Prince of Persia: The Forgotten Sands
Door Peter Bos op 20 Maart 2011, RecensieHet zou zo gezellig worden, de Prins van Perzië op de thee bij zijn broer Malik. Helaas ligt het koninkrijk van Malik zwaar onder vuur, waardoor hij geen andere mogelijkheid ziet dan het zandleger van Koning Solomon vrijlaten. De soldaten, zoveel als het aantal zandkorrels in de woestijn, keren zich later echter tegen de broeders.
Om zoveel mogelijk monsters in het paleis te vernietigen heeft je broer de vallen aangezet en begint een ouderwets Prince of Persia-avontuur door het optrekje van Malik. Met The Forgotten Sands wilden de ontwikkelaars terug naar de tijd van de succesvolle trilogie die op de vorige generatie consoles verscheen. Dit spel moeten we volgens Ubisoft plaatsen tussen het eerste en tweede deel van het zeer populaire drieluik. Qua verhaal of verwijzingen merk je daar vrijwel niets van, je hoort een keer de naam Kaileena vallen en zelfs de beroemde dolk waarmee je de tijd kan terugspoelen is verdwenen.Maar als je even langs dit eerste gezicht kijkt, ben je een goede acht uur bezig met het doen waar de prins op zijn best in is; over muren lopen, zwaaien aan palen, klimmen en vallen ontwijken zijn allemaal aanwezig op je missie om het zandleger te laten verdwijnen. Het voelt allemaal heel erg vertrouwd aan voor degenen die bekend zijn met de serie, maar gelukkig heeft Ubisoft de prins ook nog heel wat nieuwe krachten gegeven om mee te spelen.
Zo krijgt hij hulp van een echte Djinn die hem door het spel nieuwe mogelijkheden geeft, zoals de optie om de tijd terug te draaien en het bevriezen van water. Door de linkerknop in te houden bevries je zeer functionele fonteinen waar je vervolgens in kan klimmen. Gecombineerd met watervallen die als muur kunnen dienen, maar ook doorheen kan springen, heb je een goede timing nodig om je voort te bewegen tussen al het water. Dit geeft het spel weer een leuke twist, hoewel je nog steeds lekker in een flow door de kamer beweegt. Alleen komt nu het aspect timing erbij kijken.
Ook in termen van het vechtsysteem is er heel wat veranderd. Dit keer geen combo's meer zoals in de latere delen van de trilogie, maar gewoon het simpele hakwerk en de mogelijkheid om gebruik te maken van natuurkrachten. Deze natuurelementen komen goed van pas, want het zandleger is erg groot. Zo kan het gebeuren dat er voor je neus opeens vijftig zandzombies opdoemen uit de grond. Het is erg vermakelijk om tussen deze grote groep door te rollen en je zwaard tussen hun goudkleurige ribben te steken.
En zo wisselt het spel af tussen de atletiekles voor de prins en het simpele hakwerk van een tropenganger in het oerwoud. Heel uitdagend is het niet, maar gewoon simpel vermaak waarbij je lekker achterover kunt zitten en meegaan in de flow. Ook voor het verhaal hoef je niet op te letten, want er zijn eigenlijk maar twee interessante momenten in het spel. De kans dat die momenten je ontgaan zijn nogal klein, aangezien het de enige momenten dat de prins zijn acrobatiek onderbreekt.
