Final Fantasy XIII

Door Myron de Vrede & Kobus Kunneman op 27 Maart 2010, Recensie

De game moest en zou in mijn collectie komen, en snel een beetje. Ik maak namelijk maar zelden mee dat ik - al kwijlend - iedere pixel van een trailer inspecteer op verborgen hints naar het verhaal en de setting. Maar: je kunt maar zolang leven op louter filmpjes, dus toen ons recensie-exemplaar binnenkwam stortte ik me als een gewillige breezerslet op de post. Een gevoel van euforie maakte zich tijdens het beginscherm meester van me, wat in rap tempo weer verdween toen ik de eerste paar uur erop had zitten.

Ja, dit is weer zo'n recensie: een game waar je onvoorwaardelijk van wilt houden, als de hond van Molyneux. En dat gaat niet. Alle mooie plaatjes, alle onwaarschijnlijk mooie filmpjes en alle epische deuntjes wegen niet op tegen de saaiheid en monotonie die daar tegenover staat. Mijn ogen vielen letterlijk enkele malen dicht tijdens het spelen van Final Fantasy XIII, en dat kan toch nooit de bedoeling zijn geweest.

Laten we beginnen bij probleem nummero één: het verhaal. In de eerste verbluffende minuten van de inleiding wordt je meteen met een rotgang in het epos geslingerd. Een treinrit naar een stad hoog in de lucht die wordt gekaapt door hoofdrolspeler Lightning, die tegen wil en dank wordt bijgestaan door de olijke Sahz.

Zodra de trein zijn laatste rit erop heeft zitten val je zonder pardon in een fascinerend conflict tussen de militia en de rebellen. De laatste ploeg, onder leiding van de 'charismatische' Snow, heeft het zwaar en binnen luttele minuten gaat de moeder van een andere hoofdrolspeler, genaamd Hope, hard aan gort.

Feitelijk maak je in de eerste uren al kennis met het overgrote deel van de cast, hoe men bij elkaar komt en wat de onderlinge verstandhoudingen zijn. Zo steekt huilebalk en professioneel emo-kind Hope niet onder stoelen of banken dat hij Snow verantwoordelijk houdt voor de dood van zijn knappe moeder, die onverhoopt drie keer 'Moms are tough' prevelt, alvorens in een ravijn te flikkeren.

Enfin, dit bevalt nog allemaal prima te verhapstukken. Alles wat daar omheen speelt echter niet. Daar waar Final Fantasy VII op een natuurlijke manier uitlegt wáárom men vecht en wie de vijand is, daar geeft FFXIII je het gevoel dat íedereen – behalve de speler zelf – weet wat er aan de hand is. Vooral qua terminologie vliegen de Fal'cie's, L'cie's en Cie'th je om de oren en mis je lichtelijk de context van sommige conversaties.

Uiteindelijk rectificeert zich dit gelukkig wel, maar gezien je dan een aantal uur verder bent heeft FFXIII een aantal stations gepasseerd waar het de broodnodige mogelijkheid had om de speler het gevoel te geven dat je je moet bekommeren over het wel en wee van de hoofdfiguren. Dat dit groepje ook nog eens in het begin een aantal basale en clichématige beweegredenen heeft – die zich soms ook op belachelijke wijze ophopen – helpt de game ook niet echt. Zo is het niet onwerkelijk om een filmpje tegen te komen waar Hope zeurt om een gescheurde teennagel, Lightning de overdreven stoere Snow op z'n muil slaat omdat hij weer de held loopt uit te hangen en Sahz zuur kijkt als iemand over kinderen begint.

Maar zoals ik al zei trekt dit op een gegeven moment allemaal recht en ga je zelfs de meest irritante figuren als prettig ervaren. Probleem híervan is dat het allemaal gigantisch lang duurt voordat je überhaupt bij de bijzondere stukken aankomt. Zeg negen uur, daarna opent de game zich langzaam maar zeker en begin je je steeds meer betrokken te voelen bij wat er allemaal op je scherm aan de hand is.

Maar dan moet je er wel het geduld voor hebben, want niet alleen het verhaal heeft moeite om op gang te komen. Ook de gameplay is de eerste uren dodelijk saai. De grote boosdoener is de lineariteit: FFXIII is niet de enorme en boeiende wereld die de trailers doen vermoeden, maar één groot pad naar het einde. Een enkel gebied daargelaten. Nu is het geen probleem om de speler aan het handje te houden, sommige games hebben er bijvoorbeeld baat bij. Je kunt de speler goed loodsen door een aantal gebieden, houdt het verhaal op tempo en – als je het goed doet – blijft het boeien. God of War III is hier een uitstekend voorbeeld van.