Hands-on: Shift 2: Unleashed

Door Peter Bos op 05 Maart 2011, Impressie

Toen Shift nog de naam 'Need for Speed' droeg, was de game een hele nieuwe wind door de franchise. We gingen van de straten naar de circuits, auto's waarin je je spiegelbeeld beter zag dan de spiegel werden ingeruild voor auto's vol met sponsors en ook de mooie vrouwen moesten maar een keurige pitspoes gaan spelen in plaats van krols rond de auto te hangen. Een totaal nieuw spel voor een franchise die enkele jaren terug in een neerwaartse spiraal zat. De eerste Shift deed het erg goed en hoewel Need for Speed weer een complete switch maakte naar de arcaderacers, is er door EA toch ruimte gemaakt voor een nieuwe Shift. Met een groter budget, langere ontwikkeltijd en een hele goede basis waren mijn verwachtingen meer dan hooggespannen.

Om drie uur was het eindelijk zover. De tijd ervoor zat ik samen met Kobus een beetje te golfen en boksen, in de nieuwe games van EA welteverstaan, maar in de kamer ernaast hoorde ik het gebrul van de motoren al een muur van geluid produceren. Ook Julien, die in de ochtend al mocht racen, maakte me extra enthousiast met zijn verhalen. Even later mocht ik dan ook plaatsnemen en na een inleidend praatje was het moment daar. Ik koos de gloednieuwe Pagani Huayra en het klassieke circuit van Brands Hatch was de plek om kennis te maken met Shift 2.

En binnen een minuut waren er al twee oude frustraties die boven kwamen drijven en mijn enthousiasme in één klap vernietigde, aangezien deze nog steeds in het tweede deel zitten. Ik had, gewoon omdat het kan, voor rijden met zijn zestienen gekozen en allemaal in de nieuwe krachtpatser van Pagani. Ik werd automatisch als nummer twaalf van de zestien op de baan gezet en aan mij de taak om op het smalle circuit elf andere Huayra's in te halen binnen twee ronden.

En tja, eigenlijk is dat onmogelijk. Je moet risico's nemen, andere lijnen rijden om in enkele rondes zo'n treintje auto's in te halen dat met driehonderd kilometer per uur over de baan scheurt. Alleen zijn de wendbare, lekker bestuurbare auto's niet gebouwd om ook maar het kleinste tikje te krijgen, wat wel gaat gebeuren omdat jij het treintje niet volgt, maar deze rechts en links voorbij wil steken. Dus EA predikt het realistische racen met Shift, maar je bent vooral bezig met het zigzaggen tussen de andere auto's om ze maar zo snel mogelijk voorbij te komen. Iets dat tot veel herstarts leidde, voordat ik succesvol de eerste twee uitdagende, maar vooral krappe bochten van Brands Hatch door was.