RAGE

Door Brennan Kwakernaak op 05 Augustus 2011, Impressie

Rage mag er dan uitzien als een shooter, spelen als een shooter en zelfs klinken als een shooter, het is meer dan dat. Veel meer. In Rage vergaat de wereld door een allesverwoestende meteorietinslag. Gelukkig is het in de toekomst mogelijk om jezelf in te vriezen en honderd en zes jaren na dato word je ruw gewekt door het geluid van loeiende sirenes. Uit je ooghoeken zie je duizenden cocons, gevuld met gemummificeerde mensen. Buiten ziet de wereld er totaal anders uit dan je gewend was. De ark waarin je was ingevroren staat bovenop een immense puinhoop, met in de verte enkel bergen vol industrieel afval.

Zonder al te lang van het uitzicht te kunnen genieten, raak je meteen verwikkeld in een gevecht met een paar lokale bandieten. Een onbekende man bevrijdt je uit de klauwen van deze boosdoeners en neemt je zonder pardon mee in zijn zandbuggy. Terwijl je met hem meerijdt naar een oud, vervallen tankstation ziet hij plotseling dat de bandieten hem al voor waren. Ze stonden hem al op te wachten bij zijn schuilplaats. Terwijl hij afleiding geeft, moet jij een quad bike bemachtigen en, terwijl je op de hielen gezeten wordt door de bandieten, het ruwe terrein trotseren om in veiligheid te raken.

Zo begint een immens avontuur welke meer weg heeft van een sandbox-RPG met race-elementen, dan van een first-person shooter. De bandieten werken voor een totalitaire macht genaamd The Authority, die veel flappen neertelt voor ingevroren stumpers als jij. Waarom precies is en blijft een mysterie. Zelfs na meer dan vier uur spelen is het nog steeds niet duidelijk. In die vier uur gebeurt er daarentegen genoeg om je bezig te houden. Het echte ‘id-gevoel’ komt vooral naar boven in de first-person shooterstukken. Uniek voor id is dat er geen sprake is van een automatisch richtsysteem, maar dat je daadwerkelijk zelf je pistool moet richten om bloedbaden aan te kunnen richten.