Hardcore
Door Kobus Kunneman op 15 November 2010, BlogDe stereotype gamer bestaat niet meer. Waar gamen vroeger vooral een hobby was voor introverte kinderen met een gebrek aan sociale vaardigheden, word je tegenwoordig raar aangekeken als je niet mee kan praten over de laatste Call of Duty. De term ‘gamer’ heeft in de loop der jaren een andere lading gekregen, wat te wijten is aan een aantal verschillende ontwikkelingen.
Als eerste is het zo dat de doelgroep voor games veel breder is geworden. Het dikke kind van vroeger is inmiddels uitgegroeid tot een man en is voorzien van een wat meer volwassen smaak. Zijn kinderen, die het gamen uiteraard met de paplepel ingegoten kregen, spelen liever met Pokémon of andere personages die ze van de tv kennen. Tenslotte heb je in hetzelfde huishouden ook nog een moeder rondlopen die haar fitnessabonnement heeft opgezegd omdat ze net zo goed op een balanceboard kan staan. De doelgroep is divers, het aanbod dus ook.
Natuurlijk noemen bovengenoemd kind en moeder zichzelf geen gamer. Maar het is wel zo dat de sociale acceptatie van gamen als tijdverdrijf ervoor zorgt dat de hardcore gamer niet meer vol onbegrip wordt aangekeken. Deze acceptatie groeit exponentieel; er wordt steeds meer reclame gemaakt voor games en ze verschijnen dan ook overal. Een groot gedeelte van die irritante banners boven sites zijn simpele spelletjes, zoals ‘schiet vijf eendjes omver’ of ‘win met armpje drukken’. Hoe vaker mensen worden geconfronteerd met games, hoe normaler het wordt.
Ik denk dan ook dat de stereotype gamer niet meer bestaat omdat de casual markt zo ontzettend snel gegroeid is. Vroeger was elke gamer een hardcore gamer, tegenwoordig is de casual gamer de belangrijkste doelgroep. De Wii verkoopt beter dan de PlayStation 3 en de Xbox 360, maar dit is niet te wijten aan het enorme aanbod goede games op deze console. Integendeel zelfs. Het laagdrempelige imago van de console plus de grote variëteit aan partygames trekt het gemiddelde huishouden over de streep. Hoe vaak zie je niet een game in de verkooplijsten staan waarvan je dacht dat niemand ‘m ooit zou kopen? Ik heb me al vaker achter de oren gekrabd bij het lezen van zo’n lijst in ieder geval.
Maar dan nog is er een groot verschil tussen games spelen en gamer zijn. Het voordeel (of nadeel, dat ligt aan je optiek) is dat de buitenwereld het verschil niet meer ziet. Iedereen die wel eens een spelletje speelt, wordt over dezelfde kam geschoren. De harde kern heeft onderling echter andere standaarden. Zo denk ik nog regelmatig terug aan die ene keer dat ik bij de Dynabite ging vragen wat volgens hun de releasedate was van Resident Evil 5. Ik wist het antwoord natuurlijk al, maar hoopte op een computerfout of iets dergelijks waardoor ik de game wat eerder in mijn handen kon krijgen. Het zou niet de eerste keer zijn. De vriendelijke meneer achter de kassa wilde zichzelf schijnbaar ook profileren als gamer en vertelde dat The Sims 3 ook bijna uit was. Echt? Ik vraag om Resident Evil 5 en jij komt aanzetten met The Sims 3? Ik wist mijn hoongelach nog net binnen te houden.
Dit soort momenten doen me beseffen dat de hardcore gamer nog steeds bestaat. Hij is niet zomaar te herkennen, maar hij herkent zichzelf wel in bovenstaande anekdote. Casual games zijn niet aan ons besteed, we stoppen uren in het perfectioneren van combo’s of het verfijnen van onze reactiesnelheid en we vragen ons af wat we in hemelsnaam ooit moeten met Kinect of de Move. De buitenwereld is blind geworden voor onze soort, maar dat maakt ons alleen maar sterker. Af en toe een spelletje spelen vindt iedereen wel leuk, maar vergis je niet; gamen is voor ons geen hobby, it’s a way of life. En dat is een wereld van verschil.
.)
