Catherine

Door Peter van der Toorn op 29 Augustus 2011, Recensie

Als je met het doosje van Catherine in je handen staat, heb je geen idee dat je met een puzzelspel te maken hebt. Integendeel, het heeft op het eerste gezicht meer weg van een dating-simulator. Gelukkig blijkt het spel moeilijk in te schatten, want iedereen met de bedoeling om digitaal met meisjes om te leren gaan, komt met de aankoop van Catherine van een koude kermis thuis.

Vincent is al een tijd samen met zijn vriendin, Katherine. Wanneer zij hem vertelt dat ze het tijd vindt om te settelen, gaan Vincents nekharen overeind staan. Is hij hier wel klaar voor? Om even zijn problemen te vergeten, gaat hij met een stel vrienden wat biertjes achteroverslaan in de plaatselijke pub. Als iedereen naar huis is en Vincent in zijn eentje de situatie nog eens overdenkt, komt zonder verklaring de vrouw van zijn dromen (de titulaire Catherine) binnenwandelen om alles op zijn kop te zetten. En alsof dat nog niet genoeg is, heeft de verwarde jongeman ook nog eens psychotische dromen waarin al zijn problemen terugkomen.

En het zijn die dromen die Atlus heeft uitgekozen om te gebruiken voor het hoofdgerecht van het spel, namelijk puzzelen. Vincents dromen zijn nogal raar: een week lang droomt hij elke dag hetzelfde. Samen met een kudde schapen die zich gedragen als mensen beklimt hij torens van blokken, met als enig doel hoger te komen en al de waanzin om hem heen achter zich te laten. Deze nachtmerries zijn verdeeld in verschillende levels, waarin het de bedoeling is dat je de blokken van de toren zo verschuift dat het voor Vincent mogelijk is omhoog te klimmen. Ondertussen vallen er rijen blokken van onderaan de toren naar beneden, dus bij elke puzzel moet je ook nog eens zorgen dat Vincent op hoger niveau is voordat de vaste grond naar beneden dendert. Aan het einde van elke nachtmerrie-sessie krijg je te maken met een laatste puzzel, met als extra druk dat een van zijn dagelijkse zorgen in een monsterlijke vorm achter hem aan zit. Is dit monster eenmaal overwonnen en de toren beklommen, dan ben je vrij om te gaan voor die nacht.

Overdag kan je bijkomen van de nachtelijke avonturen en is het spel vooral gericht op de voortgang van het verhaal. Je ziet wat fragmenten van Vincents dag en vervolgens krijg je elke dag de mogelijkheid om vrij rond te lopen en te socializen in de bar. De desbetreffende delen van het spel zijn even een verademing van het hectische puzzelen en net als in de Persona-franchise (ook van Atlus) voelt het erg natuurlijk aan om met de karakters te communiceren. Terwijl je de vaste gasten aan de bar met hun problemen kunt helpen, krijgt Vincent regelmatig sms’jes van Catherine en Katherine. Die eerste stuurt voortdurend suggestieve berichtjes en foto’s en de tweede heeft het met name over de huidige situatie en is een stuk serieuzer. Uiteindelijk is het aan de speler om voor Vincent de knoop door te hakken en met één van de twee dames in zee te gaan.