Herspeelwaarde

Door Arjen Sijtsma op 22 Februari 2011, Blog

Games, games en nog eens games. Ze zijn er in overvloed. De een net iets beter dan de ander. Sommige speel je honderden uren, terwijl je de andere na één keer doorspelen weer links laat liggen. Waarom is dit? Waardoor is de drang tot herspelen vandaag de dag zo veranderd ten opzichte van vroeger?

Zijn de ontwikkelaars dan zo lui geworden, of zijn er andere factoren die een invloed hebben? Ontwikkelaars implementeren steeds vaker een multiplayer. Vroeger hadden veel games dit niet, terwijl vandaag de dag eigenlijk ieder spel wel een onlinemodus heeft. Dit maakt het herspelen van de singleplayer eigenlijk maar nutteloos en zonde van de tijd. Waarom de game opnieuw spelen, terwijl je nog veel meer lol kan hebben online?

Een andere reden kan natuurlijk ook geldgebrek zijn. Ik heb nu een baantje en verdien genoeg geld om iedere maand een nieuwe game te kopen. Nu koop ik gewoon een stuk of zes spellen per jaar en heb ik altijd wel een nieuw spel om te spelen. De kleine Arjen had dit niet. Die kon eigenlijk maar twee spellen per jaar kopen en had dus niets anders om te spelen. Des te meer reden om een spel dus nog maar een keer te spelen.

Games worden ook steeds rechtlijniger. Een speelsessie voelt dan meer aan als een helse achtbaanrit die altijd weer op dezelfde plek eindigt. Om dan weer in de rij te gaan staan voor het volgende ritje heeft geen zin, je hebt het namelijk allemaal al gezien. Dit was bij oudere spellen niet zo. Daar kon je vaak op verschillende manieren de klus klaren, waardoor iedere speelbeurt anders is en het loont om stukjes over te doen. Tevens kom ik steeds minder vaak alternatieve einden tegen, die de drang tot herspelen toch een hoop kan opschroeven.

Ik ben van mening dat het bovengenoemde een duidelijke rol speelt in het verminderen van de herspeelwaarde. Kijk bijvoorbeeld naar een rpg als Oblivion. Die heeft geen multiplayer en is zo divers dat je eigenlijk nooit alles gezien kan hebben. Hierdoor blijf je maar doorspelen en begin je vaak opnieuw om alles net even anders te doen. Dit is met een shooter niet zo. Die heb je na één keer doorspelen wel gehad. Alles is immers toch weer hetzelfde. Ontwikkelaars moeten er dus iets aan doen om de herspeelwaarde op te krikken.

In mijn ogen kan dit zeer eenvoudig worden gedaan. De levels moeten gewoon iets meer divers zijn met meerdere mogelijkheden om het "probleem" op te lossen. Daarnaast kunnen alternatieve einden ook het een en ander toevoegen. De vraag is alleen: heeft de "spektakelwaarde" hieronder te leiden? De meeste shooters zijn namelijk zo intens doordat die achtbaanrit zo spannend is gemaakt. Als de speler meer ruimte en manieren krijgt is de kans groot dat hij dingen gaat missen die juist net zo enerverend of belangrijk voor het verhaal waren. In zekere mate kan dit een probleem zijn, maar hier kan omheen gewerkt worden. Er leiden toch meer wegen naar het bruisende Rome?