Crysis 2
Door Kobus Kunneman op 31 Maart 2011, RecensieDe verwachtingen voor Crysis 2 waren torenhoog. Dat is ook niet gek, aangezien de originele game een overweldigend actiespektakel bood dat grafisch zó hoogstaand was, dat op het moment van release geen enkele pc Crysis op volle toeren kon draaien. Dit keer mikt Crytek bewust iets minder hoog, want ze willen dat, naast de iets minder bedeelde pc-spelers, ook consolegamers van hun oogappeltje mogen genieten. En genieten zul je, want Crysis 2 laat zich moeilijk meten met andere shooters.
De manier waarop het New York van 2024 is vormgegeven is anders dan je van andere games gewend bent. Hoewel Crysis 2 een lineaire game is met meerdere oplossingen voor elk probleem, oogt het vernietigde New York ongeëvenaard groots. De kenmerkende trotse, imposante gebouwen uit de stad worden omsingeld door brokstukken van andere panden. Op bepaalde plekken geeft de natuur echter als antwoord haar blijk van hoop door tussen alle chaos de stad groen te kleuren. Dit is het strijdveld waarop de oorlog tegen de ‘Ceph’, de buitenaardse wezens verantwoordelijk voor het gezever waar je in de eerste Crysis mee te maken kreeg, plaatsvindt.Helaas zijn het dit keer echter niet alleen de Ceph die de spreekwoordelijke stront aan de knikker zijn, The Big Apple wordt ook nog eens geteisterd door het Manhattan-virus, dat zich nog het beste laat vergelijken met ebola. Als klap op de vuurpijl is New York door al deze chaos wetteloos geworden. Wat een gedoe allemaal. Gelukkig is daar het leger, dat zich gedwongen ziet een gespannen samenwerking aan te gaan met het private Crynet om de orde te herstellen. Crynet is namelijk verantwoordelijk voor de ontwikkeling van de Nanosuit 2.0, een pak dat mogelijk een groot verschil kan maken in deze bizarre oorlog.
Je begint het spel als de marinier Alcatraz. Al snel wordt duidelijk dat gewone soldaten weinig in te brengen hebben in de strijd tegen de Ceph; ondanks al je inspanningen loop je binnen enkele minuten al tegen een bijna dood-ervaring aan. Gelukkig is daar Prophet, de drager van Nanosuit 2.0, die je uit deze benarde situatie redt en voorbereidt op de rest van je leven als held. Prophet is namelijk geïnfecteerd door het Manhattan-virus en ziet zich genoodzaakt zijn pak over te dragen, wil de mensheid deze calamiteiten ooit overleven. Prophet schiet zichzelf vervolgens door zijn hoofd en jij mag de rotzooi opruimen.
Als snel blijkt dat er voor Prophet geen andere uitweg was. De Nanosuit 2.0 is namelijk niet zomaar een pak, het is een half organisme dat zich bindt aan de drager. Nu Prophet dood is, kan jij aan de slag met het pak. Het pak maakt je niet alleen sneller en sterker, maar kan je bovendien ook nog een tijdelijk onzichtbaar maken of voorzien van een kogelafwerend pantser. Je bent zojuist het ultieme wapen geworden een intergalactische oorlog, de manier waarop je jezelf inzet mag je vervolgens helemaal zelf weten.






maar singleplayer is erg tof hoor
Alleen vind ik de
multiplayer minder leuk.





