Battlefield 3

Door Brennan Kwakernaak op 03 November 2011, Recensie

En hoewel DICE zeker hoge ogen gooit met de multiplayer, kan datzelfde niet worden gezegd van de singleplayer, wat eigenlijk het grootste minpunt is van heel het spel. Ja, het ziet er erg allemaal gelikt uit, de gezichtsanimaties zijn heel indrukwekkend en ook de lichteffecten zijn levensecht, maar het achterliggende verhaal en de vele frustrerende momenten stellen mij teleur. Het gaat namelijk weer over die verdomde Russen die kernwapens in hun bezit hebben om te gebruiken tegen Amerika. In een Black Ops-achtige ondervraging probeert Homeland Security te achterhalen wat jij allemaal hebt uitgevreten de afgelopen dagen.

En om eerlijk te zijn bestaat dat grotendeels uit dekking zoeken, vijanden neerschieten en op het juiste moment op X drukken. Vliegen kun je alleen als copiloot, maar gelukkig mag je wel een tank besturen. Wat je ermee doet is een tweede. Het geheel voelt als één lange route naar een weinig indrukwekkend einde, waarin vele cutscenes, loze dialogen en quicktime events behoorlijk de vaart eruit kunnen halen. Hetzelfde geldt voor de vijanden die eigenlijk vooral gewoon irritant bezig zijn. Ze zijn namelijk niet intelligent, maar weten jou altijd uit een hele groep mensen te pikken. Mocht er eentje tussen zitten met een RPG of een grote hoeveelheid granaten op zak, reken er dan maar op dat het een frustrerend uurtje checkpoints laden wordt.

Je teammaten hebben overigens nergens last van. Die lopen met het grootste gemak door een enorm mijnenveld zonder ook maar een schrammetje. ‘Move, move, move!’ tettert er eentje in mijn oor en op goed geluk tracht ik de regen aan kogels te trotseren, achter mijn teammaten aan die veilig de helikopter weten te bereiken. Helaas, weer dood. De co-opmodus is niet veel beter. Er zijn dan wel geen cutscenes of quicktime events, ook met zijn tweeën moet je het opnemen tegen dezelfde vervelende vijanden. En omdat er nog minder checkpoints zijn en meer vijanden, levert dat nog veel meer frustratie op. Maar hé, de co-opmissies zijn gelukkig wel een stuk interessanter.

Met mijn enthousiasme enigszins bekoeld, besloot ik de multiplayer een kans te geven. En daar veranderde mijn frons in een dikke grijns. De multiplayer voelt namelijk aan als een compleet ander spel. De smalle gangetjes en vooraf uitgestippelde routes uit de singleplayer zijn hier ingewisseld voor enorme, uitgebreide kaarten. En als ik groot zeg dan bedoel ik ook groot. Denk aan basejumpen van een 500 meter hoge klif, in een straaljager scheren over een kilometers lange grensovergang en het verkennen van een complete stad in een tank. En dat temidden van een enorme hoeveelheid actie. Want in tegenstelling tot de dunbevolkte kaarten van Battlefield: Bad Company 2, voelen deze nieuwe locaties van het derde deel helemaal niet leeg aan.