L.A. Noire
Door Kephas Busink op 31 Mei 2011, RecensieVorig jaar heeft Rockstar Games met Red Dead Redemption laten zien dat ze heer en meester zijn op het gebied van open spelwerelden. Het spel had zijn eigen unieke elementen, maar ademde één en al GTA. L.A. Noire leek hetzelfde te gaan doen, toch heeft Team Bondi het voor elkaar gekregen om een totaal nieuwe en indrukwekkende titel neer te zetten.
Ruim zes jaar is er aan L.A Noire gewerkt door Team Bondi en dat is te zien. Het spel is indrukwekkend op vele fronten, waarvan de meeste van tevoren al bekend waren. Zo maakten we eind vorig jaar al kennis met de indrukwekkende motion capture-technologie achter L.A Noire, kregen we meer te weten over de grootse opzet van het spel en werden we natuurlijk blij gemaakt met de vele gameplay-beelden. Hiermee was voor de meeste gamers al meteen duidelijk dat uitgever Rockstar met deze titel een pareltje in handen zou hebben, toch is het eindresultaat bijzonder verassend. Ik zal namelijk niet de enige zijn geweest die zijn geld had ingezet op een met GTA vergelijkbare titel. In eerste instantie leek de titel ook niet veel af te wijken van dit concept, echter na een uurtje spelen werd het tegendeel duidelijk. Hetgeen wat de GTA-spellen zo uniek maakten, vormen hier slechts het decor voor een ijzersterk plot, waarin meerdere verhalen samenkomen, vele slachtoffers vallen, onschuldigen achter de tralies verdwijnen en malafide praktijken in de kiem worden gesmoord. L.A Noire heeft één van de betere verhaallijnen sinds tijden en is een detective pur sang.
Je kruipt in het uniform van de oud-marinier en oorlogsheld Cole Phelps. Een rechtvaardig jongeman, die ondanks zijn ambities onderaan de ladder moet beginnen. Als surveillant van de Los Angeles Police Department, maak je voor het eerst kennis met een echte moordzaak wanneer twee hoger geplaatste detectives jou om assistentie vragen. Eenmaal aangekomen op plaats delict, beginnen de zintuigen van Phelps te prikkelen en al snel houd je jezelf bezig met zaken waar een surveillant zich niet mee bezig zou moeten houden. Toch niet geheel onverdienstelijk, want Phelps weet het moordwapen én bijbehorende dader al snel op te sporen. Hiermee heeft Cole Phelps niet alleen de nabestaanden een grote dienst bewezen, maar ook zichzelf. Een promotie is namelijk jouw beloning en na deze korte introductie is het tijd voor het echte detectivewerk.
Tijdens deze korte introductie maak je naast de besturing ook kennis met de onderzoeks- en ondervraag-methoden. De besturing behoeft geen verdere uitleg, hetgeen dat deze titel interessant maakt is het onderzoeken en ondervragen. Voorafgaand aan de ondervragingen is het namelijk van essentieel belang de juiste bewijsstukken te vinden. Hiervoor speur je de omgeving af naar alles waarvan je denkt dat het relevant is voor de betreffende zaak. Hierbij word je volop geholpen door het spel: zodra je in de buurt kom van een bewijsstuk, begint je controller te trillen en wordt je getrakteerd op een kort geluidseffect.
Als je eenmaal alle bewijsstukken gevonden hebt, stopt de achtergrondmuziek - die overigens heerlijk is om naar te luisteren - en weet je dat je er klaar voor bent om een eventuele verdachte in de kraag te vatten. Ondanks dat dit systeem erg goed en doordacht is, zorgt het er wel voor dat L.A. Noire een bijzonder lage moeilijkheidsgraad heeft. De aanwijzingen worden je als het ware op een dienblad gepresenteerd, waardoor falen eigenlijk geen optie is.





.





