Mafia II
Door Stefan Popa op 14 September 2010, RecensieBeste Don, bij dezen een brief van don naar don, van heer naar heer, van heerser naar heerser. Wij hebben sinds 27 augustus jongstleden namelijk een hoop te bespreken. Hoewel mijn absolute voorkeur uitgaat naar een tête-à-tête, begrijp ik hoe lastig het is om een persoonlijk onderonsje op korte termijn te organiseren. Kogelvrije vesten, betrouwbare bewakers, een ‘onbekende’ datum op een ‘onontdekte’ plek: het leven van een baas is niet zo zeer zwaar, maar wel gecompliceerd.
Vandaar deze geschreven letters. Ik wilde u spreken – of eigenlijk simpelweg mijn mening opdringen – over één van de verderfelijkste entertainmentvormen van de 21ste eeuw: games. In onze tijd, de jaren veertig en vijftig, speelden onze kinderen nog buiten, tussen de kadavers van oneerbare maffiosi en onschuldige slachtoffers. Tikkertje, voetbal: u kent het wel. Volgroeiden ze eenmaal tot tieners, dan vergrepen ze zich aan drugs, drank, vrouwen, drank, drugs en vrouwen. Maar dat is allemaal vervlogen geschiedenis. Tegenwoordig spelen ze Mafia 2, een game voor de PlayStation 3 en Xbox 360. In dit spel worden wij, u, ik, en onze ‘families’, ongenadig hard neergezet als een stelletje domme, oversekste, gewelddadige en (on)eervolle gangsters. De makers van het spel – een groepje dronken Slaven uit Tsjechië, where the fuck dat ook mag liggen – hebben alle gangsterfilms op een hoopje gegooid, de drie delen van The Godfather een paar keer extra, en hebben omstebeurt een film uit de stapel gepakt. Zodoende is er een script gevormd waar simpele zielen van zullen smullen.
En dat doen ze ook, don, dat doen ze verdomme ook! Het verhaal over een jonge en geëmotioneerde Vito Scaletta die zich als een vergaande veteraan moet opwerken binnen de familie wordt gretig verslonden. Eerlijk is eerlijk: het wordt verteld op een manier waar geen andere game aan kan tippen. De tussenfilmpjes, de dialogen, de grappen, de emoties en de lineaire lijn: alles trekt de gamer via de controller het verhaal in.
Maar verdienen we niet meer dan een traditioneel, niets doorbrekend maffiaspel? Ik zeg van wel. Wat u? Mafia II is een knipselkrant van maffiafilms, -documentaires en –verhalen, met eenvoudige schietpartijen die enkel verhit raken wanneer een vijand ergens verstopt zit achter een regenton en hoofdpersoon Vito met één schot naar de hel stuurt. Om over de knokpartijen nog maar te zwijgen; enkel de blokknop en de counterknop zijn van belang. Zo verslaat Vito elke grote, gespierde, groteske straatvechter die hij tegenkomt. Of heeft dat meer te maken met de eentonige en steeds wederkerende manier van vechten die elke vijand met de vorige en de volgende gemeen heeft?
