Vanquish

Door Myron de Vrede op 20 December 2010, Recensie

Ik haal de Halo-serie er niets voor niets bij. Mikami, bedenker van onder andere Resident Evil, zag dat veel Japanse games in de westerse wereld steeds lagere verkoopcijfers behaalde. Waar het aan lag was discutabel. Enkele japanners, zoals Inafune, zeiden zelfs dat de japanse gamesindustrie op sterven lag. Dat er iets aan gedaan moest worden was duidelijk.

Zie hier Vanquish. Volgens Mikami een westerse shooter met een Japan sausje. Dát zal wel goed verkopen. De game biedt immers stoere ruimtemariniers die Russische robots naar de vuilnisbelt helpen in een enorme satelliet. Klinkt vet?

Nu de game al een paar maanden in de winkel ligt - en nu nog maar vier tientjes kost - heeft Sega al laten weten dat de verkopen 'voorzichtig optimistisch' zijn. Laat mij dan even olie op het vuur gooien door te zeggen dat Vanquish voor veertig euro een absolute no-brainer is. Met kleine kanttekening.

Eerst de goeie dingen: Vanquish is audiovisueel een traktatie voor oog en oor en biedt ook nog eens te gekke actie. Op het gebied van schietspellen ben ik een verwende pinda, Halo: Reach en Call of Duty: Black Ops liggen immers nog steeds onuitgespeeld in de kast, maar Vanquish had me van begin tot eind bij de kladden. Of lurven. Ik kon in ieder geval maar moeilijk mijn controller neerleggen.

De actie is gewoon zo dik en over de top dat je steeds op het puntje van je stoel zit. Denk Uncharted of Gears of War, ook hier verschuil je je met een simpele druk op de knop achter muurtjes en zandzakken, maar dan compleet gestoord.

Hoofdrolspeler Sam heeft namelijk een kleine kernreactor op zijn rug, waar hij razendsnel over de vloer kan glijden - om makkelijk van cover naar cover te geraken - en keiharde klappen mee kan uitdelen. Dat heb je ook allemaal nodig, want de oppositie is niet mals. Met een paar rake schoten ben je al dood, dus je moet snel kunnen reageren en wegduiken.'Float like a butterfly, sting like a bee' komt goed in de buurt.