Bodycount
Door Milan Busink op 15 November 2011, RecensieHeel af en toe krijgen we een game binnen die niemand aanspreekt. Dat betekent dat er strootjes worden getrokken en dit keer trok ik het kortste strootje en werd ik met Bodycount opgescheept. Als ik een tijdreiziger was, zou ik terug in de tijd gaan om een ander strootje te trekken.
“Wauw, Bodycount! Als deze game net zo spectaculair wordt als Black dan wordt dit een regelrechte topper” zei ik tevreden. Ik startte het spel op en voelde mijn hartslag stijgen. Na een mooi vormgegeven menu begon mijn eerste missie als soldaat voor een organisatie die luistert naar de excellente naam ‘The Network’. Een vrouwenstem vertelt mij wat er aan de hand is, en zo wordt het voor mij duidelijk dat er aardig wat problemen zijn in Afrika en dat ik de aangewezen persoon ben om dat op te lossen. ‘The Target’, zoals de tegenstander zo mooi heet, zorgt namelijk voor veel geweld in de straten van Afrika en daardoor vliegen de kogels je om de oren. Jij, als sterspeler van je organisatie, wordt eropaf gestuurd om de burgeroorlogen te stoppen.Na de uitgebreide briefing kan ik beginnen aan het epische avontuur. Het wordt al snel duidelijk dat de kracht van Bodycount zit in de wapens. Het lijkt wel alsof de ontwikkelaars echte geluidsfragmenten hebben gebruikt en geen plafferpistooltje. Met deze wapens is het de bedoeling om de burgeroorlogen te stoppen en dat doe je door mensen neer te knallen. Niets meer, niets minder. Geweldig toch? Je hoeft alleen maar te schieten op alles wat beweegt, aangezien je bijna het hele spel als eenmansoldaat te werk gaat. Maar dat is helemaal niet erg, want naar mate je verder komt, speel je vaardigheden vrij waarmee je hele legers kunt uitroeien met twee vingers in je neus. Zo kun je een airstrike uitvoeren waarmee je maar liefst twee vierkante meter totaal vernietigt. Of wat dacht je van de tijdelijke onzichtbaarheid die je kunt activeren? Erg handig allemaal, dus. Zeker als je in gevecht bent met een overdosis aan vijanden.
Wat ik erg leuk vind is dat de intelligentie van de tegenstanders erg past bij het stereotype neger uit de jaren ’50. Ze zijn enorm hoogbegaafd en erg getalenteerd met hun schietgerei. Ook heb ik me verbaasd over wat vrijen zonder condoom kan doen in een samenleving. Ongeveer iedere vijand lijkt wel familie van elkaar. Maar dat kan ook komen doordat ze in Afrika maar één kledingwinkelketen hebben, waar slechts drie verschillende outfits verkocht worden.
