Alpha Protocol

Door Robbin van Schagen op 16 Juni 2010, Recensie

Nadat Alpha Protocol keer op keer uitgesteld werd – het spel stond oorspronkelijk gepland voor een release begin 2009 – waren de verwachtingen over het algemeen hooggespannen. Immers, al die extra tijd zou logischerwijs een beter spel op moeten leveren. Het tegendeel is echter waar: Alpha Protocol is deels uitstekend, maar deels ook jammerlijk gefaald.

Laat ik maar beginnen met het goede deel. Alpha Protocol speelt zich, in tegenstelling tot veel andere RPG’s, niet af in een wereld bevolkt door dwergen en elfen, maar in de hedendaagse, moderne wereld. De spelwereld wordt vrij geloofwaardig gepresenteerd en het verhaal is weliswaar chliché, maar steekt prima in elkaar. Jij bent Michael Thorton en je maakt deel uit van Alpha Protocol – een geheime organisatie die zo geheim is, dat zelfs andere geheime organisaties er niets vanaf weten.

Als Michael op een gegeven moment verraden wordt door iemand binnen Alpha Protocol, wordt hij gedwonen te vluchten. Langzaamaan ontdekt hij vervolgens dat hij verwikkeld is geraakt in een grote samenzwering, geregisseerd door één bedrijf dat zijn geld verdient in de wapenindustrie. Aan jou dit bedrijf te stoppen voor ze nog meer slachtoffers maken.

Alpha Protocol’s grootste kracht zit hem in de manier waarop het verhaal verteld wordt. Tijdens conversaties met de verschillende andere personages heb je ongeveer vijf seconden de tijd om een manier van antwoorden te kiezen – agressief, professioneel, bescheiden et cetera. Je keuzes, zowel binnen als buiten gesprekken, beïnvloeden relaties met personages en kunnen positieve en negatieve gevolgen hebben waardoor je eventueel je strategie in latere delen van het spel aan zal moeten passen.

Althans, dat zou je denken. In de praktijk komt daar echter weinig van terecht. Aan het begin van het spel kun je bijvoorbeeld uit verschillende skillsets kiezen, maar de set die je kiest maakt eigenlijk niets uit. Zo kan je altijd computers hacken ongeacht je skill level, je wordt niet in je wapens beperkt en ga zo maar door. De stimulans om het spel nog eens te spelen met een andere skillbuild wordt op deze manier grotendeels weggevaagd. Als je het spel überhaupt al uit kon spelen.

Ik speelde het spel op de Xbox en kan dus niet oordelen over de stabiliteit van de PS3-versie – of, beter gezegd, het gebrek aan stabiliteit. Het spel loopt vaak vast, waardoor je om de zoveel tijd weer vanaf je laatste save moet beginnen. Frustratie alom. Tel daar nog eens de absurd slechte (en dan bedoel ik ook écht slechte) AI en de brakke besturing bij op en het is nog maar de vraag of je het spel na één of twee uur spel al niet zat bent. Een gemiddelde playthrough kost pak ‘m beet vijftien uur, dus ga er maar vanuit dat je flink wat frustraties te wachten staan.