Shank
Door Myron de Vrede op 03 September 2010, RecensieNiemand is veilig voor Shank, een eenmansleger dat zint op wraak omdat zijn oude maten vrouwlief om zeep hebben geholpen. Ook hem lieten ze voor dood achter in een vlammende poel benzine. Hadden ze nu z'n hartslag maar even na de barbecue gecontroleerd, want bewapend met een zak vlijmscherpe wapens stromen er weldra liters bloed door de straten van Mexico.
Jammer genoeg gaat de game al vrij vlot plat op z'n gezicht: het plot is namelijk niet om aan te zien en horen. De tekenstijl is prima in orde, met dik omlijnde figuren en sobere achtergronden, maar de manier waarop het verhaal aan de speler wordt verteld, is op z'n zachtst gezegd slordig te noemen. De kijker kan 'genieten' van een zwalkend plot, waarschijnlijk geschreven door een dronken Mexicaan, dat als los zand aan elkaar zit. Soms vallen er ongemakkelijke stiltes, dan gaat het weer te snel en zo nu en dan krijg je een actiescène voorgeschoteld die simpelweg beroerd in elkaar steekt. Het wordt richting het einde van de game wel een stuk beter, maar het is gewoon raar om te zien hoe slordig men is omgegaan met de mooie tekeningen en interessante figuren.
Want ondanks dat zowel Shank als de slechteriken – waarbij ik moest denken aan Kill Bill, waar The Bride een heel zooitje karakteristieke snoodaards om zeep helpt – ontzettend cool zijn ontworpen, heeft men ervoor gekozen een stelletje aan lager wal geraakte acteurs in te huren voor de stemmen. Serieus: geen enkele stem past bij het karakter dat hij of zij zou moeten inspreken, het geluid klinkt gemoffeld en hol en de timing en intonatie is aardig zoek. Zonde.
Nu weet ik ook wel dat Shank het voornamelijk van zijn bloederige gameplay moet hebben, maar ik reken de game extra af op de presentatie omdat het pretendeert een goed verhaal en een solide stijl te hebben. Die elementen zijn wel allemaal aanwezig, maar één of andere burro bij Klei, de maker van de game, heeft gewoon lopen slapen en ervoor gezorgd dat niet alle stukjes netjes op hun plaats zitten.
Gelukkig dan ook dat de gameplay wel geslaagd is, al is het hier en daar een beetje eentonig. Shank heeft behoorlijk veel aanvallen, kan allerlei leipe wapens scoren en sloopt in z'n eentje zo'n zevenhonderd vijanden voordat de aftiteling op het scherm verschijnt. Óf met z'n tweeën, want de game biedt ook nog een tweespeler-modus. Die is overigens bijzonder tof, omdat Klei hiervoor speciaal een aantal levels en eindbazen in elkaar heeft geknutseld.
Wat die eindbazen betreft: ze zijn allemaal groot, gevaarlijk en cool om te zien. Dit waren dan ook meteen de hoogtepunten van Shank, al moet ik er ook meteen bij zeggen dat ze allemaal even imposant als eenvoudig zijn. De laatste is zelfs helemaal stuk en zou een patch moeten krijgen, omdat je die kunt verslaan zonder z'n sterke variant te hoeven zien. Ik ga niet verklappen hoe, maar als je zijn patroon een beetje bestudeert kom je daar vanzelf achter.
