Sadist/Masochist
Door Kobus Kunneman op 01 Maart 2011, BlogOp de basisschool wist ik het al; ik ben maar een raar mannetje. Klasgenoten keken graag naar Telekids, ik spitte liever de verzameling horrorfilms van mijn vader door. Deze nieuwsgierigheid groeide al snel uit tot een obsessie. Ik had behoefte aan meer. Meer bloed, meer ingewanden, meer spanning en meer actie. Mijn zoektocht naar de grenzen van het fatsoen is nog steeds niet ten einde.
Behalve films houd ik me uiteraard ook graag bezig met games, anders zou je mijn hersenspinsels hier niet tegenkomen. Het zal geen verrassing zijn dat ik het op prijs stel als bovenstaande ‘kwaliteiten’ ook in games aanwezig zijn. Natuurlijk kan ik ook genieten van vrolijke games als Loco Roco, maar ik word pas écht enthousiast als ik kan genieten van veel explosies, afgehakte ledematen en rivieren van bloed. Gelukkig wordt de markt voor games steeds breder en ook hier worden grenzen opgezocht.
Een ander uiterste waar ik verzot op ben, zijn games die je ongemakkelijk laten voelen. Kijk, over the top actie kan iedereen verzinnen, het enige dat je nodig hebt is een gestoorde fantasie. Maar om een speler daadwerkelijk te confronteren met iets dat bij hem onder de huid kruipt en daar blijft zitten, is een hele prestatie. Hiervoor is namelijk een overtuigende combinatie nodig van overtuigende stemacteurs, een pakkend verhaal, sfeervolle muziek en uiteraard de juiste beelden op het juiste moment. Alleen op deze manier is een realistische subjectieve ervaring mogelijk, waarbij je jezelf dus inleeft in wat er op het scherm gebeurt. Mocht één van deze aspecten het af laten weten, dan valt heel de scène in duigen.
Zo zal de moord op Andrew Ryan (Bioshock) me altijd bijblijven. De scène was lang, de spanning werd heel geleidelijk aan opgevoerd. Vervolgens wacht de speler een plottwist, gevolgd door een schokkende uitbarsting van geweld. Ik kan me niet voorstellen dat er iemand is die Bioshock heeft gespeeld, maar zich deze scène niet meer herinnert. Zo ook met de vliegveldscène uit Modern Warfare 2, waar je ongetwijfeld mee bekend bent. Censuur werd geëist en in sommige landen is dit inderdaad toegepast. Hoewel ik censuur een zwakte vind, sta ik niet te kijken van de vele protesten. Het trage tempo en extreme geweld wisten bij mij ook een ongemakkelijk gevoel op te wekken.
Vandaar dus dat mijn artikelen, zowel blogs, recensies als impressies, meestal vol staan met lofredes over geweld en eventuele seksuele uitspattingen. Als dit gecombineerd wordt, vind ik dat helemaal geweldig. Het is zo slecht dat het weer goed wordt en ik kan er geen genoeg van krijgen. Meestal krijg ik dan ook gewelddadige titels toebedeeld en zelf schaf ik uiteraard ook regelmatig wat aan. In het echte leven ben ik eerlijk waar een aardige, vredelievende jongen (ik heb zelfs nog nooit iemand geslagen), maar als het op fictie aankomt, kan het me niet gestoord genoeg zijn. Hoe extremer, hoe beter. Ik lach erom. Behalve als ontwikkelaars flink hun best doen om me de stuipen op het lijf te jagen, dan zit ik op het puntje van mijn stoel. Ik, sadist en masochist. En een raar mannetje. Ach, ieder zijn hobby, toch?
