Spider-Man: Shattered Dimensions

Door Peter Bos op 15 September 2010, Recensie

Meer zit er eigenlijk niet in het verhaal. Je krijgt de controle over vier verschillende versies van de superheld (Amazing, Noir, 2099 en Ultimate) in evenveel dimensies en moet met elk drie stukjes van de puzzel opsporen. Per level is er één stuk te vinden en eigenlijk zijn deze missies allemaal hetzelfde opgebouwd. Een bekende vijand is net eerder bij het krachtige stuk en Spider-Man zet de achtervolging in. Hierbij moet hij simpelweg afrekenen met hordes tegenstanders en twee keer met de superschurk.

Veel spanning en sensatie zit er dus niet in het verhaal, maar gelukkig heeft het nog relatief onbekende Beenox Studios wel zijn best gedaan om de rest van het spel goed in orde te krijgen. De actie is prima te pruimen, veel momenten worden filmisch in beeld gebracht en de eindbazen zijn lekker divers. Daarnaast hebben ze van de onzekere, nerd-achtige Spider-Man een arrogante, flauwe zak gemaakt. Hiervoor hebben ze onder andere Neil Patrick Harris (How I met your mother) gestrikt om een hele rits komisch bedoelde opmerkingen rond te slingeren.

Zoals gezegd bestaat het spel uit vier verschillende dimensies, die allemaal een eigen karakter zouden moeten hebben. In de praktijk is Noir de enige die eruit springt. In deze donkere wereld moet je sluipend te werk gaan en vanuit de schaduw toeslaan. Niet dat dit bijzonder moeilijk is, want de bewakers lopen elke keer precies hetzelfde rondje en blijven erg lang met hun rug naar je toe staan. Mocht je echter toch gespot worden, dan zweef je gauw weer de duisternis in en vijf seconden later sprinten ze weer naar hun plek om hun vertrouwde kringetje te lopen, alsof er niets aan de hand is.

De andere drie dimensies spelen vrijwel hetzelfde, alleen de omgevingen en vijanden hebben een ander uiterlijk gekregen die overeen komt met de setting. In deze drie werelden is het vooral simpel op de knopjes drukken en makkelijke combo’s uitvoeren. Toch zorgt de diversiteit in de dimensies er wel voor dat je de game nooit echt zat wordt. Deze spinnenmensen vechten vooral met hun vuisten, wat wil zeggen dat je nauwelijks webaanvallen gebruikt tijdens het vechten. Dit maakt de actie niet anders dan in andere spellen en dat is toch jammer. Je kunt wel extra aanvallen kopen met ‘spider essence’ die je verdient door vijanden te verslaan, spinnen te verzamelen en opdrachten te voltooien.

Om de levels wat interessanter te maken heeft elke level vijftien verschillende opdrachten. Dit verschilt van het uitvoeren van een speciale aanval bij de eindbaas tot het binnen één minuut verslaan van een groepje vijanden. Leuk om je extra bezig te houden en met de verzamelde punten kun je naast nieuwe aanvallen ook je statistieken verhogen en nieuwe kostuums aanschaffen.

Tenslotte moeten we het nog even hebben over een probleem dat bijna alle voorgaande Spider-Manspellen vrijwel onbespeelbaar maakte, de camera. In vorige delen zweefde je natuurlijk door de grote stad, tussen de gebouwen door, wat de camera vaak blokkeerde. De hoge constructies zijn nu vrijwel afwezig, waardoor het slingeren zelf aardig te doen is, hoewel je veel op gevoel en goed geluk moet doen als je opeens de andere kant op wil slingeren. Ook als je als Noir aan de muur hangt om zo een vijandje gemakkelijk neer te halen, zorgt de gebrekkige camera ervoor dat je niet echt makkelijk langs de muur klimt om je goed te positioneren. Het verpest het spel niet, maar het is af en toe toch wel storend, terwijl Spider-Man juist zo goed kan klimmen.