wat pijlen en een lederen schild bemachtigd en ik heb een beetje kunnen oefenen op wat zombies die zover heen zijn dat ze vergeten terug te vechten. De ontwikkelaar vond dit een mooi moment om me kennis te laten maken met de eerste eindbaas. Een eindbaas in het eerste half uur spelen, kun je dat wel een eindbaas noemen? Ik was in ieder geval totaal overdonderd en probeerde telkens dekking te zoeken om mijn gigantische vijand te observeren. Observeren is een erg belangrijk element in deze game. Zit je vast? Leer dan de patronen van de vijanden en levels. Waar zitten de gevaren? Uiteindelijk is dit spel één groot potje conditioneren. Via een trial-and-error-proces kom je na veel doodgaan bij je doel. En heb je die reusachtige draak eindelijk neer? Dan wacht er geen rust op je. Je moet continu op je hoede zijn, want ieder onbewaakt moment kan je dood betekenen.
Mocht je toch eventjes een klein foutje maken en de dood ingejaagd worden, dan kom je weer tot leven bij je laatst aangestoken bonfire. Juist, bij een vreugdevuur. Ik kan je garanderen dat je zeker vervuld bent van vreugde wanneer je een van deze pareltjes aansteekt. Ze komen namelijk zelden voor, en als je dood gaat, komen alle vijanden weer tot leven. Omgevingen zijn vaak zo opgebouwd dat wanneer je bijna bij een baas bent, je een shortcut kan vrijspelen (trap een ladder naar beneden bijvoorbeeld) richting een vreugdevuur. Dit is een bijzonder prettig detail: zo hoef je in die twintig keer dat je opengereten wordt door een demoon niet iedere keer dat hele level door.
Zoals ik eerder al zei: Dark Souls is duister. Dat brengt met zich mee dat ik me vaak alleen voelde. De kans is minimaal dat je andere wezens tegenkomt die je niet kwaad willen doen. Zo liep ik de eerste handelaar ook finaal voorbij. Hierdoor brak tijdens het vechten opeens mijn zwaard in tweeën. Fijn, toen was ik helemaal kansloos tegen alle gevaren. Met behulp van een beetje YouTube kwam ik erachter dat ik een zijgangetje vergeten was en zo ook een erg belangrijk punt in het spel. Het is natuurlijk jammer dat ik hier internet voor moest gebruiken. Nu blijkt dit mijn eigen schuld te zijn: als ik Xbox Live Gold gekocht had, had ik de hints van anderen kunnen zien om juist dat zijgangetje te nemen.
