Alan Wake

Door Julien Dom op 29 Mei 2010, Recensie

Bright Falls is een achteraf gelegen dorpje omringd door bergen. De mensen kennen elkaar en iedereen doet aardig, hoe vreemd sommige personen ook zijn. Door een oude vrouw wordt je gewaarschuwd voor het donker. 'Lariekoek,' denk je bij jezelf. Met Alice ga je naar jouw slaapverblijf bij het afgelegen Cauldron-meer. Voor je hangt een smalle houten loopbrug die leidt naar het vakantiehuisje. Het staat zo te zien op een klein eilandje in het meer. Snel schakel je de stroom in zodat het licht aan kan. Alice heeft namelijk last van Achluofobie, angst voor het donker.

Binnengekomen krijg je meteen al ruzie met Alice. De ware reden voor de zogenaamde vakantie blijkt niets anders te zijn dan het opdoen van nieuwe inspiratie. Alice heeft zelfs al met een dokter gesproken die meer schrijvers heeft geholpen die last hadden van een writer's block. Zonder erover te willen praten storm je naar buiten. Frisse lucht zal je goed doen, even de tijd nemen om te denken. ‘Waarom doet Alice zoiets toch?’ En dan! ‘Alan… Help!’ Je keert je om en ziet dat de stroom is uitgevallen. Alice blijft om hulp roepen. Je rent zo hard je maar kan terug. ‘Waar is Alice?’ denk je. En op dat moment hoor je een plons en zie je iets in water verdwijnen. Je schijnt met een zaklamp om het te zien. Is het Alice?

Het hele spel ademt de angst van Alan, die zijn vrouw misschien wel nooit meer terug ziet. Zonder te weten wat er nou zich heeft afgespeeld is het aan jou om Alice terug te vinden. Makkelijker gezegd dan gedaan. Je wordt in het donker wakker met een hersenschudding. Wat is er gebeurd? En wat gebeurt er nu? Je wordt omringd! De zogenaamde ‘Taken’ komen overal vandaan. Het zijn mensen, maar geen gewone. Ze zijn bezeten door een duistere kracht. Deze personen hebben geen eigen wilskracht meer en zijn ontzettend agressief.

Je ontwijkt de eerste aanvallen effectief, maar dat is slechts uitstel van executie. Ze moeten gewoon dood, er is geen andere oplossing. Je vindt een revolver. Overmand van angst schiet je op de vijanden. Het doet ze niks. Wat is er toch aan de hand? Door logisch na te denken kom je al snel op het antwoord. Duisternis verdrijf je natuurlijk met licht. Direct schijn je jouw zaklamp op de Taken, waarop de schaduwen letterlijk van de lichamen afspatten. Nu is het slechts nog een kwestie van snel de trekker overhalen.

Het licht geeft je ook andere voordelen. Als je zelf geraakt bent, ren je simpelweg richting een lantaarnpaal toe. Door felle lampen zoals deze regenereer je weer. Je bent hier ook nog eens veilig tegen vijanden. Licht is daarmee het belangrijkste wapen van het spel, het staat voor veiligheid.

Als je om je heen kijkt ziet het er overal even gevaarlijk uit. Je loopt richting het westen. Plots zie je daar iets liggen op de grond. Het is een pagina van een manuscript. De tekst gaat over de situatie die je net hebt meegemaakt. De woorden blijven in je gedachten spelen. Het komt allemaal net iets te bekend voor. Waarom ligt dit gewoon in het bos? Enkele tientallen meters verderop kom je nog een pagina tegen. Er staat geschreven dat Barry, jouw manager, is aangekomen in Bright Falls. Is dit een grap of realiteit?