Limbo
Door Myron de Vrede op 26 Juli 2011, RecensieLimbo was vorig jaar dé verrassing van de Summer of Xbox Live. De adembenemende presentatie, grimmige sfeer en onderhuidse spanning in combinatie met scherpe puzzels, waren de juiste ingrediënten om een flinke hit te creëren. Nu, verdorie een jaar later, zijn eindelijk de PlayStation-bezitters aan de beurt.
De film-noire wereld van Limbo heeft in dat jaar niks aan aantrekkingskracht hoeven in te boeten. Al vanaf de eerste seconde, waar je als klein jongetje ontwaakt in een duister bos, is de ijzersterke toon gezet. Je zet je eerste stappen, reist per boot een stuk door dikke, witte mist en raakt zo steeds dieper verzeilt in een onheilspellende en sombere wereld. Deze is nog eens gevaarlijk ook, want je zult gedurende je reis vele malen de dood vinden.Niet dat dit heel erg is. De makers hebben geanticipeerd dat je vaak sterft tijdens het oplossen van de vele vraagstukken. De dood is in Limbo dan ook maar een formaliteit: na een pijnlijke scène - waarin het jongetje uit elkaar wordt gereten door een berenklem, gespietst wordt door de poot van een reusachtige spin of hulpeloos verdrinkt en naar de bodem zinkt van een donkere poel - sta je weer direct aan het begin van het raadsel. Een heerlijke manier om ervoor te zorgen dat je niet uit de sfeer van het spel wordt gerukt.
Anders houden de mysteries en de te trotseren gevaren je wel op het puntje van je stoel. Als ik Limbo met een ander spel moet vergelijken, dan zou dat - gek genoeg - LittleBigPlanet zijn. Nu hanteert eerstgenoemde wel een hele andere sfeer, maar de puzzels en actie van deze platformers zijn vergelijkbaar. Zo zit je in Limbo ook te klooien met schakelaars, het verschuiven van kistjes én moet je er in de latere delen steeds meer van bewust zijn dat de zwaartekracht je geen parten speelt. Deze elementen klinken misschien wat cliché, maar alles zit zo natuurlijk in elkaar verweven dat het als geheel geloofwaardig overkomt.
Verder zul je ook vaak worden geconfronteerd met een strikt tijdslimiet. Als er bijvoorbeeld een monster of vonkende cirkelzaag op je afkomt, dan kan iedere misstap je fataal zijn. Dit zijn de momenten waarop Limbo op z'n best is. Enkele aanvaringen zullen je zeker nog lang nablijven.
Als er verder nog één ding blijft zitten in je kop als een vervelende splinter, dan is het Limbo's verhaal wel. Van een 'echte' vertelling is nauwelijks sprake, het spel communiceert namelijk niet in gesproken woord of schrift. Het zijn juist de kleine, visuele hints en algehele toon van de situaties die ervoor zorgen dat je zelf een plotlijn in je hoofd gaat vormen... én dat je door blijft spelen.
