Warhammer 40.000: Space Marine
Door Jan-Bert Maas op 15 September 2011, RecensieRuim acht jaar geleden hoorde ik voor het eerst van het fenomeen Warhammer. Ik weet het nog goed, samen met een jongen uit de vierde klas moest ik een werkstuk voor het bijzonder interessante vak Maatschappijleer maken. Eenmaal bij hem thuis aangekomen om het stuk eens even snel af te gaan raffelen, stonden er een hele horde aan malle figuurtjes, tanks en gevechtsvliegtuigen op zijn kamer. ‘Wat zijn dat voor rare poppetjes? Er zit niet eens verf op!’ vroeg ik onwetend aan hem. Verontwaardigd en bijna beledigd antwoordde hij: ‘Gast! Weet je niet wat Warhammer is?’. De uren daarna heeft hij me proberen uit te leggen wat de Warhammer-serie allemaal inhield, maar ik heb eerlijk gezegd nooit de lol van het beschilderen en spelletjes spelen met piepkleine en peperdure poppetjes gesnapt. Dit was dan ook meteen mijn eerste en laatste aanraking met de Warhammer-serie. Tot op heden dan...
Voor de mensen die nog nooit van Warhammer 40K hebben gehoord, doe ik het nog even kort uit de doeken. Warhammer 40K is van origine een real-life tabletop spel. Het is een tactisch bordspel waar je met allerlei figuren elkaar bestrijdt. Deze figuren kun je los in de speciale zaken kopen. Ondanks dat ze een klein fortuin kosten, zijn ze nog ongeverfd en is het de bedoeling dat je dit zelf met alle precisie van de wereld zelf aanbrengt. Mocht je het nog nooit gezien hebben, dan is het de moeite om even Google na te slaan op de zoekterm ‘Warhammer 40K + tabletop’. Daarnaast is het Warhammer-universum ook al in diverse videogames vastgelegd, waarvan de real-time strategy game Warhammer 40K: Dawn of War het bekendste deel is. Ontwikkelaar Relic Entertainment vond het nu echter ook tijd worden voor een Warhammer-titel met wat meer focus op actie, Warhammer 40K: Space Marine is hier dan ook het logische gevolg van.Redelijk ontwetend ging ik dus het nieuwe hack-and-slash spel van Relic Entertainment in. Warhammer 40K: Space Marine stuurt je als Captain Titus naar de planeet Graia, een planeet die in handen was van de mens, maar nu wordt overspoeld door grote hoeveelheden vieze Orks. Captain Titus maakt deel uit van de Ultramarines, een team van gigantisch sterke en lompe soldaten die ingezet worden in de meest extreme crisissituaties. Wanneer de groene monsters een wapensysteem in beslag nemen op de stoffige, industriële planeet zijn de rapen gaar en moet Titus samen met zijn Ultramarine-kornuiten gigantisch veel Orks in stukken gaan hakken, om zo het geheel tot een goed einde te brengen. Echt origineel wordt het dunne verhaallijntje nooit, maar mede door wat leuke plotwendingen is het interessant genoeg als excuus om niet honderden, maar zelfs duizenden vijanden van hun armen, benen en hoofd te ontdoen.
De nadruk in de gameplay van Warhammer 40K: Space Marine ligt dus overduidelijk op het betere hack-and-slash- en shooterwerk. Tijdens het vechten moet je namelijk constant wisselen tussen schieten van afstand en vechtpartijen van dichtbij. De Orks komen in de meeste gevallen namelijk erg welwillend op je afgestormd. De eerste golven aan groenhuiden kun je vaak nog schietend over de kling jagen, maar de golven erna moet je toch echt met je bijl, zaag of hamer aan de slag. Ondanks de nadrukkelijke focus op deze gevechten gaan ze niet vervelen, vooral de variatie in wapentuig en de afwisseling tussen schieten en dichtbij knokken dragen hieraan bij.
Mede door de wapens die je hanteert, voel je ook de enorme kracht van de Space Marines. Vooral met de hamer en het kettingzaagzwaard in combinatie met je enorme logge harnas, voel je bijzonder goed hoe sterk je wel niet bent. In sommige delen mag je ook met een jetpack aan de slag en de grond beeft dan ook aan alle kanten als je weer neerkomt. Het verslaan van de vijanden gaat door je krachtige uiterlijk bijzonder lekker en je komt vaak ook echt in een soort van actie-flow. Toch beginnen na een paar hoofdstukken aan slachtpartijen de eerste minpuntjes steeds meer op te vallen. Zo lopen je collega Space Marines bijna het gehele spel mee, maar dragen ze bedroevend weinig bij. Ze schieten maar een beetje in het luchtledige en daarnaast negeren de vijanden je teammakkers totaal en stormen ze alleen maar op jou af. Wat meer werk had Relic Entertainment dus wel in de A.I. mogen steken.
