Games zijn volwassen geworden

Door Kobus Kunneman op 16 November 2010, Blog

Alleen gameplay is niet meer genoeg. Spelers moeten ondergedompeld worden in een emotionele achtbaanrit propvol afwisseling, anders haken ze snel af. Schrijvers uit de achttiende eeuw wisten het al; een subjectieve vertelwijze verrijkt de totaalervaring. Ook ontwikkelaars hebben inmiddels deze heilige graal gevonden. De game-industrie is volwassen geworden en wij plukken er de vruchten van.

Hedendaagse games laten je, veel meer dan vroeger, in de huid kruipen van een personage. Je deelt hun emoties, wat stimuleert om verder te spelen. Gameplay is niet minder essentieel geworden, maar het verhaal zorgt ervoor dat je een game maar moeilijk neer kan leggen. Ik kan me nog wel herinneren dat ik de eerste Metal Gear Solid speelde op de PlayStation 1; dit was een ongeëvenaarde ervaring. Complottheorieën, verraad, dubbele agenda’s... Ik was niet langer bezig een personage door levels te leiden, ik was Solid Snake. Een andere game uit hetzelfde tijdperk was Soul Reaver: The Legacy of Kain. Niet weg te leggen die game.

Maar liefst twee generaties consoles geleden werden er de eerste stappen gezet naar de hedendaagse norm voor games. Toen nog een unicum, maar tegenwoordig hoeft een ontwikkelaar niet meer met minder aan te komen. Geniale gameplay-georiënteerde games als Super Mario Galaxy of Flower zijn hierbij uiteraard niet meegerekend, die halen hun kracht ergens anders vandaan. Maar niemand zal me tegenspreken als ik beweer dat een goed verteld verhaal altijd iets toe kan voegen. Een droge vertelling, enkel middels filmpjes, begint gelukkig ook uit de mode te raken. Uiteraard zullen cutscenes altijd blijven bestaan (sommige dingen zijn gewoon niet boeiend genoeg om te spelen), maar steeds vaker speel je letterlijk het verhaal, in plaats van dat er enkel middels filmpjes een context voor je acties wordt gecreëerd.

En dat is nou een subjectieve ervaring. Door niet alleen mee te kijken, maar echt deel te nemen aan de ontwikkelingen die een personage ondergaat, kruip je als nooit tevoren in de huid van de held. Je leeft meer mee en het wordt steeds moeilijker een game weg te leggen. Ik hoef jullie niet te vertellen dat de game-ervaringen steeds subjectiever (en dus boeiender) worden. De eerste Metal Gear Solid haalt het niet bij bijvoorbeeld Black Ops of Uncharted II, maar was wel een belangrijk keerpunt in de gamegeschiedenis. Er wordt steeds vaker leentjebuur gespeeld bij de filmindustrie, wat ik een enorm goede ontwikkeling vind. Ik heb me uren en uren vermaakt met classics als Super Mario Bros. of Double Dragon II, maar ik ben blij dat games tegenwoordig zo knap worden gemaakt dat je er als speler totaal in wordt gezogen.

We mogen rustig stellen dat games inmiddels als een volwaardige kunstvorm gezien mag worden. Behalve de grafische mogelijkheden die het HD-tijdperk met zich meebrengt, is eindelijk de belevenis van een game ook tot een enorm hoog niveau gestegen. Het zo boeiend en interessant mogelijk maken van games is tot een wetenschap verheven. Een discipline zien uitgroeien van simpel vermaak tot de grootste kunstvorm die momenteel wordt beoefend, is een voorrecht waar je jezelf misschien niet bewust van bent. Geniet van dit moment, jouw kleinkinderen luisteren straks vol ongeloof naar je verhalen over games waarbij je ‘alleen maar hoefde te springen’, zoals jij vol ongeloof luisterde naar de verhalen van je opa over hoe hij zich vroeger uren vermaakte met een hoepel. Let maar op.