Ik word genaaid
Door Kobus Kunneman op 14 December 2010, BlogDe afgelopen tijd erger ik me steeds vaker aan de belachelijke prijzen die er aan games worden gehangen. 60 euro voor een toptitel is prima, maar alle schijttitels kosten nieuw net zo goed 60 euro. Als je zo’n fortuin besteedt aan een game, is de kans op een miskoop wel heel erg groot.
Als redacteur bij You heb ik het voordeel enkele titels, die ik graag zou willen spelen maar waar ik geen hoge verwachtingen van heb, toegestuurd te krijgen. Als horrorfan ben ik bijvoorbeeld maar al te blij als een titel als Saw of Splatterhouse bij me op de deurmat valt. De games zijn leuk om te spelen, maar bij lange na niet leuk genoeg om daadwerkelijk 60 euro voor neer te leggen. Een winsituatie in dit geval, een flink verlies in elk ander.
Het komt steeds vaker voor dat wij in conclusies bij onze recensies iets plaatsen in de trant van “Leuke titel, maar wacht maar even tot deze in de budgetbak ligt.” Dit is natuurlijk te schraal voor woorden, waarom ligt zo’n halve game sowieso eigenlijk voor de hele prijs in de schappen? Het lijkt wel of uitgevers hun best doen om het gros van de onwetenden een poot uit te draaien voordat de game verkrijgbaar is voor een passende prijs. Een nadeel voor dezelfde uitgevers is dan dat als de game eindelijk tegen een fatsoenlijke prijs te krijgen is, de game nóg gedateerder aanvoelt en alsnog een miskoop kan worden. Ik betrap mezelf er zo regelmatig op dat ik de aankoop van bepaalde games uitstel, en later zelfs over ga tot afstel. Een weinig originele game voor weinig geld is een prima ruil, maar als deze inmiddels ernstig bejaard is voordat er een gunstig prijskaartje aan hangt, zie ik het nut van aanschaffen helemaal niet meer in.
Sommige titels zijn de 60 euro gewoon meer dan waard. Dit heeft wat mij betreft vooral te maken met het aantal uren dat ik er in heb gestoken. Call of Duty: Black Ops biedt een veel te korte singleplayer, maar de multiplayer maakt veel goed. Daar heb ik echt al uren en uren plezier aan gehad en het einde is nog niet in zicht. Of wat dacht je van Resident Evil 5? Die game was kort, maar zó goed dat ik hem zes keer achter elkaar heb uitgespeeld. God of War 3 en Uncharted 2 heb ik ook meerdere keren doorlopen en daar komt nog bij dat deze games wat betreft totaalervaring en graphics grensverleggend waren. 60 euro goed besteed, dus.
Maar dan heb je nog de rits games die lekker met de trendsetters meelopen. Te veel gejat, te laat uitgebracht. Ik denk aan titels als Wolverine, Metro 2033, of de eerdergenoemde Saw en Splatterhouse. De games zijn leuk om een keer doorheen te lopen, maar halen het qua kwaliteit bij lange na niet bij andere titels die voor hetzelfde geld in de winkel liggen. Waarom moet 60 euro per se de norm zijn? Waarom kunnen uitgevers games niet wat goedkoper in de winkel laten verschijnen? Lijkt mij dat meer gamers dan achteraf hun aankoop tenminste geen weggegooid geld vinden.
Misschien kunnen uitgevers er ook niet zo veel aan doen. Als ik rond kijk in de winkels, kan het af en toe veel goedkoper dan 60 euro. De Media Markt weet zelfs af en toe zelfs ontzettend te stunten met releaseprijzen; een game voor 44 euro op de releasedate meekrijgen is geen unicum. Maar het ergste zijn nog de winkelketens die doen alsof ze stunten met releaseprijzen. Ik denk bijvoorbeeld aan de Bart Smit of Intertoys, die op de releasedate games ‘van’ 69,95 ‘voor’ 59,95 hebben afgeprijsd, inclusief mooi stickertje met een flink groot uitroepteken erbij. Ik word genaaid waar ik bij sta, roep ik dan uit. Dubbel genaaid zelfs, want voordat deze voor een paar tientjes verkrijgbaar is, heb ik toch geen zin om er nog geld aan uit te geven. De uitgever en gamewinkels missen zo dus twee kansen om een game aan me te verkopen. Zo naai ik op mijn beurt hen weer terug. Naaien is nou eenmaal leuker als het van twee kanten komt.
