Top Spin 4

Door Peter Bos op 07 April 2011, Recensie

Ik moet wel zeggen dat de vele trainingsuren van afgelopen week me hebben gesloopt. Mijn nieuw aangenomen Tjechische trainer kent geen medelijden en liet me bij elke slag weten of de ballen wel een beetje goed geraakt werden. Tennis wordt soms weleens gezien als een opgepimpte versie van Pong, maar nu ik zelf de baan ben opgestapt, heb ik in eerste instantie alle hoeken van de baan gezien. Maar uiteindelijk keerde het om en zagen mijn tegenstanders elk hoekje het speelveld.

De eerste dagen was het erg moeilijk om het spelletje onder de knie te krijgen. Je kunt de ballen ‘plat’ slaan, ze slicen of met topspin over het net raggen, allemaal geplaatst of met volle kracht. Op de eerste vroege morgen had ik wel zin om lekker een balletje te slaan met een collega, maar mijn coach vond het een beter idee als ik de ballenschietmachine tot mijn beste vriend maakte. Voordat je klaar bent om tegen een tegenstander te spelen, moet je eerst leren tennissen, aldus mijn trainer. In alle rust en zonder druk leerde ik de eerste dag lekker ontspannen elke slag tot in perfectie. De theorie zat er goed in, ik dacht de heilige graal van het tennissucces gevonden te hebben.

Maar het was zoveel anders toen ik de volgende dag mijn witte pakje aantrok en het op ging nemen tegen mijn eerste tegenstander. De rust en ontspannenheid waarmee ik heb leren tennissen was verdwenen, want mijn tegenstander maakte me het niet zo makkelijk als de ballenschieter. Pavel, de coach, schreeuwde zijn longen leeg over de baan om mij mee te delen of de ballen op het perfecte moment geraakt werden of ze hopeloos getimed waren. Hoe langer hij erop bleef hameren, hoe meer ik erop lette kreeg ik des te meer controle over mijn spel en tegenstander.

Van vroeg in de ochtend tot laat in de avond was ik in de weer om mijn skills te verbeteren en me te kwalificeren voor de Grand Slam op het heilige gravel van Roland Garros. Stapje voor stapje was er progressie en uiteindelijk mocht ik deelnemen aan het prestigieuze Franse toernooi in mijn maagdelijk witte pakje. Veel beroemde spelers waren niet te zien de eerste paar rondes, alleen andere voor het grote publiek onbekende spelers. Pas toen we konden aanvangen met de kwartfinales, kwam de eerste wereldberoemde tennisser voor mijn neus.